اعتراض پزشکان و نگرانی از ایمنی بیماران در ویکتوریا¹
با وجود همه دشواریها، «سارا»* میگوید هنوز هم کارش را دوست دارد و بعد از یک دهه طبابت، آن را «افتخار» میداند. او میگوید ساعتهای طولانی و کارِ بدون دستمزد را تا حدی بخشی از این شغل پذیرفته است. اما وقتی باردار بود، تا هفته ۳۰ بارداری شیفت شب میرفت و در هفته ۳۵، ۱۰ روز پشت سر هم کار کرد؛ از جمله یک شیفت ۱۵ ساعته. به گفته خودش، در یک بازه دو هفتهای حدود ۱۲۰ ساعت کار کرده، بدون اینکه اضافهکاری دریافت کند.
سارا، که پزشکِ ویکتوریایی و مادرِ چند کودک است، یکی از هزاران نفر از کارکنان درمان در این ایالت است که در ماههای اخیر در اقدامهای صنفی شرکت کردهاند؛ پس از آنکه بیش از یک سال مذاکره با دولت، به گفته آنها، نگرانیهای مربوط به دستمزد و شرایط کاریِ ناایمن را حل نکرد.
توقف کار کمسابقه و درخواستهای مشخص
در ۱ اکتبر، برای نخستین بار در بیش از ۲۵ سال، پزشکان در سراسر ویکتوریا یک توقف کار چهار ساعته انجام دادند. اعضای فدراسیون پزشکان حقوقبگیر استرالیا ASMOF² روی پلههای پارلمان ایالتی، خواستار افزایش ۳۰ درصدی دستمزد طی چهار سال، سقف ۱۲.۵ ساعت برای شیفتها، و تضمین سه روز مرخصیِ متوالی در هر دوره دو هفتهای شدند.
همان روز، اعضای انجمن متخصصان متحدِ سلامت ویکتوریا³ که درگیر اختلاف دستمزدی جداگانهای با دولت هستند، یک اقدام ۲۴ ساعته «توقف کار» را آغاز کردند.
اعتصاب پزشکان پس از هفتهها اقدامهای محلی در بیمارستانهای ملبورن⁴ و مناطق خارج از پایتخت ایالت رخ داد، اما نتوانست به توافق دستمزدی مورد رضایت اعضا برسد. اعتصاب طولانیتری که برای ۲۱ اکتبر برنامهریزی شده بود، بعداً لغو شد؛ چون اعضا با اختلاف اندک به پذیرش یک پیشنهاد میاندورهای ۱۲ ماهه (اصلاحشده) از سوی دولت ویکتوریا رأی دادند.
«این شرایط چطور امن محسوب میشود؟»
در یک تماس پرتنش با حدود ۱۰۰۰ پزشک در ۱۹ اکتبر، مدیران ASMOF² و انجمن پزشکی استرالیا AMA⁵ پیشنهاد ارائهشده را «حتی نزدیک به چیزی که میخواهیم نیست» توصیف کردند، اما از پزشکان خواستند پیش از ورود دولت به «دوره سرپرستی» در آستانه انتخابات ویکتوریا، این توافق میاندورهای را بپذیرند.
به گفته بسیاری از پزشکان، این تصمیم مثل عقبنشینی دیده شد و نارضایتی از اضافهکاری و کمبود نیرو را بیشتر کرد؛ موضوعی که آنها میگویند کیفیت و ایمنی مراقبت از بیمار را تحت تأثیر قرار داده است. سارا میگوید: «شرایط کارکنان و بیماران در بیمارستانهای دولتی مشکل دارد و با این توافق حل نمیشود.»
یک پزشک در حال آموزش در حوزه مراقبتهای ویژه میگوید: «ساعتهایی که کار میکنیم، ایمنی بیمار را به خطر میاندازد. واقعاً ناامن است که یک پزشک تا ۱۶ ساعت در روز کار کند. شما نمیخواهید کسی که اینقدر خسته است هواپیما براند یا از عضوی بیمارِ خانوادهتان مراقبت کند.»
فشار روی اورژانسها: بیش از ۱۰هزار بیمار بالای ۲۴ ساعت
تحلیل گاردین استرالیا¹ از دهها گزارش سالانه خدمات سلامت که دولت در ۳۰ اکتبر منتشر کرد، نشان میدهد در دوره گزارشدهی ۲۰۲۵–۲۶ بیش از ۱۰هزار بیمار بیش از ۲۴ ساعت را در بخشهای اورژانس بیمارستانهای ویکتوریا سپری کردهاند.
در این میان، Monash Health⁶ در چهار بیمارستان خود بیشترین تعداد را ثبت کرده است (۲۵۰۱ بیمار)، پس از آن Albury Wodonga⁷ با (۲۴۲۱) و Eastern Health⁸ با (۱۷۳۱) قرار دارند.
