بازگشت «استارشیپ» و نخستین «گرفتن» در هوا
اسپیسایکس¹ به یک نقطه عطف در مسیر فضاپیمای قابلاستفادهمجدد رسید: در ۱۴ نوامبر، مرحله بالایی استارشیپ² پس از بازگشت از مدار، در استاربیس³ در تگزاس⁴ با بازوهای مکانیکی برج پرتاب گرفته شد. این نخستین بار بود که یک استارشیپ بعد از یک پرواز فضایی به این شکل «捕/گرفته» میشود.
این «گرفتن» پس از مأموریتی حدود ۲۲ ساعت انجام شد. استارشیپ بعد از جدا شدن از بوستر، به مدار رسید، ۲۶ ماهواره استارلینک⁵ را مستقر کرد و پس از ۱۴ دور گردش به دور زمین، به سمت محل پرتاب برگشت. هنگام فرود، وسیله پروازی با مانور به حالت عمودی درآمد و بین بازوهای بزرگ برج که به «چاپاستیک» معروفاند، آرام گرفت.
این فرود موفق، یک گام مهم برای هدف اسپیسایکس بود؛ هدفی که میخواهد هر دو مرحله سامانه پرتابش را بازیابی و دوباره استفاده کند. استفادهمجدد میتواند زمان آمادهسازی بین پرتابها را کوتاهتر و هزینههای پرتاب را کمتر کند؛ با این حال، این مأموریت به بازیابی کامل هر دو مرحله منجر نشد.
بازگشت برنامهریزیشده بوستر به سمت برج لغو شد و پس از فرود در آبهای نزدیک ساحل از بین رفت. به این ترتیب، موفقیت اصلی مأموریت «گرفتن» فضاپیما در بازگشت بود، نه «دو بار گرفتن» همزمان که انتظارش میرفت.
این آزمون یک توانایی تازه برای بازیابی را نشان میدهد، اما فقط یکی از گامها در برنامه توسعه گستردهتر است. اسپیسایکس هنوز باید نشان دهد که هم خودِ خودروها و هم برج پرتاب میتوانند در پروازهای تکراری، به شکل قابلاتکا کار کنند تا استفاده سریع و روتین از این سامانه در عمل ثابت شود.
پانوشت نامها (اصل انگلیسی)
¹ SpaceX
² Starship
³ Starbase
⁴ Texas
⁵ Starlink
