Zang News

فرسایش یک شهر ساحلی در جنوب استرالیا؛ ۱۰ متر از ساحل فرو ریخت

پژوهشگران در استرالیای جنوبی برای بررسی سرعت فرسایش سواحل، از شهروندان خواستند با استفاده از پهپاد در جمع‌آوری داده‌های علمی مشارکت کنند. شورای منطقه‌ای روب با همکاری دانشگاه فلیندرز، طرحی را آغاز کرده که در آن پهپادهای کم‌هزینه و آموزش‌های لازم در اختیار داوطلبان قرار می‌گیرد. شرکت‌کنندگان قرار است به... (برای ادامه اسکرول کنید)
فرسایش یک شهر ساحلی در جنوب استرالیا؛ ۱۰ متر از ساحل فرو ریخت

پهپادها برای سنجش آسیب فرسایش ساحلی در روب

ساکنان شهر روب¹ در استرالیای جنوبی² دعوت شده‌اند تا به پژوهشگران کمک کنند با استفاده از پهپادها، خط ساحلیِ به‌سرعت در حال تغییر این شهر را پایش کنند.

شورای ناحیه‌ای روب³ و دانشگاه فلایندرز⁴ در حال جذب «دانشمندان شهروند» محلی برای پروژه‌ای هستند که در آن با پهپادهای کم‌هزینه، تصاویر هوایی منظم از ساحل ثبت می‌شود. به داوطلبان تجهیزات و آموزش داده می‌شود و سپس پروازهای پایشی را انجام می‌دهند.

طبق برنامه پیشنهادی دو‌ساله، داوطلبان حدود ماهی یک‌بار به ساحل سر می‌زنند و پس از رخدادهای مهم طوفانی هم دوباره بازمی‌گردند. این تصاویر به پژوهشگران امکان می‌دهد تغییرات خط ساحلی، صخره‌ها و حجم شن را در گذر زمان مقایسه کنند.

این پروژه را گرازیلا میوت دا سیلوا⁵، ژئومورفولوژیست ساحلی و اقیانوس‌شناسِ دانشگاه فلایندرز⁴ هدایت می‌کند. او می‌گوید مشارکت ساکنان محلی باعث می‌شود بخش بیشتری از خط ساحلی پایش شود و درباره اثر هر طوفان، داده‌های بیشتری به دست بیاید.

او گفته است: «از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود در دو سال آینده هر ماه به ساحل سر بزنند و وقوع طوفان‌ها را هم زیر نظر داشته باشند. بعد از این رخدادها دوباره به ساحل برمی‌گردند تا هر تغییری را بررسی کنند.»

شهر روب¹ پیش‌تر هم با بی‌ثباتی قابل‌توجه ساحلی روبه‌رو شده است. در جولای ۲۰۲۵، نزدیک به ۱۰ متر از صخره‌های اطراف فانوس دریایی شهر به دریا فرو ریخت و توجه‌ها را به خطرات فرسایش مداوم جلب کرد.

با اینکه تصاویر توسط داوطلبان جمع‌آوری می‌شود، تحلیل داده‌ها را متخصصان انجام می‌دهند. اندازه‌گیری‌های به‌دست‌آمده می‌تواند مشخص کند خط ساحلی با چه سرعتی عقب‌نشینی می‌کند و چه مقدار شن از دست می‌رود یا جابه‌جا می‌شود.

این اطلاعات همچنین ممکن است به شوراها و مدیران ساحلی هنگام بررسی گزینه‌های واکنش کمک کند؛ از جمله افزودن شن به ساحل، سازگار کردن زیرساخت‌ها، یا عقب‌نشینی از مناطق آسیب‌پذیر.

شورای ناحیه‌ای روب³ هم‌اکنون از پهپاد خود برای عکاسی از بخش‌هایی از ساحل استفاده می‌کند، اما یک برنامه منظمِ پایش توسط جامعه محلی می‌تواند پوشش گسترده‌تری ایجاد کند و یک ثبت منسجم‌تر از تغییرات ساحلی به دست دهد.

این اقدام بخشی از راهبرد ملی زیرساخت پژوهشی مشارکتی⁶ یا NCRIS⁷ است که از پروژه‌های پژوهشی و پایشی در سراسر استرالیا حمایت می‌کند. پژوهشگران امیدوارند اگر آزمونِ روب موفق باشد، این روش در دیگر جوامع ساحلی هم به کار گرفته شود.

برای ساکنان، این پروژه فرصتی است تا مستقیم در پژوهشی که به جامعه‌شان مربوط می‌شود مشارکت کنند. برای دانشمندان و تصمیم‌گیران هم تکرار پیمایش‌های پهپادی می‌تواند داده‌های دقیق‌تری درباره فرسایش ساحلی فراهم کند.

پانویس نام‌ها (اصل انگلیسی):
¹ Robe
² South Australia
³ District Council of Robe
⁴ Flinders University
⁵ Graziela Miot da Silva
⁶ National Collaborative Research Infrastructure Strategy
⁷ NCRIS

Source: abc.net.au, ua.news, downundervoices.com, news.flinders.edu.au, newswav.com, greyarro.ws, link.springer.com, spatialsource.com.au, climatechange.solutions, plugins.qgis.org