کمبود زنان خلبان و مسیرهای مبهم ورود به هوانوردی
براساس آمارهای سازمان ایمنی هوانوردی غیرنظامی استرالیا (کاسا¹) که ایبیسی² به آن استناد کرده، زنان تنها بخش کوچکی از خلبانان دارای مجوز در استرالیا را تشکیل میدهند. این آمار، شکاف جنسیتیِ ماندگاری را در صنعتی نشان میدهد که زنانِ خلبان میگویند برای جذب افراد بیشتر، به دیدهشدن، شبکهسازی قویتر و مسیرهای شغلی روشنتر نیاز است.
منطقه کیمبرلی³ در شمالِ دورِ استرالیای غربی⁴ مدتها یکی از پایگاههای آموزشی برای خلبانانِ آینده بوده، اما زنانِ شاغل در این منطقه میگویند صرفِ وجودِ فرصتهای آموزشی کافی نیست. به گفته آنها، لازم است امکان ارتباط با زنان دیگری که در هوانوردی کار میکنند بیشتر شود و تصویر روشنتری از اینکه «یک مسیر حرفهایِ پرواز» چگونه میتواند قدمبهقدم پیش برود، در دسترس علاقهمندان قرار گیرد.
این تأکید بر «ارتباط» به یک چالش عملی اشاره دارد: ورود به حرفهای که بهطور سنتی مردانه بوده، وقتی الگوها و همتیمیهای همجنس کم هستند، میتواند حسِ انزوا ایجاد کند. زنانِ خلبان میگویند اگر تجربهها و حضور زنان در این صنعت بیشتر دیده شود و شبکههای حرفهای تقویت شود، تازهواردها راحتتر میتوانند جایگاه خودشان را در هوانوردی تصور کنند.
تجربه زنان خلبان در کیمبرلی؛ از کلیشهها تا حمایت همکاران
کارولین جِیمیسِن⁵، خلبان ارشد در شوئل اِیر⁶ در بروم⁷، میگوید بیشتر شدنِ حضور زنان اثر مثبت دارد و حتی مسافران گاهی از او میخواهند برای دخترانی که به پرواز علاقه دارند راهنمایی کند. او همچنین میگوید با وجود تغییر تدریجی نگرشها، کلیشههای جنسیتی هنوز خود را نشان میدهد و بعضی مسافران در نگاه اول او را با مهماندار اشتباه میگیرند. او میگوید دوست دارد «دوستان دخترِ بیشتری» در صنعت داشته باشد و دختران بیشتری وارد این مسیر شوند.
گرتا تِین⁸، خلبان ارشد کونونورا⁹ در همان شرکت، میگوید رفاقت و همبستگی شغلی—بهخصوص در مناطق دورافتاده—فضای کار را مثبتتر میکند و با وجود اینکه بیشتر همکاران مرد هستند، در نهایت همه مراقب هم هستند. او تأکید میکند علاقهمندان نباید اجازه دهند جنسیت مانع انتخابشان شود و میگوید آشنایی خانوادگی با هوانوردی به او کمک کرده سبک زندگی این شغل را بهتر بشناسد؛ شغلی که به گفته او چالش دارد اما «بسیار پاداشدهنده» است.
شبکهسازی، سیاستهای خانوادگی و مسیر پیشرفت شغلی
هیلاری ویلکینز¹⁰، نایبرئیس انجمن زنان خلبان استرالیا¹¹ و خلبان بالگرد، میگوید ساختن شبکههای حرفهای میتواند به کمکردن عدمتوازن کمک کند؛ از جمله اینکه دیدن یک زن در نقش کاپیتان پرواز (مثلاً در مسیر پِرث¹² به بروم⁷) به افراد نشان میدهد این مسیر برای آنها هم دستیافتنی است. او همچنین بر لزومِ سیاستهای دوستدار خانواده در محیط کار، فرصتهای توسعه حرفهای و مشخصبودن مسیرهای شغلی تأکید میکند.
ویلکینز توضیح میدهد در کیمبرلی، هواپیماها بهخاطر وسعت منطقه، عملاً نقش «تاکسی» را هم دارند و همین دورافتادگی، فرصتهای زیادی برای یادگیری مهارتها ایجاد میکند: پروازهای تکخلبان، تصمیمگیری روزانه درباره مسیر، مدیریت سوخت و مدیریت مسافر. او میگوید این تجربهها میتواند برای زمانی که فرد وارد شرکتهای هواپیمایی و هواپیماهای بزرگتر میشود مفید باشد. او همچنین به فرصت پیشرفت در بروم اشاره میکند؛ از هواپیماهای کوچک تکموتوره تا دوموتورهها و سپس هواپیماهای مسافربری بزرگتر.
برنامههای دولتی برای افزایش مشارکت زنان
طبق گزارش ایبیسی، دولت فدرال استرالیا در سال ۲۰۱۹ برنامه ابتکار زنان در صنعت هوانوردی (WAII¹³) را اجرا کرد و ۸ میلیون دلار بودجه برای افزایش مشارکت و ماندگاری زنان در بخش هوانوردی اختصاص داد. این برنامه شامل طرحهای هدفمند برای مسیرهای شغلی و توسعه حرفهای بوده است. همچنین وزارت زیرساخت، حملونقل، توسعه منطقهای، ارتباطات، ورزش و هنر¹⁴ در سال ۲۰۲۳ یک برنامه اقدام راهبردی منتشر کرد تا نحوه اجرای WAII را تا سال ۲۰۲۶ ترسیم کند.
پاورقی منابع نامهای خاص:
¹ Civil Aviation Safety Authority (CASA)
² ABC
³ Kimberley
⁴ Western Australia
⁵ Caroline Jamieson
⁶ Shoal Air
⁷ Broome
⁸ Greta Taine
⁹ Kununurra
¹⁰ Hilary Wilkins
¹¹ Australian Women Pilots Association
¹² Perth
¹³ Women in the Aviation Industry Initiative (WAII)
¹⁴ Department of Infrastructure, Transport, Regional Development, Communications, Sport and the Arts
