افزایش امید به زندگی طی چهار دهه آینده؛ ۸۹ سال برای زنان و ۸۶ سال برای مردان

افق تازه طول عمر در استرالیا

طبق گزیده‌ای از تازه‌ترین گزارش بین‌نسلی دولت فدرال استرالیا¹، پیش‌بینی می‌شود استرالیایی‌ها طی چهار دهه آینده به‌طور قابل‌توجهی طولانی‌تر زندگی کنند. بر اساس این برآوردها، امید به زندگی هنگام تولد برای زنان تا سال‌های ۲۰۶۵/۶۶ به نزدیک ۹۰ سال می‌رسد و برای مردان حدود ۸۶ سال خواهد بود.

این ارقام نسبت به وضعیت فعلی افزایش چشمگیری را نشان می‌دهد: امید به زندگی هنگام تولد اکنون برای زنان حدود ۸۶ سال و برای مردان حدود ۸۲ سال است. جیم چالمرز²، خزانه‌دار، گفته است عوامل اصلی این رشد، نظام درمان همگانی در استرالیا و پیشرفت‌های پژوهش پزشکی است.

جمعیت مسن‌تر و خانوارهای کوچک‌تر

این برآوردها تصویری روشن از تغییرات جمعیتی استرالیا¹ ارائه می‌دهد: افراد بیشتری به دهه‌های ۸۰ و ۹۰ زندگی می‌رسند و در عین حال اندازه خانوارها کوچک‌تر می‌شود. مجموع این روندها می‌تواند بر حوزه‌هایی مثل سلامت و درمان، مراقبت سالمندی، مسکن، درآمدهای دوران بازنشستگی و ساختار نیروی کار اثر بگذارد.

عمر بیشتر، فشارهای بیشتر

افزایش امید به زندگی یک دستاورد اجتماعی مهم به حساب می‌آید، اما در سیاست‌گذاری هم تصمیم‌های دشواری ایجاد می‌کند. ممکن است افراد سال‌های بیشتری را در بازنشستگی بگذرانند و این موضوع تقاضا برای سوپرانیوشن، مستمری‌ها و خدمات درمانی را بالا ببرد. بزرگ‌تر شدن جمعیت سالمند همچنین می‌تواند به نیروی کار بیشتری در بیمارستان‌ها، مراکز مراقبت سالمندی اقامتی و خدمات حمایتی در جامعه نیاز داشته باشد.

گزارش بین‌نسلی برای بررسی پیامدهای سیاست‌های دولت در یک بازه ۴۰ ساله طراحی شده است. به همین دلیل پیش‌بینی‌های آن فراتر از چرخه‌های معمول سیاسی است و روی چالش‌هایی دست می‌گذارد که ممکن است آرام‌آرام شکل بگیرند اما اگر به موقع به آن‌ها پرداخته نشود، هزینه‌هایشان به‌مرور سنگین‌تر شود.

چالمرز² به ضرورت سرمایه‌گذاری مستمر روی مدیکر³، طرح مزایای دارویی (PBS)⁴ و کلینیک‌های مراقبت فوری اشاره کرده است؛ موضوعی که با این پرسش کلیدی گره می‌خورد که آیا سال‌های اضافه عمر، با سال‌های بیشتری از سلامت هم همراه خواهد بود یا نه.

سالمندی سالم؛ تفاوتِ عمر طولانی با عمر سالم

امید به زندگی نشان می‌دهد افراد به‌طور میانگین تا چه سنی زندگی می‌کنند، اما مشخص نمی‌کند چند سال از این مدت بدون بیماری جدی یا ناتوانی می‌گذرد. یک جامعه می‌تواند بیشتر عمر کند اما همچنان دوره‌های طولانی‌تری از بیماری‌های مزمن، ضعف و شکنندگی یا وابستگی به مراقبت را تجربه کند.

این تفاوت برای برنامه‌ریزی آینده اهمیت دارد. مراقبت پیشگیرانه، دسترسی بهتر به خدمات اولیه درمان و حمایت از زندگی مستقل می‌تواند کمک کند که طولانی‌تر شدن عمر با کیفیت زندگی بهتر همراه شود، نه صرفاً با طولانی‌تر شدن دوره‌های بیماری.

فشارها فقط به نظام سلامت محدود نمی‌شود. جوامع ممکن است به مسکن مناسب‌تر، حمل‌ونقل بهتر و محیط‌های کاری سازگارتر با سالمندان نیاز داشته باشند. کارفرمایان و سیاست‌گذارها هم ممکن است برای آسان‌تر کردن ادامه کار در سنین بالاتر تحت فشار قرار بگیرند؛ از جمله از مسیر انعطاف‌پذیری کاری، بازآموزی و دسترسی‌پذیری محیط کار.

تغییر در رابطه بین نسل‌ها

افزایش طول عمر می‌تواند رابطه بین نسل‌ها را هم تغییر دهد. استرالیایی‌های جوان‌تر ممکن است مدت طولانی‌تری درگیر حمایت از اعضای سالمند خانواده باشند و در مقابل، سالمندان هم برای بازنشستگی‌هایی که ممکن است چند دهه طول بکشد برنامه‌ریزی کنند.

کوچک‌تر شدن خانوارها می‌تواند این فشارها را بیشتر کند. وقتی افراد کمتری در هر خانوار زندگی می‌کنند، ممکن است سالمندان حمایت غیررسمی خانوادگی کمتری در دسترس داشته باشند و در نتیجه اتکا به خدمات عمومی و مراقبت پولی بیشتر شود.

چه چیزهایی می‌تواند مسیر را عوض کند؟

پیش‌بینی‌های گزارش بین‌نسلی حکم قطعی نیست. پیشرفت‌های پزشکی، مهاجرت، نرخ باروری، مشارکت در بازار کار و تصمیم‌های آینده دولت می‌تواند مسیر را تغییر دهد. با این حال، این برآوردها نشان می‌دهد آینده استرالیا¹ مسن‌تر خواهد بود و بخش‌های مختلف کشور باید برای این تغییر آماده شوند.

پاورقی نام‌ها و اصطلاحات

¹ Australia

² Jim Chalmers

³ Medicare

⁴ Pharmaceutical Benefits Scheme (PBS)