نگرانی درباره بازنشستگی؛ ۴/۲ میلیون استرالیایی نگران آینده مالی خود

چرایی نگرانی گسترده درباره بازنشستگی در استرالیا¹

برای میلیون‌ها نفر در استرالیا²، بازنشستگی دیگر یک مرحله «قطعی» از زندگی دیده نمی‌شود؛ بلکه به یک نقطه عطف مالی تبدیل شده که شاید هرگز توان رسیدن به آن را نداشته باشند.

پژوهش تازه‌ای که ناین¹ به آن استناد کرده، نشان می‌دهد ۱۷ درصد از شاغلان استرالیا² فکر می‌کنند هرگز آن‌قدر پول جمع نمی‌کنند که بتوانند کار را متوقف کنند. ۱۲ درصد دیگر هم می‌گویند برای گذران زندگی، بعد از سن بازنشستگیِ برنامه‌ریزی‌شده‌شان ناچارند پاره‌وقت کار کنند. مجموع این دو عدد، حدود ۴.۲ میلیون نفر را شامل می‌شود که نگران‌اند نتوانند همان زمانی که می‌خواهند بازنشسته شوند.

این آمارها به اضطراب رو‌به‌افزایش درباره هزینه‌های مسکن، میزان پس‌انداز در سوپرنوآیشن و بالا رفتن بهای نیازهای روزمره اشاره دارد. هم‌زمان، شاخص‌های تازه‌ی هزینه‌های بازنشستگی نشان می‌دهد برای حفظ یک سبک زندگی «راحت» پس از خروج از بازار کار، درآمد بیشتری لازم است.

شکاف رو‌به‌رشد میان بازنشستگی «راحت» و واقعیت درآمدی

بر اساس تازه‌ترین برآوردهای انجمن صندوق‌های سوپرنوآیشن استرالیا (ASFA)³، یک زوجِ ۶۵ تا ۸۴ ساله که صاحب‌خانه هستند، اکنون برای یک بازنشستگی «راحت» به ۷۸,۹۹۸ دلار در سال (حدود ۱,۵۱۳ دلار در هفته) نیاز دارند. یک فردِ مجردِ صاحب‌خانه هم به حدود ۵۶,۱۶۶ دلار در سال (حدود ۱,۰۷۶ دلار در هفته) احتیاج دارد.

این محاسبات فرض می‌کند بازنشستگان خانه را کاملاً در مالکیت خود دارند و دست‌کم بخشی از ایج پنشن⁴ را دریافت می‌کنند. همچنین این سبک زندگی «راحت» شامل مواردی مثل بیمه درمانی خصوصی، بیرون غذا خوردنِ منظم، سفرهای داخلی و هر چند سال یک‌بار سفر خارجی است.

اما میزان موردنیاز، از درآمدی که «ایج پنشن»⁴ به‌طور کامل پرداخت می‌کند، بالاتر است. بعد از آخرین افزایش شاخص‌گذاری، یک فرد بازنشسته می‌تواند تا ۱,۲۳۷.۷۰ دلار در هر دو هفته دریافت کند و زوج‌ها روی‌هم‌رفته تا ۱,۸۶۶ دلار در هر دو هفته. این ارقام معادل سالانه‌ی حدود ۳۲,۱۸۰ دلار برای افراد مجرد و ۴۸,۵۱۶ دلار برای زوج‌هاست.

در نتیجه، یک فردِ مجردِ صاحب‌خانه برای رسیدن به سطح «راحت»، با کسری نزدیک به ۲۴ هزار دلار در سال روبه‌رو می‌شود. برای یک زوج، این اختلاف حدود ۳۰,۵۰۰ دلار در سال برآورد می‌شود.

بالا رفتن هدف‌های سوپرنوآیشن

ASFA³ تخمین می‌زند یک زوج برای تامین بازنشستگی «راحت» در سن ۶۷ سال به حدود ۷۳۰ هزار دلار سوپرنوآیشن نیاز دارند و یک فرد مجرد به حدود ۶۳۰ هزار دلار. این برآوردها بر این اساس است که فرد مالک خانه باشد، بخشی از «ایج پنشن»⁴ را بگیرد و هم‌زمان از پس‌انداز خود نیز برداشت کند.

در گزارش‌ها آمده که افزایش هزینه‌ها—به‌ویژه انرژی، مراقبت‌های درمانی و سایر نیازهای ضروری—بودجه‌های بازنشستگی را بالاتر برده، حتی وقتی برخی شاخص‌های کلی تورم، ملایم‌تر به نظر می‌رسند.