در ۱۶ بیمارستان، میانگین مدت حضور بیمارانِ بستریشده در اورژانس از ۱۲ ساعت بیشتر بوده است؛ تأخیری که به گفته کالج استرالیایی و آسیایی پزشکی اورژانس ACEM⁹ میتواند احتمال مرگ در بیمارستان را بیش از ۶۷٪ افزایش دهد. ACEM⁹ همچنین گفته است بیمارانی که بستری میشوند، معمولاً حدود دو برابرِ کسانی که با ترخیص به خانه برمیگردند، در اورژانس میمانند. به گفته این نهاد، تعداد بیشتری از مراجعهها نیازمند بستری است، اما تعداد تختهای در دسترس کاهش یافته و همین موضوع باعث ماندگاری طولانیتر در اورژانس میشود.
وعده ۱.۵ میلیارد دلاری و بحث «راهحل موقت»
ماه گذشته، بن کارول¹⁰ اعلام کرد اگر دولت حزب کارگر Labor¹¹ دوباره انتخاب شود، ۱.۵ میلیارد دلار هزینه خواهد کرد تا زمان انتظار در اورژانسها را ۲۰٪ کاهش دهد؛ از طریق توسعه اورژانس در حدود یک دوجین بیمارستان و استخدام ۱۵۰۰ نیروی جدید.
اما برخی این وعده را برای دولتی که ۱۲ سال در قدرت بوده، «کم و دیر» دانستند. انجمن متخصصان متحدِ سلامت ویکتوریا³ نیز این برنامه را «راهحل چسبزخمی» برای یک «سیستم سلامت ازهمگسسته» توصیف کرد و در یک پست شبکه اجتماعی نوشت: گسترش اورژانسها با پول، مشکل گردش تختها را حل نمیکند؛ مشکلی که از خالیماندن نقشهای حوزههای متحد سلامت شروع میشود.
در موضعگیریهای علنی، AMA⁵ و ASMOF² از وعده ۱.۵ میلیارد دلاری استقبال کردند. دکتر سایمون جادکینز¹² رئیس AMA ویکتوریا¹³ گفت این سرمایهگذاری مهم است، اما «فقط بخشی از اصلاحات گستردهتری» است که برای ترمیم نظام سلامت ویکتوریا لازم است. او افزود این تعهد، مسئله دسترسی به خدمات تخصصی و کمبود تختهای بیمارستانی را حل نمیکند؛ دو عاملی که بهشدت روی جریان ورود و خروج بیماران و کارکردِ مؤثرِ اورژانسها اثر میگذارند.
خشونت در محیط کار و نگرانی از محرومیت درمانی
بن کارول¹⁰ همچنین وعده داد «بیماران خشونتورز» تا ۱۲ ماه از حضور در بیمارستانها منع شوند؛ اقدامی که نگرانیهایی ایجاد کرده مبنی بر اینکه افراد آسیبپذیر در ویکتوریا ممکن است از خدمات درمانی محروم شوند.
دکتر سایمون جادکینز¹² در واکنش گفت پزشکان مشکل رو به رشد خشونت در اورژانسهای ویکتوریا را میشناسند و نیاز فوری به حفاظت از کارکنان و بیماران را جدی میدانند؛ اما همزمان «مهم است که همه افراد، از جمله کسانی که با اتهامات کیفری روبهرو هستند، همچنان به درمان ضروری دسترسی داشته باشند».
تحلیل گاردین استرالیا¹ از گزارشهای سالانه نشان میدهد میزان خشونت شغلی علیه کارکنان درمان در سال مالی ۲۰۲۵–۲۶ نسبت به سال قبل افزایش داشته است. Northern Health¹⁴ بیشترین تعداد رخداد را ثبت کرده (۴۶۲۶ مورد؛ ۷۳.۵۲ مورد به ازای هر ۱۰۰ نیروی تماموقت معادل)، پس از آن Latrobe Regional Health¹⁵ (۲۲۰۴ مورد؛ ۹۸.۰۴ به ازای هر ۱۰۰) و Western Health¹⁶ (۲۰۸۶ مورد؛ ۳۰.۱۴ به ازای هر ۱۰۰) قرار دارند.
پال هیلی¹⁷ دبیر ایالتی اتحادیه خدمات سلامت و اجتماعی HACSU¹⁸ میگوید: «فرهنگ گزارشدهی قویتر شده، اما خودِ رخدادها کم نمیشود.» او میگوید گزارشهای اعضای اتحادیه از ضربه، سیلی و هلدادن تا موارد شدیدتر را شامل میشود. او به نمونهای اشاره میکند که در آن یکی از کارکنان به زمین افتاده، بیش از ۲۰ ضربه به سرش خورده و دچار شکستگیهای صورت و شکستگی ترقوه شده است. به گفته او، «مداخلههایی که باعث شود کارکنان احساس امنیت کنند» به اندازه کافی اجرا نشده است.
وعدههای انتخاباتی احزاب دیگر
لیبرالها Liberals¹⁹ به رهبری جس ویلسون²⁰ در آگوست گفتند اگر انتخاب شوند، برای برخورد با خشونت در بیمارستانها، ۷۰ افسر خدمات حفاظتی را در قالب یک برنامه آزمایشی دو ساله در هفت بیمارستان اصلی بهکار میگیرند؛ با این حال، این اعلام بدون مشورت با بیشتر بیمارستانهای درگیر انجام شده بود.
