بیش از ۲۰۰ هزار دلار برای شانس دوباره زندگی؛ راز اجساد منجمد در استرالیا

درون مرکز کرایونیکس استرالیا؛ هفت بدن در انتظار آینده

در یک سوله صنعتی معمولی در هالبروک¹، شهری روستایی در نیو ساوت ولز²، هفت نفر در دمای ۱۹۶- درجه سانتی‌گراد و داخل نیتروژن مایع نگهداری می‌شوند. خانواده‌های آن‌ها و شرکتی که این نگهداری را انجام می‌دهد امیدوارند فناوری‌های آینده شاید روزی امکان بازگرداندن آن‌ها به زندگی را فراهم کند.

این مرکز که توسط Southern Cryonics³ اداره می‌شود، تنها مرکز کرایونیکس در نیمکره جنوبی معرفی شده است. از زمان آغاز به کار در سال ۲۰۲۳، این شرکت «بیماران» خود را به‌صورت وارونه داخل مخزن‌های بزرگ فولاد زنگ‌نزن موسوم به dewar⁴ نگهداری کرده است. هر dewar می‌تواند تا چهار بدن را در خود جا دهد.

چیدمان و فضای مرکز بیشتر صنعتی است تا پزشکی: ساختمان، یک سوله است نه یک مجموعه تخصصی درمانی یا پژوهشی. از بالای dewarها، بخار نیتروژن مایع بالا می‌آید و بدن‌های یخ‌زده در تعلیقِ نامحدود باقی می‌مانند.

افرادی که درون این مخزن‌ها هستند، برای امکان یک «زندگیِ دوباره» پس از مرگ هزینه پرداخت کرده‌اند. Southern Cryonics³ برای این فرایند بیش از ۲۰۰ هزار دلار دریافت می‌کند؛ شامل حدود ۶۰ هزار دلار برای «پایدارسازی اولیه» و ۱۵۰ هزار دلار برای نگهداری بلندمدت. اعضا همچنین سالانه ۳۵۰ دلار حق عضویت می‌پردازند.

شرکت، این خدمات را «فرصتی برای افزایش طول عمر» توصیف می‌کند؛ اما موانع علمی بسیار بزرگ است. به گفته کارشناسانی که در گزارش به آن‌ها اشاره شده، «باززنده‌سازی» در حال حاضر ممکن نیست و این چشم‌انداز بیشتر شبیه یک رؤیا است تا یک مسیر تثبیت‌شده پزشکی.

رقابت با آسیب زیستی

کرایونیکس بر این اساس پیش می‌رود که نگهداری باید هرچه سریع‌تر پس از مرگ آغاز شود. Southern Cryonics³ می‌گوید بدن وارد فرایند حدوداً هشت‌ساعته vitrification⁵ می‌شود تا تشکیل کریستال‌های یخِ آسیب‌زننده کمتر شود.

در ابتدا بدن به‌سرعت سرد می‌شود؛ از جمله با استفاده از کیسه‌های یخ اطراف سر. سپس بدن معمولاً در یک funeral home⁶ پایدارسازی می‌شود، بعد به هالبروک منتقل و به شکل سرپایین داخل یک dewar پر از نیتروژن مایع قرار داده می‌شود.

این فرایند با «گذاشتن بدن در فریزر» یکی نیست. هدف شرکت این است که بافت‌ها و ساختارها در وضعیتی حفظ شوند که از نظر تئوری، فناوری‌های آینده بتوانند آسیب ناشی از مرگ، بیماری و خودِ فرایند نگهداری را ترمیم یا معکوس کنند.

با این حال چنین فناوری‌ای فعلاً وجود ندارد. تاکنون هیچ بزرگسالِ نگهداری‌شده با کرایونیکس با موفقیت احیا نشده و این روش همچنان در محدوده حدس و گمان قرار دارد. برای کسانی که ثبت‌نام می‌کنند، عدم قطعیت بخش اصلی معامله است: آن‌ها برای درمان تضمینی پول نمی‌دهند، بلکه بابت یک امکان دور و نامطمئن هزینه می‌کنند.

هزینهِ انتظار

Southern Cryonics³ می‌گوید نگه داشتن هر «بیمار» در حالت تعلیق حدود ۵۵۰۰ دلار در سال هزینه دارد و بخش زیادی از این رقم به نیتروژن مایع و هزینه‌های نیروی انسانی مربوط می‌شود.

dewarها باید همیشه پر و به‌طور دائمی نگهداری شوند. این موضوع یک مسئله مالی و سازمانی ایجاد می‌کند که از عملیات فعلی شرکت بسیار فراتر می‌رود. از نظر تئوری، بدن‌ها می‌توانند دهه‌ها یا حتی قرن‌ها در ذخیره بمانند؛ بسته به آن‌چه باورمندانِ امکان احیا در آینده فرض می‌کنند.

قراردادها همچنین احتمال شکست شرکت را هم در نظر می‌گیرند. اگر Southern Cryonics³ از کار بیفتد، طبق گزارش ممکن است در نهایت بدن «دفع» شود.

این بند، تنش مرکزی کرایونیکس را نشان می‌دهد: «حفظ» یک اقدام یک‌باره با پایان مشخص نیست؛ بلکه وعده‌ای بلندمدت است که به مهندسی، پول، تداوم نهادی و جهش‌های علمیِ رخ‌نداده وابسته می‌ماند.

باور به یک شانسِ دومِ فناورانه

حامیان کرایونیکس آن را راهی متفاوت از پذیرفتن مرگ به‌عنوان پایان می‌بینند. آن‌ها امیدوارند پزشکی آینده بتواند آسیب سلولی را ترمیم کند، عملکرد مغز را بازگرداند و با بیماری‌هایی که ابتدا باعث مرگ شده‌اند مقابله کند.

منتقدان نگاه دیگری دارند. آن‌ها می‌گویند تا وقتی روشی اثبات‌شده برای احیای بدنِ انسانِ نگهداری‌شده وجود ندارد، کرایونیکس یک قمار گران‌قیمت است که بیشتر بر امید تکیه دارد تا شواهد.

مرکز هالبروک این ریسک را ملموس می‌کند: پشت دیوارهای یک سوله معمولی، هفت نفر در نیتروژن مایع معلق مانده‌اند و منتظر آینده‌ای هستند که ممکن است قرن‌ها بعد برسد—یا هرگز نرسد.

پاورقی نام‌ها

¹ Holbrook

² New South Wales

³ Southern Cryonics

⁴ dewar

⁵ vitrification

⁶ funeral home