بحران اجاره در WA؛ کارگران ضروری مدام جابهجا میشوند
فرانسس تیلی¹، کارگر پشتیبان افراد دارای معلولیت ۶۱ ساله، در ۱۸ ماه گذشته هفت بار خانه عوض کرده است. او بین خانههای اشتراکی رفتوآمد کرده و میگوید پیدا کردن اجاره مقرونبهصرفه در شهر منطقهای آلبانی²، حدود ۴۵۰ کیلومتر جنوب پرت³، برایش به یک بنبست تبدیل شده است.
او گفت: «واقعاً چیزی پیدا نمیشود. ارزانترین جایی که برای یک نفر پیدا کردم ۵۰۰ دلار بود و این یعنی نصف حقوق هفتگی من.»
در WA⁴ گفته میشود تورم اجاره به سطحهای بیسابقه رسیده و پژوهش تازه Anglicare⁵ نشان میدهد کارگران ضروری عملاً از بازار اجاره خصوصی کنار گذاشته شدهاند.
طبق گزارش سالانه «Rental Affordability Snapshot» این خیریه، در دو منطقه پرجمعیت گریت ساترن⁶ و ساوث وست⁷ فقط یک ملک اجارهای در محدوده بودجه برخی کارکنان کلیدیِ بخش سلامت و مراقبت از کودک قرار داشته است.
شرایط ناپایدار مسکنِ خانم تیلی، با وجود کار تماموقت، ادامه دارد. او گفت: «کاری که من انجام میدهم از آدمها پولساز نیست؛ این شغلی نیست که هیچوقت خیلی پردرآمد باشد. من این کار را میکنم چون حس میکنم مفیدم و دارم به جامعه کمک میکنم.»
او میگوید بالا رفتن هزینهها او را به سمت زندگی اشتراکی برده و حالا با یک همخانه، اجاره ۸۵۰ دلاریِ هفتگی را نصف میکند. به گفته او، اجاره کردن خانههای بزرگتر گاهی سادهتر است چون بسیاری توان پرداخت آنها را ندارند: «با دو تا درآمد، برای ما خیلی ارزانتر میشود.»
کمبود اقامتگاه در پیلبارا؛ کارفرماها دنبال هر راهی میروند
در شمال WA⁴ و منطقه پیلبارا⁸، برخی کارفرماها میگویند برای پیدا کردن نیرو مجبورند با غولهای معدن و انرژی رقابت کنند؛ اما مشکل اصلی این است که برای کارکنان جایی برای زندگی پیدا نمیشود.
کلارک اسمیت⁹ که یک تعمیرگاه کوچک مکانیکی در کاراتا¹⁰ (۱۵۳۰ کیلومتر شمال پرت) دارد، گفت کمبود اقامتگاه جلوی رشد کسبوکارش را گرفته است: «میتوانم همین فردا سه نفر را سر کار بیاورم و باز هم از حجم کار کم نمیشود… ولی نمیتوانم. همین الان هم اگر بتوانم، درجا توسعه میدهم، اما واقعاً نمیشود.»
او گفت برای اسکان کارکنان از هر گزینهای استفاده کرده است: «آدمها را در خانه دوستان جا دادیم… بعضیها در محوطه کارگاه توی کاروان ماندهاند. خانههای کارکنان هم داشتهام که سه چهار نفر با هم داخلش بودند؛ آخرش هم زندگی و کار کنار هم، سالم نیست.»
اسمیت گفت ۱۷ سال است در کاراتا زندگی میکند و مسئله اقامتگاه همیشه چالش بوده است. او یادآوری کرد: «ما یک دوره، تابستان را توی ونِ بدون کولر گذراندیم، هر جا که امکانش بود… در پنج سال، در ۱۰ خانه مختلف زندگی کردیم.»
او اضافه کرد بسیاری از نقشهای شغلی در کاراتا همراه با خانه و خودرو پیشنهاد میشوند؛ چیزی که به گفته او برای کسبوکارهای کوچک قابل رقابت نیست: «همهشان میدانند ممکن است فردا با یک تماس بروند برای یک شرکت کار کنند، دو برابر پول بگیرند و یک سقف بالای سرشان داشته باشند… من نمیتوانم رقابت کنم؛ واقعاً غیرممکن است.»
یکی از کارکنان او در مسکن مقرونبهصرفه زندگی میکند؛ طرحی که با حمایت City of Karratha¹¹ و شریکهای صنعتی اجرا میشود. اسمیت گفت این طرح کمککننده است، اما محدودیت دارد: «به هر کسبوکار فقط یکی میدهند و اگر آن فرد افزایش حقوق بگیرد، ممکن است از آن خانه بیرون انداخته شود، چون باید زیر یک سقف درآمدی بماند.»
به گفته او، بعضی کارکنان دیگر بین خانهها جابهجا میشوند یا برای ماندن در کاراتا به اقوام متکیاند. او گفت یک نیروی ۲۲ سالهاش هنوز در خانه پدری زندگی میکند «چون انتخاب دیگری ندارد» و جمعبندیاش این بود: «خیلی سخت است اینجا را خانه خودت کنی، چون وضعیت اقامتگاه اینطور است.»
پانوشت نامها
¹ Frances Thiele
² Albany
³ Perth
⁴ WA (Western Australia)
⁵ Anglicare
⁶ Great Southern
⁷ South West
⁸ Pilbara
⁹ Clark Smith
¹⁰ Karratha
¹¹ City of Karratha
