چالمرز: مهاجرت نباید تابع فشار کوتاهمدت سیاسی باشد
جیم چالمرز¹، خزانهدار استرالیا² هشدار داده است که این کشور نمیتواند سیاست مهاجرتی را بر اساس فشارهای سیاسی کوتاهمدت تنظیم کند و میگوید تغییرات جمعیتی، کمبود نیروی کار و شوکهای پیدرپی جهانی، به یک راهبرد ملی بلندمدت نیاز دارد.
او در گفتوگو با پولیتیکو³ گفت بحث مهاجرت در استرالیا باید از جدل فوری درباره اینکه «مهاجرت خالصِ برونمرزی» بیش از حد بالاست یا نه فراتر برود و به این برسد که مسیر پایدار برای رشد اقتصادی چه شکلی دارد. چالمرز گفت مهاجرت خالصِ برونمرزی از اوج پس از همهگیری تقریباً نزدیک به نصف کاهش یافته و دولت قصد دارد آن را باز هم به سمت سطحهای «عادیتر» پایین بیاورد.
فشار افکار عمومی و جدلهای سیاسی
این موضعگیری در زمانی مطرح میشود که دولت آنتونی آلبانیزی⁴ با افزایش نگرانی عمومی درباره رشد جمعیت، استطاعت خرید مسکن و فشار بر زیرساختها روبهروست. پیشنهادهای Coalition⁵ و One Nation⁶ برای کاهش بیشتر مهاجرت، فضای سیاسی را داغتر کرده است؛ اما چالمرز این خواستهها را «شعارهایی در قالب سیاست» توصیف کرد و هشدار داد چنین رویکردی میتواند چالشهای اقتصادی و بیننسلی استرالیا را تشدید کند.
کاهش مهاجرت، در کنار نیاز بازار کار
چالمرز نمیگوید برنامه مهاجرتی باید بدون محدودیت باشد؛ او تأکید میکند استرالیا به سیستمی «قوی»، «شفاف» و هماهنگ با منافع ملی نیاز دارد.
این نگاه، همان تنشی را نشان میدهد که در مرکز سیاست دولت قرار دارد: از یک طرف وزیران تلاش میکنند سطح مهاجرت را بعد از افزایش تندِ پس از کووید-۱۹⁷ پایین بیاورند، و از طرف دیگر به مهاجرت برای جبران کمبود نیرو در بخشهایی مثل ساختوساز و مراقبت از سالمندان تکیه دارند.
دولت اقداماتی را برای سختگیرانهتر کردن سیستم اعلام کرده است؛ از جمله تعیین سقف و قرعهکشی برای برخی ویزاهای backpacker visas⁸ و افزودن شرطهای بیشترِ «عدم اقامتِ بیشتر» برای برخی بازدیدکنندگان موقت. هدف کلی این است که مهاجرت خالصِ برونمرزی در سال مالی جاری به ۲۴۵ هزار نفر برسد و در سال مالی ۲۰۲۷–۲۸ به ۲۲۵ هزار نفر کاهش پیدا کند.
به گفته چالمرز، «کاهش عدد» و «انتخابیتر شدن سیستم» الزاماً با هم تناقض ندارند. او میگوید چالش این است که مهاجرت بهصورت منظم کاهش پیدا کند، اما همچنان افرادِ دارای مهارتهای موردنیاز اقتصاد بتوانند وارد کشور شوند.
فشارهای جمعیتی و گزارش بیننسلی
موضع خزانهدار بر پایه تازهترین Intergenerational Report⁹ دولت است؛ گزارشی که فشارهای بلندمدت پیشِ روی استرالیا را توضیح میدهد. در این گزارش به پیر شدن جمعیت، کاهش نرخ باروری و چشمانداز رشد ضعیفتر اشاره شده است؛ روندهایی که میتواند باعث شود نسبت جمعیتِ در سن کار در مقایسه با تعداد بازنشستگان کمتر شود.
چالمرز مهاجرتِ مدیریتشده را به همین فشارهای جمعیتی گره زده است. او در یک سخنرانی در خزانهداری استرالیا¹⁰ گفته بود مهاجرت کمک میکند عرضه نیروی کار تقویت شود، بهویژه در شرایطی که جمعیت پیرتر میشود و نرخ باروری کاهش پیدا میکند.
پوشش پولیتیکو از کانبرا¹¹ هم به همین دوراهی اشاره کرده است: ممکن است بسیاری از استرالیاییها کاهش کوتاهمدت مهاجرت را ترجیح بدهند، اما برآوردهای اقتصادی بلندمدت نشان میدهد مهاجرت از رشد پشتیبانی میکند و اثر کاهش تولدها را تا حدی جبران میکند.
