بحران خشونت در ویکتوریا؛ ۱۳ و ۱۴ ساله‌ها در میان قربانیان چاقوکشی

داخل بخش تروما ملبورن؛ روایت نزدیک از بحران چاقوکشی

تیم‌های تروما در ملبورن¹ در خط مقدم بحران چاقوکشی ویکتوریا² قرار دارند و مجروحانی را درمان می‌کنند که نوع و شدت آسیب‌هایشان، از گسترش خشونت خیابانی و درگیری‌های جوانان خبر می‌دهد.

گزارشی از The Nightly³ خواننده را به داخل یک بخش تروما در ملبورن¹ می‌برد؛ جایی که پزشکان و پرستاران با قربانیان ضربات چاقو روبه‌رو هستند و اغلب با جراحت‌های شدید سروکار دارند که به جراحی فوری، تزریق خون و دوره‌های طولانی توان‌بخشی نیاز پیدا می‌کند. طبق داده‌های اطلاعاتی پلیس ویکتوریا⁴ در یک سال گذشته ۶۱۹ مورد چاقوکشی ثبت شده که نسبت به ۷۱۸ مورد کاهش داشته، اما همچنان رقم بالایی است. در همین بازه، پلیس ۱۷٬۴۳۸ چاقو و سلاح لبه‌دار را هم ضبط کرده است.

وقتی ثانیه‌ها تعیین‌کننده‌اند

پشت این اعداد، پرونده‌هایی قرار دارد که بدون هشدار وارد اورژانس می‌شوند. متخصصان تروما باید خیلی سریع تشخیص دهند آیا زخم به رگ اصلی، قلب، ریه‌ها یا اندام‌های شکمی آسیب زده یا نه. در بسیاری از موارد، تفاوت بین زنده ماندن و مرگ به سرعت رسیدن بیمار به بیمارستان و هماهنگی تیم‌های اورژانس، جراحی و مراقبت‌های ویژه وابسته است.

فشار فقط به اتاق عمل محدود نمی‌شود. افرادی که زنده می‌مانند ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها درگیر روند بهبود باشند؛ از جراحی‌های بعدی گرفته تا فیزیوتراپی و حمایت روانی. خانواده‌ها هم گاهی با فشار مالی ناگهانی و پیامدهای عاطفی حمله روبه‌رو می‌شوند.

بحرانِ درگیرکننده نوجوانان

گزارش‌ها نشان می‌دهد خشونت، بیشتر از قبل نوجوانان را درگیر کرده؛ هم در نقش قربانی و هم در نقش متهم. در مجموعه‌ای از رخدادهای جداگانه در ملبورن¹ که این هفته گزارش شد، گفته می‌شود دو نوجوان ۱۵ و ۱۷ ساله پس از یک مشاجره لفظی در جنوب‌شرق ملبورن¹ توسط دو نفر که قمه در دست داشتند تعقیب و هدف حمله قرار گرفتند. هر دو با جراحت‌های جدی اما غیرتهدیدکننده حیات به بیمارستان منتقل شدند.

این رخدادها دوباره بحث درباره نحوه مواجهه ویکتوریا² با خشونت نوجوانان را داغ کرده است؛ در حالی که پلیس، کادر درمان و سازمان‌های اجتماعی همزمان با پیشگیری از حمله‌ها، با موضوع شرایط اجتماعیِ زمینه‌ساز هم روبه‌رو هستند؛ از فاصله گرفتن از مدرسه، بی‌ثباتی مسکن و مواجهه با خشونت گرفته تا سوءمصرف مواد و اثرگذاری گروه همسالان.

فشار روی بیمارستان‌ها و تیم‌های درمان

زخم چاقو ممکن است روی پوست کوچک به نظر برسد، اما در داخل بدن آسیب مرگبار ایجاد کند. بیماری که در محل حادثه پایدار به نظر می‌رسد، می‌تواند پس از رسیدن به بیمارستان به‌سرعت بدحال شود. به همین دلیل تیم‌های تروما زیر فشار زمانی شدید کار می‌کنند و هماهنگی بین امدادگران، پزشکان اورژانس، جراحان، پرستاران، تصویربرداری و تیم مراقبت‌های ویژه باید در کوتاه‌ترین زمان انجام شود.

هر چاقوکشی جدی، پس از عبور از مرحله اورژانسی هم منابع زیادی می‌خواهد؛ از اتاق عمل و تخت بیمارستان تا خدمات تخصصی توان‌بخشی. بستری‌های تکراری هم می‌تواند فشار بیشتری به سیستمی وارد کند که همزمان درگیر اورژانس‌های روزمره و دیگر تروماهای بزرگ است.

اثرات این تکرار خشونت روی کارکنان درمان هم محسوس است. درمانگرانی که بارها جوانانی را با آسیب‌های قابل پیشگیری می‌بینند، ممکن است دچار خستگی، اندوه یا فرسودگی شوند؛ در حالی که وظیفه‌شان ارائه مراقبت بدون قضاوت است.

پیشگیری، بیرون از اتاق عمل

با وجود کاهش سال‌به‌سال در ثبت چاقوکشی‌ها، ارقام مطرح‌شده در گزارش The Nightly³ نشان می‌دهد خشونت با چاقو همچنان یک مسئله بزرگ امنیت عمومی و سلامت است. حمله‌های اخیر که در آن‌ها نوجوانان درگیر بوده‌اند هم نشان می‌دهد اختلاف‌های معمولی وقتی چاقو یا قمه وارد ماجرا می‌شود، چقدر سریع می‌تواند به خشونت شدید تبدیل شود.

بیمارستان‌ها می‌توانند جان نجات دهند، اما از حمله بعدی جلوگیری نمی‌کنند. پیشگیری نیازمند همکاری بین پلیس، مدرسه‌ها، خدمات نوجوانان، خانواده‌ها، سازمان‌های محلی و دولت‌هاست؛ از مداخله زودهنگام هدفمند و امن‌تر کردن فضاهای عمومی گرفته تا حمایت از نوجوانان آسیب‌پذیر و کاهش حمل سلاح سرد.

برای تیم‌های تروما، اولویت فوری و بدون مصالحه روشن است: خونریزی را متوقف کنند، آسیب را ترمیم کنند و بیمار را زنده نگه دارند؛ در حالی که بحث اصلی بیرون از بیمارستان، کاهش رسیدن نوجوانان به همین بخش‌هاست.

پاورقی منابع نام‌ها

¹ Melbourne

² Victoria

³ The Nightly

⁴ Victoria Police