برای کسانی که از هدف‌های پس‌انداز عقب هستند، پر کردن این فاصله ساده به نظر نمی‌رسد؛ به‌خصوص برای افرادی که به سن بازنشستگی نزدیک می‌شوند و زمان کمتری برای بهره‌بردن از رشد سرمایه‌گذاری یا افزایش اجباری واریزی‌های سوپرنوآیشن دارند.

هزینه بازنشستگی «متواضعانه» هم از پنشن بالاتر است

حتی بودجه بازنشستگی «متواضعانه» نیز از دریافتی کامل «ایج پنشن»⁴ بیشتر است.

برای افراد مجردِ صاحب‌خانه، ASFA³ هزینه بازنشستگی متواضعانه را حدود ۳۶,۵۴۸ دلار در سال برآورد می‌کند. برای زوج‌ها این رقم حدود ۵۲,۶۹۰ دلار است.

با این حساب، دریافت‌کنندگان پنشن همچنان با کسری روبه‌رو هستند: یک فردِ مجردِ صاحب‌خانه باید سالانه حدود ۴,۴۰۰ دلار بیشتر از پنشن کامل پیدا کند تا سبک زندگی متواضعانه را پوشش دهد؛ و یک زوج به حدود ۴,۲۰۰ دلار بیشتر در سال نیاز دارد.

برای اجاره‌نشین‌ها وضعیت سخت‌تر توصیف شده است. بودجه متواضعانه برای یک فرد مجرد که به‌صورت خصوصی اجاره می‌کند، حدود ۵۱,۴۱۸ دلار در سال برآورد می‌شود؛ و یک زوجِ اجاره‌نشین به حدود ۶۹,۳۷۶ دلار نیاز دارد.

چون بسیاری از مقایسه‌های استاندارد بر فرضِ مالکیت خانه بنا شده، اجاره‌نشین‌ها فشار بیشتری را تجربه می‌کنند؛ چرا که هزینه مسکن را باید جدا از هزینه غذا، حمل‌ونقل، درمان و سایر مخارج زندگی پرداخت کنند.

چرایی کاهش اعتماد به بازنشستگی

این گزارش می‌گوید نگرانی درباره بازنشستگی فقط محدود به افراد کم‌درآمد یا نزدیک به بازنشستگی نیست. بسیاری از شاغلان استرالیا² با این احتمال روبه‌رو شده‌اند که سوپرنوآیشن اجباری به‌تنهایی برای سبک زندگی مورد انتظارشان کافی نباشد.

از طرف دیگر، هزینه‌های بازنشستگی ثابت نیست. بودجه «راحت» ASFA³ در سه‌ماهه ژوئن برای زوج‌ها ۰.۵ درصد و برای افراد مجرد ۰.۴ درصد افزایش داشته و بودجه‌های «متواضعانه» هم در همین دوره بالا رفته است.

برای کارگران جوان‌تر، موضوع فقط رسیدن به یک عدد مشخص نیست؛ بلکه این نگرانی مطرح است که آن عدد در طول زمان باز هم بالاتر برود. برای کارگران مسن‌تر، سوال اصلی این است که آیا موجودی فعلی سوپرنوآیشن می‌تواند برای یک دوره بازنشستگی طولانی‌تر، درآمد کافی ایجاد کند یا نه.

بازنشستگی دیرتر و کار پاره‌وقت در سنین بالاتر

طبق عددهایی که ناین¹ منتشر کرده، انتظارها در حال تغییر است: به جای بازنشستگی در یک سن مشخص، برخی افراد ممکن است مجبور شوند مدت بیشتری در بازار کار بمانند، هزینه‌هایشان را کاهش دهند یا در کنار بازنشستگی، کار پاره‌وقت انجام دهند.

برای بعضی‌ها این انتخاب می‌تواند داوطلبانه باشد؛ اما برای گروهی دیگر، راهی برای پوشش هزینه‌های پایه زندگی یا جبران کمبود پس‌انداز سوپرنوآیشن است.

در گزارش همچنین تاکید شده که مالکیت خانه یکی از عوامل کلیدی در برنامه‌ریزی بازنشستگی است. حتی صاحبان خانه هم ممکن است با شکاف درآمدی قابل توجهی روبه‌رو شوند؛ اما اجاره‌نشین‌ها باید این شکاف را در حالی پوشش دهند که هزینه مسکن نیز به‌طور مداوم پرداخت می‌شود.

پاورقی منابع نام‌ها

¹ Nine (Nine.com.au)

² Australia

³ Association of Superannuation Funds of Australia (ASFA)

⁴ Age Pension

⁵ Finder

⁶ Richard Whitten