هزینه ۸۵۵ میلیارد دلاری افزایش سطح آب دریاها؛ گلدکوست در صدر مناطق آسیب‌پذیر

خسارت ۸۵۵ میلیارد دلاری؛ ریسک رو به رشد برای سواحل استرالیا

برآوردهای تازه نشان می‌دهد بالا آمدن سطح دریا و شدیدتر شدن «طغیان موجی» می‌تواند تا سال ۲۱۰۰ حدود ۸۵۵ میلیارد دلار خسارت اقتصادی برای جوامع ساحلی استرالیا¹ ایجاد کند؛ خسارتی که از خانه‌ها و زمین‌های کشاورزی تا زیرساخت‌ها و مناطق طبیعی را دربر می‌گیرد.

این برآورد بر پایه پژوهشی از دانشگاه ملبورن² و دانشگاه ملی استرالیا³ است که هم‌زمان با ارزیابی جدید کلایمت کانسیل⁴ منتشر شده. مدل‌سازی‌ها می‌گویند در سناریوی «انتشار متوسط»، در این قرن حدود ۲۷۰ هزار ملک ساحلی و نزدیک به دو میلیون هکتار زمین می‌تواند در معرض سیلاب قرار بگیرد.

تهدید اقتصادی در مقیاس ملی

طبق گزارش، مجموع هزینه ۸۵۵ میلیارد دلاری از دو بخش اصلی تشکیل می‌شود: حدود ۲۷۴٫۳ میلیارد دلار زیان املاک و حدود ۵۸۰٫۷ میلیارد دلار خسارت به زمین‌ها و کاربری‌های زمین (از جمله کشاورزی، پارک‌ها و کاربری‌های عمومی).

پژوهشگران سناریویی را بررسی کرده‌اند که در آن انتشار جهانی گازهای گلخانه‌ای حدود ۲۰۴۰ به اوج می‌رسد و سپس به‌طور چشمگیر کاهش پیدا می‌کند. حتی در این مسیر نسبتاً میانه، میانگین دمای جهان می‌تواند تا پایان قرن حدود ۲٫۷ درجه سانتی‌گراد افزایش یابد و متوسط سطح دریا در جهان حدود ۵۵ سانتی‌متر بالا برود.

در گزارش اشاره شده این ارقام «محافظه‌کارانه» هم هستند، چون همه پیامدهای ممکن را کامل پوشش نمی‌دهند؛ برای مثال برخی اثرات فرسایش ساحلی و ذوب گسترده صفحات یخی به‌طور کامل در محاسبه نیامده و در صورت شتاب گرفتن افزایش سطح دریا، زیان‌ها می‌تواند بیشتر شود.

همه ایالت‌ها در معرض ریسک

بر پایه برآوردها، استرالیای غربی⁵ بیشترین زیان اقتصادی را دارد: حدود ۲۳۰٫۵ میلیارد دلار. پس از آن کویینزلند⁶ با ۲۱۴٫۵ میلیارد دلار قرار می‌گیرد. برای ویکتوریا⁷ حدود ۱۶۷ میلیارد دلار و برای نیو ساوت ولز⁸ حدود ۱۵۰٫۷ میلیارد دلار زیان برآورد شده است.

زیان‌های استرالیای جنوبی⁹ حدود ۴۹٫۲ میلیارد دلار و قلمرو شمالی¹⁰ حدود ۳۵٫۲ میلیارد دلار پیش‌بینی شده است. تاسمانیا¹¹ کمترین رقم را دارد، اما همچنان با حدود ۷٫۹ میلیارد دلار زیان مواجه است.

از نظر تعداد خانه‌ها و املاک در معرض خطر، کویینزلند⁶ بالاترین رقم را دارد: بیش از ۹۳ هزار ملک. پس از آن نیو ساوت ولز⁸ با بیش از ۷۱ هزار و استرالیای غربی⁵ با بیش از ۵۱ هزار ملک قرار می‌گیرند.

در میان شهرها، گلد کوست¹² به‌عنوان یکی از آسیب‌پذیرترین مناطق شهری برجسته شده و زیان اقتصادی آن حدود ۸۴٫۴ میلیارد دلار برآورد شده است.

