نیمی از جوانان استرالیایی هنوز با والدین خود زندگی می‌کنند

بیشتر جوان‌های استرالیا دیرتر از خانه می‌روند

برای خیلی از جوان‌های استرالیا¹، مستقل شدن و رفتن از خانه دیگر یک «مرحله طبیعی» در یک سن مشخص نیست. این تصمیم بیشتر شبیه یک حساب‌وکتاب است: آیا اجاره، قبض‌ها و هزینه‌های یک خانه قابل‌زندگی را می‌شود پرداخت، یا ماندن کنار خانواده منطقی‌تر است؟

آخرین نتایج پیمایش هیلدا² نشان می‌دهد این حساب‌وکتاب چقدر تغییر کرده است. در سال ۲۰۲۴، کمی کمتر از نیمی از استرالیایی‌های ۱۸ تا ۲۹ سال با والدین‌شان زندگی می‌کردند؛ در حالی که این عدد در سال ۲۰۰۱ حدود ۳۹٪ بود. بیشترین افزایش در گروه ۱۸ تا ۲۱ سال دیده می‌شود، اما این روند تا اواخر دهه بیست‌سالگی هم ادامه دارد.

البته همه به یک دلیل در خانه نمی‌مانند. طولانی‌تر شدن دوره تحصیل بخشی از ماجراست: ۳۶٪ از جوان‌هایی که در سال ۲۰۲۴ با والدین زندگی می‌کردند، دانشجوی تمام‌وقت بودند. با این حال، هزینه رو به افزایشِ مستقل زندگی کردن هم به‌وضوح در این روند دیده می‌شود.

رفتن از خانه یعنی جابه‌جاییِ نوع فشار

برای کسانی که از خانه والدین می‌روند، اجاره‌نشینی رایج‌ترین گزینه است؛ اما تجربه‌اش همیشه ساده نیست. یافته‌های هیلدا² گزارش می‌کند جوان‌هایی که جدا از والدین زندگی می‌کنند، بیشتر از کسانی که در خانه مانده‌اند، محل سکونت‌شان را از نظر «راحتی و آسایش» ناکافی توصیف می‌کنند. یعنی رفتن از خانه می‌تواند استقلال بیاورد، اما لزوماً به معنای مسکن امن یا رضایت‌بخش نیست.

«فشار مسکن» بخش دیگری از این تصویر است. در معیار این پیمایش، یک خانوار وقتی در فشار مسکن قرار می‌گیرد که هم بیش از ۳۰٪ از درآمد قابل‌تصرفش را صرف هزینه مسکن کند و هم در ۴۰٪ پایینِ توزیع درآمد قرار داشته باشد. در پایتخت‌های سرزمین اصلی استرالیا، حدود یک‌چهارم مستأجران در سال ۲۰۲۴ این تعریف را داشته‌اند. در استرالیا منطقه‌ای³ سهم بالاتر بوده: ۳۰٪ که نزدیک به دو برابرِ سطح قبل از همه‌گیری است.

فشارها فقط محدود به مستأجرها نیست. پرداخت‌های وام مسکن بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ با بالا رفتن نرخ‌های بهره افزایش یافت. در همین دوره، اجاره‌های بخش خصوصی هم بعد از سال‌هایی که در بخش زیادی از دهه ۲۰۱۰ نسبتاً ثابت بود، رشد کرد. پیمایش همچنین نشان داده درآمد خانوارها در سال ۲۰۲۴ پایین‌تر از سطح ۲۰۲۱ بوده، در حالی که هزینه‌های مسکن بالاتر رفته است؛ ترکیبی که فشار مالی را بیشتر می‌کند.

یک انتخاب عملی با اثر روی برنامه‌ریزی زندگی

زندگی با والدین می‌تواند ثبات بیشتری بدهد و هزینه‌های فوری را پایین بیاورد. اما وقتی این حالت به «گزینه پیش‌فرض» تبدیل می‌شود چون مسکن مناسب دست‌نیافتنی یا گران است، می‌تواند دامنه انتخاب‌ها را محدود کند: این‌که فرد کجا زندگی کند، چه زمانی تشکیل خانه بدهد و چطور برای آینده برنامه‌ریزی کند.

این اعداد نمی‌گویند همه جوان‌ها حتماً می‌خواهند از خانه بروند یا زندگی در خانه الزاماً بد است. اما نشان می‌دهند مرز بین «انتخاب» و «محدودیت» بیشتر از قبل زیر نفوذ بازار مسکن قرار گرفته است. برای بسیاری، ماندن در خانه بیشتر راهی است برای درگیر نشدن با اجاره‌های سنگین یا خانه‌هایی که از نظر کیفیت و هزینه با توان مالی‌شان جور درنمی‌آید.

در نتیجه، پرسش اصلی فقط این نیست که چرا جوان‌ها در خانه می‌مانند؛ بلکه این است که چه شرایطی لازم است تا رفتن از خانه، بدون تعویض حمایت خانواده با هزینه‌های غیرقابل‌تحمل یا محل سکونت نامناسب، به یک گزینه واقعی تبدیل شود.

پاورقی‌ها

¹ Australia

² HILDA (Household, Income and Labour Dynamics in Australia) survey

³ Regional Australia

⁴ Reserve Bank of Australia (RBA)