Zang News

ایده‌های بدترین شهردار آمریکا از نگاه ترامپ، برای حل بحران مسکن ملبورن

بیل دی‌بلزیو، شهردار سابق نیویورک که ترامپ او را «بدترین شهردار آمریکا» نامیده بود، پیشنهادهایی برای مقابله با بحران مسکن در ملبورن مطرح کرد. دی‌بلزیو معتقد است با افزایش تقاضا و کمبود عرضه مسکن، دولت باید برای ساخت خانه‌های بیشتر و مقرون‌به‌صرفه‌تر نقش فعال‌تری داشته باشد. او از افزایش تراکم... (برای ادامه اسکرول کنید)
ایده‌های بدترین شهردار آمریکا از نگاه ترامپ، برای حل بحران مسکن ملبورن

ترامپ او را «بدترین شهردار آمریکا» می‌خواند؛ حالا برای ملبورن ایده دارد

در گزارشی از روزنامه دِ اِیج¹، بیل دِ بلازیو²، شهردار پیشین نیویورک سیتی³، چهره اصلی است؛ سیاستمداری که دونالد ترامپ⁴ زمانی او را «بدترین شهردار آمریکا» توصیف کرده بود. دِ بلازیو می‌گوید این انتقاد را «با افتخار» می‌پذیرد و حالا قرار است با محوریت شهر و رهبری شهری، درباره تجربه‌ها و نگاهش با مخاطبان ملبورن صحبت کند.

به روایت گزارش، دِ بلازیو در دوره شهرداری‌اش (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱) بارها با ترامپ درگیر شد؛ به‌ویژه بر سر سیاست‌های اجتماعی و برنامه‌های مترقی، از جمله ابتکار مسکن مقرون‌به‌صرفه برای ۳۰۰ هزار خانواده. او می‌گوید چون تقاضای مسکن در جهان از عرضه جلو زده، شهرهایی مثل ملبورن⁵ به سیاست‌های «تهاجمی‌تر» برای افزایش عرضه نیاز دارند.

دِ بلازیو در گفت‌وگویی ویدیویی از خانه‌اش در نیویورک می‌گوید هم «بحران اقلیمی» و هم «بحران مسکن مقرون‌به‌صرفه» وجود دارد و هر دو، به ساخت مسکن بیشتر در اطراف هاب‌های حمل‌ونقل عمومی نیاز دارند. او به اقداماتی اشاره می‌کند که در نیویورک انجام شد؛ از جمله تغییرات مقرراتی برای افزایش تراکم در نزدیکی ایستگاه‌های اصلی مترو و قطارهای حومه‌ای.

گزارش این رویکرد را به چارچوب دولت ویکتوریا⁶ برای توسعه ۶۰ «مرکز فعالیت» در اطراف ملبورن وصل می‌کند؛ مراکزی که در آن‌ها تمرکز بر ساخت‌وساز بلندتر و متراکم‌تر در نزدیکی زیرساخت‌های حمل‌ونقل و خدمات شهری است. از مناطق نام‌برده در گزارش می‌توان به کمبروِل⁷، برایتون⁸، رینگ‌وود⁹ و فرنکستون¹⁰ اشاره کرد.

کنفرانسی درباره آینده ملبورن

دِ بلازیو و کارلوس مورِنو¹¹ (که به‌عنوان پیشگام ایده «شهر ۱۵ دقیقه‌ای» شناخته می‌شود) قرار است به‌عنوان سخنرانان بین‌المللی اصلی در رویداد ملبورن اَسمبلی¹² حضور داشته باشند؛ کنفرانسی که با ارائه دِ اِیج¹ و دانشگاه ملبورن¹³ در ماه اکتبر برگزار می‌شود. در این رویداد، به موضوعاتی مثل برنامه‌ریزی شهری، نوآوری، آموزش، هنر و ورزش پرداخته می‌شود و بحث‌هایی درباره رشد جمعیت ملبورن تا ۹ میلیون نفر در سال ۲۰۵۰ و دوگانه «گسترش عمودی یا افقی» شهر مطرح است.

«دولت باید وارد عمل شود»

طبق گزارش، دِ بلازیو تأکید می‌کند بازار نقش مهمی دارد، اما وقتی برای بخشی از مردم—به‌خصوص طبقه کارگر—کارایی لازم را ندارد، «دولت باید وارد عمل شود». او می‌گوید در برخی جاها باید بوروکراسی و «کاغذبازی» کم شود تا ساخت مسکن جلو برود، و در جاهای دیگر لازم است دولت سیاست‌های الزام‌آور وضع کند.

