وابستگی استرالیایی‌ها به حمایت درآمدی رکورد زد؛ بیش از ۸ میلیون نفر زیر پوشش

افزایش بی‌سابقه وابستگی به حمایت درآمدی

بیش از ۸ میلیون نفر از مردم استرالیا¹ اکنون به نوعی «حمایت درآمدی» متکی‌اند؛ رقمی که نسبت به یک دهه قبل حدود ۲ میلیون نفر افزایش نشان می‌دهد. این رشد، طبق گزارش تازه‌ای که توسط پژوهشگران دانشگاه موناش² و سوپرفرند³ برای شورای بیمه‌گران عمر استرالیا (کالی)⁴ تهیه شده، تا حد زیادی به بدتر شدن سلامت روان و سلامت جسمی مرتبط است؛ موضوعی که باعث می‌شود افراد نتوانند کار کنند.

داده‌ها نشان می‌دهد تقاضا در هر ۱۱ نظام اصلی حمایت درآمدی در استرالیا¹ رو به افزایش است؛ از جمله مرخصی استعلاجیِ پرداختیِ کارفرما، غرامت حوادث کار، پرداخت‌های تأمین اجتماعی، سوپرانوایشن، و مطالبه خسارت از بیمه عمر. در این میان، مشکلات سلامت روان اکنون حدود یک‌سومِ کلِ مطالبه‌ها را تشکیل می‌دهد و الگوی نیازها را تغییر داده است؛ با پرونده‌هایی پیچیده‌تر و با مدت زمان طولانی‌تر.

فشار روی شبکه ایمنی

کریستین کوپیت⁵، مدیرعامل کالی⁴، این وضعیت را «یک چالش بزرگ برای بهره‌وری ملی» توصیف کرد و گفت: «فقط یک بخش تحت فشار نیست؛ کل شبکه ایمنی تحت فشار است.» به گفته او، بزرگ‌ترین حمایت اولیه را کارفرماها با مرخصی استعلاجیِ پرداختی ارائه می‌کنند؛ حمایتی که حدود ۷.۵ میلیون نفر از استرالیایی‌ها¹ معمولاً برای دوره‌های کوتاهِ نزدیک به سه هفته از آن استفاده می‌کنند. با این حال، تعداد بیشتری از افراد این حمایت کوتاه‌مدت را تمام می‌کنند و به طرح‌های بلندمدت‌تر منتقل می‌شوند؛ جایی که احتمال بازگشت به کار کم‌رنگ‌تر می‌شود.

در گزارش آمده است هزینه سالانه حمایت درآمدی به حدود ۸۰ میلیارد دلار نزدیک می‌شود (بدون احتساب هزینه‌های ناشی از افت بهره‌وری). راس آیلز⁶، دانشیار دانشگاه موناش² و عضو سوپرفرند³، «تکه‌تکه بودن» نظام‌ها را یکی از مسائل اصلی دانست: تفاوت در قواعد واجدشرایط بودن، نوع مدارک پزشکی لازم، و روندهای اداری در طرح‌های مختلف، فشار بیشتری به افراد بیمار وارد می‌کند. او توضیح داد اگر درخواست غرامت حوادث کار رد شود، فرد ممکن است مجبور شود دوباره برای بیمه یا تأمین اجتماعی اقدام کند؛ با فرم‌های جدید، ارزیابی‌های تازه و زمان‌های انتظار طولانی‌تر. آیلز⁶ گفت هرچه فرد مدت بیشتری بیرون از کار بماند، احتمال بازگشت پایین‌تر می‌آید.

بیمه‌گران عمر، از مداخله زودتر وقتی افراد هنوز شاغل هستند حمایت می‌کنند؛ از جمله تعریف‌های یکسان و ملی برای سلامت روان، به‌اشتراک‌گذاری داده بین نظام‌ها، و شناسایی بهتر ریسک‌ها برای انتقال روان‌تر بین طرح‌ها.

روایت فردی از اثرات بحران

لورِن فراهامر⁷، ۳۰ ساله، نمونه‌ای از اثر انسانی این روند است. او پیش‌تر مدیر صحنه‌ای پرانرژی بود که هفته‌ای ۵۰ ساعت روی تولیدهای بزرگ تئاتر موزیکال کار می‌کرد و در کنار آن برنامه ورزشی سنگینی داشت. او در دسامبر ۲۰۲۱ به کووید-۱۹ مبتلا شد و سپس با «لانگ کووید» روبه‌رو شد؛ وضعیتی که به خستگی شدید، مه‌مغزی و فشار روانی منجر شد و در نهایت او را مجبور به استعفا کرد.

فراهامر⁷ گفت: «کاملاً غافلگیر شدم. سعی کردم به کار برگردم، اما نمی‌توانستم تمرکز کنم.» او پس از اینکه برای اجاره خانه، مراجعه‌های درمانی و داروها پس‌اندازش را خرج کرد، در اواسط ۲۰۲۲ به «بیمه حفاظت از درآمد» به‌صورت جزئی دسترسی پیدا کرد؛ موضوعی که باعث شد وابستگی کامل به خانواده پیدا نکند. او اکنون هفته‌ای ۹ ساعت در بخش پشتیبانی مراجعان در یک کلینیک خدمات سلامتِ وابسته‌ِ درمانی کار می‌کند و می‌گوید این میزان حدود ۴۰٪ توان کاری سابق اوست. او همچنین گفت: «کار به آدم هدف می‌دهد. وقتی بدون تقصیرِ خودت از تو گرفته می‌شود، سخت است.»

درخواست برای اصلاحات در سطح سیستم

کالی⁴ خواستار اصلاحات با محوریت دولت است تا کارفرماها، بیمه‌گران و نهادهای عمومی به هم متصل شوند. کوپیت⁵ گفت: «اینجا یک سکوی داغ وجود دارد. نمی‌توانیم در سیلوها بمانیم، وقتی استرالیایی‌های بیشتری از نیروی کار خارج می‌شوند.»

این گزارش همچنین با روندهای گسترده‌تر هم‌راستا دانسته شده؛ از جمله افزایش ۷۳۰ درصدی مطالبه‌های مرتبط با سلامت روان در گروه سنی ۳۰ تا ۴۰ سال طی دهه گذشته، که بر تغییر ترکیب و شدت نیازهای حمایتی تأکید می‌کند.

پاورقی نام‌ها:
¹ Australia
² Monash University
³ SuperFriend
⁴ Council of Australian Life Insurers (CALI)
⁵ Christine Cupitt
⁶ Ross Iles
⁷ Lauren Frahamer
COVID-19, Long COVID