تاخیرهای آمریکا و افزایش هزینه‌ها؛ نگرانی‌ها درباره تأمین زیردریایی‌های آکوس استرالیا

افزایش هزینه‌ها و کندی تولید آمریکا، تردیدها را بیشتر کرده است

برنامه استرالیا¹ برای دریافت زیردریایی‌های هسته‌ای تحت مشارکت آکوس² با ابهام‌های بیشتری روبه‌رو شده است؛ پس از آنکه آمارهای تازه نشان داد هزینه‌های این برنامه همچنان در حال افزایش است و در عین حال، تولید زیردریایی در آمریکا³ آن‌قدر سریع نیست که از این توافق پشتیبانی کند.

روزنامه گاردین⁴ گزارش داده است که استرالیا¹ در آخرین بودجه، ۴۰۰ میلیون دلار استرالیا دیگر به توافق آکوس² اضافه کرده و به این ترتیب، بودجه آژانس زیردریایی استرالیا⁵ تا میانه سال ۲۰۲۹ به ۲.۱۳ میلیارد دلار استرالیا رسیده است. به گفته این گزارش، استرالیا¹ پیش‌تر نیز ۲.۷۶ میلیارد دلار به آمریکا³ و ۸۶۳ میلیون دلار به بریتانیا⁶ منتقل کرده تا به گسترش ظرفیت ساخت زیردریایی کمک کند. با وجود این، برآورد محافظه‌کارانه از هزینه کلی آکوس² اکنون تا میانه دهه ۲۰۵۰ به ۳۶۸ میلیارد دلار استرالیا رسیده است.

یکی از مسائل اصلی، وضعیت پایه صنعتی در آمریکا³ است. نیروی دریایی آمریکا⁷ اعلام کرده ممکن است تا سال ۲۰۳۲ هم به نرخ تولید دو زیردریایی «ویرجینیا-کلاس»⁸ در سال نرسد؛ نرخی که همچنان پایین‌تر از سطحی است که هم برای پاسخ به نیازهای ناوگان آمریکا³ لازم است و هم برای آزاد شدن شناورها جهت تحویل به استرالیا¹. بر اساس این داده‌ها، آمریکا³ برای اینکه هم توان خودش را حفظ کند و هم بتواند به استرالیا¹ زیردریایی بدهد، به حدود ۲.۳۳ فروند ویرجینیا-کلاس⁸ در سال نیاز دارد، اما خروجی فعلی مدت‌هاست پایین‌تر از این هدف مانده است.

این عقب‌افتادگی، پرسش‌های مهمی را درباره اینکه آیا استرالیا¹ در نهایت زیردریایی‌های ویرجینیا-کلاس⁸ را دریافت خواهد کرد یا نه، مطرح کرده است؛ زیردریایی‌هایی که بخش نخست «ستون اول» آکوس² را تشکیل می‌دهند. طبق این سازوکار، استرالیا¹ قرار است بین سه تا پنج فروند زیردریایی دست‌دوم ویرجینیا-کلاس⁸ را از آمریکا³ خریداری کند و اولین تحویل برای سال ۲۰۳۲ امید بسته شده است. با این حال، طبق قانون آمریکا³ رئیس‌جمهور باید گواهی کند که هرگونه انتقال، توان زیرسطحیِ آمریکا³ را تضعیف نمی‌کند؛ معیاری که با شرایط فعلی، ممکن است تأمین آن دشوارتر شود.

گزارش همچنین به مشکلات ساختاری در کشتی‌سازی آمریکا³ اشاره می‌کند؛ از جمله کمبود مزمن نیروی کار، رقابت محدود میان تأمین‌کنندگان، و زمان‌های طولانی تولید. یک گزارش سرویس پژوهش کنگره⁹ حتی سناریوهایی را بررسی کرده که در آن زیردریایی‌هایی که برای استرالیا¹ در نظر گرفته شده‌اند، تحت فرماندهی آمریکا³ باقی بمانند و صرفاً از پایگاه‌های استرالیا¹ به کار گرفته شوند.

در عین حال، نشانه‌هایی از پیشرفت در سمت استرالیا¹ هم مطرح شده است. مقام‌های نیروی دریایی آمریکا⁷ می‌گویند کارها در پرت¹⁰ در حال جلو رفتن است و نیروی انسانی استرالیا¹ در حال ادغام و هماهنگی با خدمه زیردریایی و تیم‌های نگه‌داری آمریکا³ در پرل هاربر¹¹ است. با این وجود، مسئله اصلی همچنان پابرجاست: آمریکا³ فعلاً نشانه روشنی از توان ساخت تعداد کافی زیردریایی برای نیازهای خودش—و در ادامه برای استرالیا¹—نشان نمی‌دهد.

چرا این موضوع مهم است

این موضوع فقط درباره تأخیر نیست؛ درباره امکان اجراست. پرسش محوری این است که آیا مرحله نخست «ستون اول» آکوس² واقعاً مطابق وعده‌ها قابل تحویل است یا نه، در حالی که استرالیا¹ هم‌زمان هزینه‌های بسیار بالایی را برای ناوگان زیردریایی پیش‌بینی کرده است.

پاورقی نام‌های اصلی

¹ Australia

² Aukus

³ United States

⁴ The Guardian

⁵ Australian Submarine Agency

⁶ United Kingdom

⁷ US Navy

⁸ Virginia-class

⁹ Congressional Research Service

¹⁰ Perth

¹¹ Pearl Harbor