یکی از نمونه‌هایی که او مطرح می‌کند، «زون‌بندی با شمول اجباری» در نیویورک است؛ سیاستی که در آن به سازندگان اجازه داده می‌شود ساختمان‌هایی بلندتر یا متراکم‌تر از حد معمول بسازند، اما در عوض متعهد شوند حدود ۲۵ درصد از واحدهای جدید را به مسکن مقرون‌به‌صرفه اختصاص دهند. دِ بلازیو می‌گوید این سیاست «تهاجمی» بود چون مجوز ساخت بلندتر تنها در صورتی داده می‌شد که سازنده با نیاز عمومی شهر همراهی کند.

در ملبورن، گزارش یادآوری می‌کند که شورای شهر ملبورن¹⁴ در گذشته از چنین سیاستی حمایت کرده بود، اما لُرد مِیِر نیک ریس¹⁵ به‌تازگی اعلام کرده برنامه کنار گذاشتن این هدف‌ها را دارد و استدلالش این است که شرایط فعلی اقتصاد ممکن است باعث شود این سیاست عرضه مسکن را بیشتر محدود کند.

گزارش همچنین به انتقادهایی اشاره می‌کند که دولت ویکتوریا بابت استفاده محدودتر از نسخه «شمول اجباری» روی زمین‌های عمومی دریافت کرده؛ جایی که در برخی توافق‌ها با سازندگان خصوصی، تنها ۱۰ درصد مسکن مقرون‌به‌صرفه مطالبه می‌شود.

مخالفت‌های محلی و بحث بر سر تراکم

در نیویورک، تلاش‌های تغییر زون‌بندی در مناطقی مثل منهتن¹⁶ و بروکلین¹⁷ با شکایت‌های حقوقی و مخالفت شدید برخی ساکنان روبه‌رو شد؛ گروهی که نگران بودند ساختمان‌های بسیار بزرگ «هویت محله» را عوض کند. گزارش نقل می‌کند که اندرو بِرمَن¹⁸، مدیر اجرایی انجمن گرینویچ ویلیج برای حفظ میراث تاریخی¹⁹، به نیویورک تایمز²⁰ گفته بود رویکرد «برج‌های فوق‌لوکس با سهم اندک واحد مقرون‌به‌صرفه» هم به محله‌ها آسیب می‌زند و هم به مقرون‌به‌صرفه بودن.

در ملبورن هم، گزارش به مخالفت‌های مشابه اشاره می‌کند؛ از جمله اعتراض‌هایی در برایتون⁸ پس از اقدام دولت ویکتوریا برای در دست گرفتن بخشی از کنترل‌های برنامه‌ریزی، به‌طوری که سازندگان بتوانند با دور زدن شوراهای محلی، آپارتمان‌های پرتراکم تا ۲۰ طبقه بسازند.

مسکن نزدیک حمل‌ونقل عمومی و کنترل اجاره

دِ بلازیو می‌گوید برنامه‌ریزان شهری که می‌خواهند سیستم را برای ساخت مسکن بیشتر تغییر دهند، باید به تاریخ و زیبایی‌شناسی محله‌ها توجه کنند؛ اما در عین حال، نگه داشتن وضع موجود را «فرمولی برای فاجعه» می‌داند. او در آمریکا از سان‌فرانسیسکو²¹ به‌عنوان نمونه‌ای نام می‌برد که در آن مقاومت در برابر ساخت‌وساز بلندتر و متراکم‌تر، به رشد شدید نابرابری درآمدی و تبدیل شدن شهر به فضایی برای ثروتمندان کمک کرده است.

او همچنین از تنظیم‌گری بیشتر برای افزایش اجاره‌ها حمایت می‌کند؛ به‌ویژه برای جوانانی که ممکن است هیچ‌وقت توان خرید خانه نداشته باشند. گزارش می‌گوید در نیویورک بیش از ۲ میلیون نفر در آپارتمان‌های خصوصی زندگی می‌کنند که افزایش اجاره آن‌ها هر سال توسط یک هیئت عمومی تعیین می‌شود. همچنین اشاره می‌شود که فریز کردن این افزایش‌ها، بخش مهمی از کمپین موفق زهران ممدانی²² در انتخابات شهرداری سال گذشته بوده است.

