اقتصاددانان؛ سیاست‌های وان نیشن می‌تواند زنان شاغل را دهه‌ها عقب ببرد

هشدار اقتصاددانان درباره مواضع پائولین هَنسن در مرخصی والدین و مراقبت از کودک

اقتصاددانان هشدار داده‌اند که رویکرد پائولین هَنسن¹ و حزب وان نِیشن² درباره مرخصی والدینِ باحقوق و نظام مراقبت از کودک، می‌تواند شرایط را برای مادران شاغل به عقب برگرداند، به بهره‌وری آسیب بزند و نابرابری جنسیتی را تشدید کند.

هنسن در سخنرانی بحث‌برانگیز خود در نَشنال پِرِس کِلاب³ در روز چهارشنبه، طوری صحبت کرد که به نظر می‌رسید می‌گوید زنان نباید هنگام مرخصی زایمان از سوی کارفرما حقوق دریافت کنند. او همچنین به تغییرات بزرگ در سیستم مراقبت از کودک اشاره کرد و خواهان «تقسیم درآمد» برای خانواده‌ها شد تا به گفته خودش، ماندن یکی از والدین در خانه برای نگهداری از کودک تشویق شود.

هنسن گفت: «اگر زنان مرخصی می‌گیرند و چون کار نمی‌کنند حقوق نمی‌گیرند، خب قابل قبول است. چرا باید کسب‌وکار پرداخت کند؟ اما آن‌ها سرِ کار نیستند. تفاوت همین است. برای همین هم شکاف دستمزد وجود دارد.»

در گزارش آمده است که مرخصی والدینِ باحقوق برای کارفرماها اجباری نیست، هرچند بسیاری از کارفرمایان برای جذب و نگهداشت نیرو آن را ارائه می‌کنند، و همه کارکنان نیز حق دارند تا ۱۲ ماه مرخصی بدون حقوق بگیرند. طرح دولتی مرخصی والدینِ باحقوق هم از ۱ جولای⁴ قرار است ۲۶ هفته پرداخت بر مبنای حداقل دستمزد ملی را پوشش دهد.

لئونورا ریس⁵، دانشیار اقتصاد در کوئینزلند یونیورسیتی آو تِکنالوجی⁶، گفت هر حرکت به سمت فاصله گرفتن از مرخصی باحقوق می‌تواند پیامدهای مالی جدی برای زنان داشته باشد. او گفت زیر سؤال بردن این سیاست‌ها «ساعت را به چند دهه قبل برمی‌گرداند»، زمانی که «زمین بازی برابر نبود» و شکاف جنسیتی بسیار بزرگ‌تر بود.

ریس همچنین گفت موضوع فقط پول نیست و می‌تواند زنان را در زمینه تصمیم‌گیری، استقلال مالی، داشتن حق رأی و جایگاه و احترام اجتماعی عقب بیندازد. به گفته او، مرخصی والدینِ باحقوقِ رقابتی کمک می‌کند زنان در بلندمدت در بازار کار بمانند و بهره‌وری هم بهتر شود؛ چون پیوند فرد با کارفرما در سال‌های فرزندآوری حفظ می‌شود و «تطابق شغل و نیروی کار» بهتر می‌ماند.

گزارش می‌گوید گاردین آسترالیا⁷ از حزب وان نیشن پرسیده آیا همچنان از طرح دولتی مرخصی والدینِ باحقوق حمایت می‌کند یا نه، اما این حزب پاسخی نداده است.

هنسن همچنین از سیاست «تقسیم درآمد» برای خانواده‌هایی با دست‌کم یک کودکِ وابسته حمایت کرده است؛ سیاستی که می‌تواند والدِ کم‌درآمدتر را به ماندن در خانه یا کمتر کار کردن برای مراقبت از کودک تشویق کند. در این مدل که در برخی کشورها از جمله فرانسه⁸ وجود دارد، هر دو والد درآمدشان را با هم جمع می‌کنند و سپس مجموع را تقسیم می‌کنند؛ در نتیجه آن درآمد زیر دو آستانه معاف از مالیات محاسبه می‌شود.

طبق آنچه در وب‌سایت وان نیشن آمده، این سیاست قرار است «والدین را تشویق کند خودشان از بچه‌هایشان نگهداری کنند، هزینه دولت برای مراقبت از کودک به‌ویژه پیش‌دبستانی را کم کند و همچنین آموزش در خانه را تشویق کند.»

سیلویا گریزِلدا⁹، اقتصاددان مستقل، گفت سیاست‌هایی که قصد دارند زنان را به ماندن در خانه ترغیب کنند می‌تواند به کمبود مهارت منجر شود و نیاز به مهاجرتِ بیشتر ایجاد کند. او گفت زنان به طور متوسط از مردان تحصیل‌کرده‌تر هستند و اگر «از نیمی از نیروی کار بخواهیم کار نکنند»، رشد و بهره‌وری اقتصاد استرالیا¹⁰ محدود می‌شود؛ و اگر کمبود مهارت ایجاد شود، کشور ناچار است آن را از مسیر مهاجرت جبران کند.

ریس همچنین گفت «تقسیم درآمد» باید با دقت طراحی شود تا استقلال مالی زنان حفظ شود. او یادآوری کرد یکی از مسیرهای پیشرفت برابری جنسیتی این بوده که زنان بتوانند جریان مالی مستقل داشته باشند و وابسته نباشند. به گفته او، تقسیم درآمد شاید در ظاهر منصفانه به نظر برسد، اما می‌تواند خطرهایی برای استقلال مالی زنان ایجاد کند.

هنسن در بخش دیگری از سخنرانی، خواهان بازنگری اساسی در سیستم مراقبت از کودک شد؛ سیستمی که بنا بر گزارش، سالانه حدود ۱۶ میلیارد دلار هزینه دارد. او گفت این سیستم «کاملاً از کنترل خارج شده» و باید بررسی شود، و تأکید کرد ترجیح می‌دهد پول به جای مراکز ارائه‌دهنده خدمات، مستقیم به والدین داده شود.

او گفت: «من مادر چهار فرزند بودم. برای نگهداری از بچه‌هایم مدرک دانشگاهی نداشتم. چرا حالا انتظار داریم این مراکز مراقبت از کودک، دانشجو یا افرادی با نوعی مدرک داشته باشند تا از یک بچه مراقبت کنند؟»

کارولاین کروزِر-بارلو¹¹، مدیرعامل گروه حامی آموزش و یادگیریِ کودکان د فرانت پروجکت¹²، گفت مراقبت از کودک برای والدین شاغل ضروری است. او گفت اقتصاد طوری است که انتظار دارد هر دو والد کار کنند، اما هم‌زمان نباید گفت حاضر نیستیم روی محیط‌های امن و باکیفیت برای کودکان سرمایه‌گذاری کنیم. او همچنین گفت پرداخت مستقیم به والدین «ریسک خیلی بالای تقلب» دارد و ممکن است کیفیت و ایمنی را به خطر بیندازد.

گریزلدا هم گفت کنار هم گذاشتن این ایده‌ها می‌تواند برای خانواده‌ها و اقتصاد آسیب‌زا باشد و این مسیر، در کوتاه‌مدت یا بلندمدت، اقتصاد را محدود می‌کند.

پاورقی نام‌ها (English):

¹ Pauline Hanson

² One Nation

³ National Press Club

⁴ 1 July

⁵ Leonora Risse

⁶ Queensland University of Technology

⁷ Guardian Australia

⁸ France

⁹ Silvia Griselda

¹⁰ Australia

¹¹ Caroline Croser-Barlow

¹² The Front Project