استرالیا برای نخستین بار از جنگ جهانی دوم ذخایر سوخت دولتی ایجاد کرد

استرالیا بسته ۱۰ میلیاردی ذخیره سوخت دولتی را رونمایی کرد

دولت استرالیا¹ از یک بسته ۱۰ میلیارد دلاری برای امنیت سوخت رونمایی کرده است؛ تغییری بزرگ در سیاست که قرار است نخستین ذخیره سوختِ تحت مالکیت عمومی کشور از زمان جنگ جهانی دوم² را ایجاد کند. این طرح در واکنش به اختلال‌های عرضه ناشی از ادامه جنگ ایران³ ارائه شده و هدف آن افزایش ذخایر سوخت‌های حیاتی مانند دیزل و سوخت جت تا سطح ۵۰ روز مصرف متوسط ملی است.

آنتونی آلبانیزی⁴، نخست‌وزیر، این اقدامات را در کنار کریس بوون⁵ وزیر انرژی اعلام کرد و بر «حاکمیت انرژی» تأکید داشت. آلبانیزی گفت: «هدف این است که استرالیایی‌ها¹ بتوانند با اطمینان بیشتری از حفاظت از حاکمیت انرژی‌مان مطمئن باشند؛ نه فقط در این بحران، بلکه در ادامه.»

اجزای اصلی بسته

محور اصلی این بسته، ایجاد یک ذخیره ۱ میلیارد لیتریِ تحت مالکیت دولت از دیزل و سوخت هوانوردی است که ۳.۲ میلیارد دلار هزینه دارد. برخلاف سیاست‌های فعلی که به شرکت‌های خصوصی تکیه می‌کند، این ذخیره توسط دولت فدرال خریداری و مالکیت آن در اختیار دولت خواهد بود، اما در تأسیسات خصوصی در سراسر کشور نگهداری می‌شود.

اقدامات دیگر شامل موارد زیر است:

افزایش «تعهدات حداقل نگهداری ذخایر» (MSO): برای دیزل و سوخت هوانوردی ۱۰ روز افزایش در نظر گرفته شده و مجموع ذخایر به ۵۰ روز می‌رسد. ذخایر بنزین نیز تا ۴۰ روز افزایش می‌یابد.

۷.۵ میلیارد دلار برای زیرساخت: تامین مالی برای افزایش ظرفیت ذخیره‌سازی و مطمئن‌سازی تامین سوخت و کود، با تمرکز بر مناطق منطقه‌ای (regional).

جزئیات ذخایر و تمرکز هر بخش

دیزل و سوخت جت: از حدود ۴۰ روز به ۵۰ روز افزایش؛ با ترکیبی از ذخیره دولتی و تقویت MSO.

بنزین: از حدود ۳۰ روز به ۴۰ روز افزایش؛ صرفاً از طریق تقویت MSO.

کود: عدد مشخصی برای «روز مصرف» ارائه نشده، اما بر امنیت تامین آن به‌عنوان ورودی حیاتی اقتصاد تاکید شده است.

استرالیا¹ حدود ۹۰ درصد سوخت‌های مایع خود را وارد می‌کند و همین موضوع آن را در برابر شوک‌های جهانی آسیب‌پذیر کرده است. بوون گفت از میان ۳۲ عضو آژانس بین‌المللی انرژی⁶، ۲۲ کشور ذخایر تحت مالکیت دولت دارند و استرالیا¹ تا امروز در این زمینه استثنا بوده است.

این بسته همچنین به کمبودهایی اشاره دارد که اوایل مارچ⁷ رخ داد؛ زمانی که همزمان با جنگ ایران³ و خریدهای هیجانی، بعضی جایگاه‌ها در مناطق منطقه‌ایِ نیوساوث‌ولز⁸ و استرالیای غربی⁹ خالی شد. بوون گفت اگر ذخیره تحت مالکیت دولت وجود داشت، «می‌شد آن را به مناطق دچار کمبود فرستاد» و این «خیلی به درد می‌خورد».

واکنش صنعت و سیاست

گروه‌های مرتبط با خودرو از این تغییر استقبال کردند. سخنگوی NRMA¹⁰، پیتر خوری¹¹، آن را «تغییر راهبرد»ی دانست که این سازمان مدت‌ها خواستارش بوده و گفت رویدادهای پس از شروع جنگ، نیاز به جدی گرفتن امنیت سوخت را نشان داده است.

در مقابل، رهبر اپوزیسیون انگس تیلور¹² این برنامه را «کم و دیر» توصیف کرد. ائتلاف خواستار رساندن MSO به ۶۰ روز بوده تا مجموع ذخایر به ۹۰ روز برسد. تیلور گفت: «ما گفته‌ایم که [تعهد] باید به ۶۰ روز برسد.»

طبق متن گزارش، دیزل، سوخت جت و کود به‌دلیل درگیری‌ها، بیشترین ریسک کمبود را دارند؛ درحالی‌که بنزین در سطح جهانی همچنان فراوان است. دولت اعلام کرده برای اجرای MSOهای جدید و عملیات مربوط به ذخیره‌سازی، قانون‌گذاری انجام خواهد داد.

پاورقی اسامی و نام‌های اصلی

¹ Australia / Australians

² World War II

³ Iran war

⁴ Anthony Albanese

⁵ Chris Bowen

⁶ International Energy Agency

⁷ March

⁸ NSW (New South Wales)

⁹ Western Australia

¹⁰ NRMA

¹¹ Peter Khoury

¹² Angus Taylor