دِ بلازیو با صراحت می‌گوید بدون مقررات اجاره برای حدود یک‌چهارم جمعیت، اقتصاد نیویورک از نظر او «قابل دوام» نمی‌ماند، چون شهر نمی‌تواند افرادی را که کارها را انجام می‌دهند، در خود جا دهد. گزارش اضافه می‌کند نسبت هزینه اجاره به درآمد در نیویورک بین یک‌سوم تا یک‌دوم است و این نسبت را با استرالیا²³ هم‌راستا توصیف می‌کند؛ جایی که اجاره‌نشین معمولی حدود یک‌سوم درآمد خانوار را صرف اجاره می‌کند.

تبدیل ساختمان‌های اداری به مسکونی

راهکار دیگری که دِ بلازیو از آن حمایت می‌کند، تبدیل فضای اداری به مسکن است؛ روندی که می‌گوید در نیویورک در «مقیاس قابل‌توجهی» در حال انجام است. در ملبورن، گزارش می‌گوید پراپرتی کانسیل²⁴ اعلام کرده ۸۶ ساختمان اداری در سی‌بی‌دی²⁵ برای تبدیل به آپارتمان مناسب هستند. این ایده وارد دستور کار دولت ایالتی شد و در بیانیه مهم مسکن آن‌ها هم مطرح شد، اما گزارش می‌گوید مالکان ساختمان‌های اداری شهر در این روند مشورت داده نشدند و از پیشنهاد هم حمایت نکردند.

گزارش می‌افزاید نیک ریس در کمپین انتخاباتی‌اش وعده مشوق‌هایی از طرف شورای شهر برای این تبدیل‌ها داده بود، اما بازسازی چنین ساختمان‌هایی می‌تواند سخت باشد؛ چون نیازهای آپارتمان با اداره فرق دارد: نور طبیعی، لوله‌کشی، برق و چاه آسانسور و مسیرهای دسترسی متفاوت است. گزارش اشاره می‌کند یک پروژه تبدیل در منهتن ماه گذشته نزدیک بود شکست بخورد و دِ بلازیو هم می‌پذیرد در این حوزه «کارهایی باقی مانده» است؛ چون برای بسیاری از ساختمان‌ها هزینه و سختی آن ممکن است به‌صرفه نباشد.

در پایان گزارش، دِ بلازیو این مجموعه بحث‌ها را مرتبط با حفظ «بافت اجتماعی» شهر می‌داند؛ شهری که به گفته او اگر بخواهد موفق باشد، به جمعیتی پرانرژی از افراد بااستعداد نیاز دارد و در جهان جهانی‌شده، این افراد به شهرهایی می‌روند که هم از نظر فرهنگی زنده باشد و هم از نظر اقتصادی قابل دسترس. او درباره برچسب «بدترین شهردار» از سوی ترامپ می‌گوید این برایش «نشان افتخار» است.

ملبورن اَسمبلی¹² از ۱۹ اکتبر تا ۲۱ اکتبر برگزار می‌شود و اطلاعات بیشتر در وب‌سایت این رویداد ارائه شده است.

پانوشت منابع اسامی (اصل انگلیسی):
¹ The Age
² Bill de Blasio
³ New York City
⁴ Donald Trump
⁵ Melbourne
⁶ Victoria
⁷ Camberwell
⁸ Brighton
⁹ Ringwood
¹⁰ Frankston
¹¹ Carlos Moreno
¹² Melbourne Assembly
¹³ University of Melbourne
¹⁴ City of Melbourne
¹⁵ Nick Reece
¹⁶ Manhattan
¹⁷ Brooklyn
¹⁸ Andrew Berman
¹⁹ Greenwich Village Society for Historic Preservation
²⁰ The New York Times
²¹ San Francisco
²² Zohran Mamdani
²³ Australia
²⁴ Property Council
²⁵ CBD

Source: theage.com.au, nytimes.com, pm.gov.au, theweeklysource.com.au, planning.vic.gov.au, homeshows.com.au, 7news.com.au, resbymirvac.com, finance.yahoo.com, essencehomes.com.au, insideageing.com.au, newsnationnow.com, concreteplayground.com, upaustralia.com.au, canberra-crescentresidences.com.sg, cityhub.com.au