جادکینز¹² گفت هرچند امنیت بیشتر قابل استقبال است، اما رویکرد «سنگین و بیانعطاف» ممکن است وضعیت را طوری تشدید کند که در نهایت به ضرر نتیجه درمان بیماران و اهداف کادر پزشکی تمام شود. او افزود بهتر است نیروهای امنیتی آموزش مناسب داشته باشند.
یک دولت آینده لیبرال همچنین وعده داده برنامه SurgerySooner²¹ را با بودجه ۱.۲۷ میلیارد دلار طی چهار سال اجرا کند تا فهرست انتظار جراحیهای انتخابی را نصف کند؛ از طریق دادن حق انتخاب به بیماران دولتی برای انجام جراحی در بیمارستان خصوصی. همچنین وعده ۹۹ میلیون دلار برای ایجاد یا گسترش ۱۰ «سالن ترانزیت بیمار» داده شده؛ فضاهایی برای بیمارانی که آماده خروجاند اما منتظر هماهنگیهای ترخیص هستند.
پرونده آمریتا لانکا و بحث بر سر «مقصرسازی»
گزارش یک پزشکی قانونی که ماه گذشته درباره مرگ آمریتا لانکا²² دختر هشتساله در بیمارستان کودکانِ وابسته به Monash Health⁶ منتشر شد، بسیاری از پزشکان را خشمگین کرده است؛ آنها میگویند این پرونده نمادی از ناکارآمدیهای سیستمی است.
این گزارش نتیجهگیری کرده بود اقدامات یک «پزشک نسبتاً کمتجربه» که در شروع شیفت شب، حدود ۱۸ بیمار اورژانس به او تحویل داده شده بود، «باعث یا مؤثر در» مرگ لانکا بر اثر میوکاردیت²³ (التهاب عضله قلب) بوده است. گزارش، همچنین از Monash Health⁶ بابت انجام یک بررسی داخلی پس از این مرگ تقدیر کرده و گفته این بررسی «تا حد زیادی نیاز به توصیه رسمی پزشکی قانونی» را برطرف میکند.
یک پزشک شاغل در Monash Health⁶ که نخواست نامش فاش شود، میگوید: «همکارانم از نبودِ یافتهها یا توصیههای مشخص درباره ناکامیهای سیستماتیک موناش خشمگیناند.» او میگوید پزشکان جوان بسیاری از شیفتها را با احساس اضافهکاری، کمبود منابع و مدیریت همزمان اولویتهای رقابتی شروع میکنند؛ وضعیتی که گاهی «به شانس» متکی است تا نتیجه خیلی بدی رخ ندهد.
جادکینز¹² درباره جزئیات پرونده اظهارنظر نکرد، اما گفت AMA ویکتوریا¹³ از شناسایی علنی یک پزشک مشخص «نگرانی جدی» دارد و همراه با ACEM⁹ این نگرانی را مستقیم با پزشکی قانونی مطرح خواهد کرد.
در ایمیلی به کارکنان Monash Health⁶ در ۱۶ اکتبر، مدیرعامل این مجموعه، پروفسور یوگین یافله²⁴ گفت با آن پزشک تماس گرفته تا به او اطمینان دهد «از حمایت و اعتماد کامل» برخوردار است. سخنگوی موناش نیز تأیید کرد از زمان مرگ لانکا، تمرکز این مجموعه روی مسائل سیستمی و بهبود مراقبت از بیمار بوده و به کارکنان درگیر نیز حمایت ارائه میشود.
پزشکِ مراقبتهای ویژه میگوید: «برای این خانواده، این اتفاق واقعاً وحشتناک است. آن شب چیزهای زیادی اشتباه پیش رفت.» او میافزاید پزشکان جوان در چنین موقعیتهایی اغلب «قربانی» میشوند. سپس میپرسد: «چرا یک پزشک در حال آموزش باید شبها مسئول اورژانس باشد و از این تعداد بیمار مراقبت کند؟ این چطور امن محسوب میشود؟»
*نام تغییر داده شده است.
پاورقی نامها و اصطلاحات (اصل انگلیسی)
¹ The Guardian Australia
² Australian Salaried Medical Officers Federation (ASMOF)
³ Victorian Allied Health Professionals Association
⁴ Melbourne
⁵ Australian Medical Association (AMA)
⁶ Monash Health
⁷ Albury Wodonga Health
⁸ Eastern Health
⁹ Australasian College for Emergency Medicine (ACEM)
¹⁰ Ben Carroll
¹¹ Labor
¹² Dr Simon Judkins
¹³ AMA Victoria
¹⁴ Northern Health
¹⁵ Latrobe Regional Health
¹⁶ Western Health
¹⁷ Paul Healey
¹⁸ Health and Community Services Union (HACSU)
¹⁹ Liberals
²⁰ Jess Wilson
²¹ SurgerySooner
²² Amrita Lanka
²³ myocarditis
²⁴ Prof Eugine Yafele