این موضوع هزینههای رشد جمعیت را حذف نمیکند: با افزایش جمعیت، نیاز به مسکن، حملونقل، مدرسه، بیمارستان و سایر خدمات عمومی بیشتر میشود. اما استدلال چالمرز این است که اگر بدون حل محدودیتهای سمتِ عرضه (مثل کمبود ساختوساز یا ظرفیت زیرساختی) مهاجرت کاهش پیدا کند، مجموعهای از مشکلات دیگر شکل میگیرد؛ از جمله کمبود مهارتهای عمیقتر و فشار بیشتر بر نیروی کارِ آینده.
جهانی پرنوسان و شوکهای پیدرپی
چالمرز همچنین گزارش بیننسلی را پاسخ به محیط جهانی نامطمئنتری معرفی کرد. او گفت دولتها دیگر نمیتوانند فرض کنند بحرانهای بزرگ با دورههای طولانی ثبات از هم جدا میشوند.
به گفته او، استرالیا با نوعی دنباله تقریباً دائمی از شوکها روبهروست؛ از همهگیری گرفته تا درگیریهای ژئوپلیتیک و اختلالهای تجاری. در چنین فضایی، او تأکید میکند برنامهریزی بلندمدت مهمتر میشود، نه کماهمیتتر.
چالمرز این نگاه را فقط به مهاجرت محدود نمیداند و آن را به بهرهوری، توسعه مهارتها و هوش مصنوعی¹² هم وصل کرده است؛ عواملی که ممکن است در دهههای آینده صنعتها و اشتغال را تغییر بدهند. پرسش برای سیاستگذاران این است که چطور برای این تغییرات آماده شوند و همزمان انسجام اجتماعی و اعتماد عمومی را حفظ کنند.
دشواری سیاسیِ یک بحث بلندمدت
چالش دولت این است که استدلال بلندمدتِ مهاجرت، باید با دغدغههای فوری رقابت کند. هزینههای مسکن و شلوغی زیرساختها امروز حس میشود، اما مزیتهای اقتصادی یک سیستم مهاجرتی متعادل ممکن است سالها بعد آشکار شود.
چالمرز گفته نگرانیهای عمومی درباره مهاجرت نباید صرفاً نادیده گرفته شود. او این نگرانیها را میتواند «مشروع» بداند، اما میگوید پاسخ بهتر، اداره سختگیرانهتر و برنامهریزی دقیقتر است، نه هدفگذاریهای عددیِ خام که از نیازهای اقتصادی جدا باشد.
این رویکرد، حزب Labor¹³ را میان فشارهای متضاد قرار میدهد: از یک سو باید نشان دهد مهاجرت کنترل میشود و از سوی دیگر، در برابر خواستِ کاهشهای سنگینتر مقاومت کند؛ کاهشهایی که دولت معتقد است به رشد آسیب میزند و کمبود نیروی کارِ آینده را شدیدتر میکند. گزارشهای اخیر هم گفتهاند اصلاحات مهاجرتی دولت شامل سختگیری بیشتر برای دانشجویان بینالمللی و مسافران کولهگرد است؛ تلاشی برای پاسخ به نگرانی رأیدهندگان، در حالی که برنامه هدفمند حفظ شود.
موضوع، فقط عدد ویزا نیست
این اختلاف در نهایت فقط بر سر شمار ویزاها نیست؛ درباره این است که استرالیا در شرایط پیر شدن جمعیت، کاهش باروری و شتاب گرفتن تغییرات فناوری، چه نوع اقتصاد و جامعهای میخواهد بسازد.
هشدار چالمرز این است که سیاست مهاجرتی اگر عمدتاً برای منفعت کوتاهمدت سیاسی نوشته شود، استرالیا را برای این فشارها آمادهتر نمیکند. او از یک سیستم مدیریتشده حرف میزند که جهش پس از همهگیری را پایین میآورد، به نگرانیهای جامعه پاسخ میدهد و همزمان به بخشهایی که به نیروی کار ماهر وابستهاند کمک میکند.
پاورقی (اصل نامها به انگلیسی)
¹ Jim Chalmers
² Australia
³ POLITICO
⁴ Anthony Albanese
⁵ Coalition
⁶ One Nation
⁷ COVID-19
⁸ backpacker visas
⁹ Intergenerational Report
¹⁰ Australian Treasury
¹¹ Canberra
¹² artificial intelligence (AI)
¹³ Labor