فشار اصلی روی زمین‌ها؛ نه فقط ساختمان‌ها

بخش قابل توجهی از خسارت پیش‌بینی‌شده مربوط به خود زمین و کاربری آن است. در این میان گفته شده بیش از ۶۱۹ هزار هکتار زمین کشاورزی ممکن است در معرض سیلاب ساحلی و پیامدهای مرتبط قرار بگیرد. در استرالیای غربی⁵ حتی حدود ۳۴٫۶ درصد از زمین‌های کشاورزی می‌تواند در سناریوی بررسی‌شده در معرض ریسک قرار بگیرد.

این موضوع فقط به خسارت مستقیم محدود نمی‌شود و می‌تواند بر اشتغال منطقه‌ای، تولید غذا و زنجیره تأمین اثر بگذارد. در گزارش‌ها به این نکته هم اشاره شده که گستره در معرض خطرِ زمین‌های کشاورزی، می‌تواند به موضوع امنیت غذایی تبدیل شود؛ به‌خصوص اگر سیلاب‌های ساحلی در طول زمان پرتکرارتر شوند.

مدل‌سازی‌ها همچنین از قرار گرفتن صدها هزار هکتار از پارک‌ها و فضاهای تفریحی و نیز زمین‌هایی که زیرساخت‌های حیاتی در آنها قرار دارد، در محدوده ریسک خبر می‌دهد.

ریسکی که از حالا در حال تثبیت شدن است

هرچند بخش بزرگ خسارت‌ها برای دهه‌های پایانی قرن پیش‌بینی شده، اما روندهای اصلی همین حالا هم در جریان است. کلایمت کانسیل⁴ می‌گوید تا سال ۲۰۵۰ حدود ۱۴ سانتی‌متر افزایش سطح دریا در استرالیا¹ «اجتناب‌ناپذیر/قفل‌شده» است؛ حتی اگر کاهش انتشارها در آینده انجام شود.

بالا آمدن سطح دریا باعث می‌شود آب‌گرفتگی‌های ساحلی بیشتر رخ دهد و طغیان موجی در زمان توفان‌ها مخرب‌تر شود. با بالاتر رفتن خط آب، حتی توفان‌های معمولی‌تر و جزر و مدهای بالاتر می‌توانند آب را دورتر به داخل خشکی برانند و احتمال سیلاب در مناطق کم‌ارتفاع را بالا ببرند.

طبق گزارش، سطح‌های بسیار شدید آب دریا که امروز ممکن است در طول یک سال فقط یک‌بار رخ دهد، می‌تواند تا سال ۲۰۹۰ به رخدادهای ماهانه تبدیل شود. همچنین در سناریوی انتشار بالاتر، گفته شده سیلاب ناشی از جزر و مد (حتی بدون توفان) می‌تواند در برخی نقاط تا ۲۰۵۰ هفتگی و تا ۲۱۰۰ روزانه شود.

هزینه‌ها فقط روی دوش مالکان ساحلی نیست

در گزارش‌ها آمده اثرات اقتصادی سیلاب‌های ساحلی فقط محدود به صاحبان خانه‌های ساحلی نیست و می‌تواند از مسیرهایی مثل افزایش حق بیمه، هزینه‌های زیرساخت عمومی، عملیات امداد و پاسخ اضطراری، اختلال در حمل‌ونقل و کاهش فعالیت اقتصادی به کل جامعه منتقل شود.

هم‌زمان، این یافته‌ها روی نقش تصمیم‌های امروز هم تأکید می‌کنند؛ از جمله اینکه ساخت خانه، جاده و زیرساخت در مناطق آسیب‌پذیر می‌تواند در طول عمر بهره‌برداری آنها با ریسک بسیار بالاتری روبه‌رو شود.

در متن گزارش‌ها از اقداماتی مثل مقررات سخت‌گیرانه‌تر در برنامه‌ریزی ساحلی، ارتقای سیستم‌های زهکشی و دفاع سیلابی، آمادگی بهتر برای شرایط اضطراری و حفاظت یا احیای سپرهای طبیعی مانند تالاب‌ها و تپه‌های شنی به‌عنوان گزینه‌های سازگاری نام برده شده است.

پاورقی نام‌ها (اصل انگلیسی)

¹ Australia

² University of Melbourne

³ Australian National University

⁴ Climate Council

⁵ Western Australia

⁶ Queensland

⁷ Victoria

⁸ New South Wales

⁹ South Australia

¹⁰ Northern Territory

¹¹ Tasmania

¹² Gold Coast