Zang News

هزینه ۶۵۰۰ دلاری برای چشم مصنوعی؛ شکاف حمایتی در استرالیا برای نجات‌یافتگان سرطان

آنجلا لیتل، زن استرالیایی که در پی ابتلا به سرطان تهاجمی چشم خود را از دست داده، برای دریافت چشم مصنوعی با هزینه‌ای حدود ۶۵۰۰ دلار مواجه شده؛ مبلغی که به دلیل نبود پوشش حمایتی از سوی Medicare و NDIS، باید شخصاً پرداخت کند. لیتل در شب کریسمس سال ۲۰۱۹... (برای ادامه اسکرول کنید)
هزینه ۶۵۰۰ دلاری برای چشم مصنوعی؛ شکاف حمایتی در استرالیا برای نجات‌یافتگان سرطان

شکاف ۶۵۰۰ دلاری در مراقبت‌های سرطان؛ هزینه جایگزینی یک چشم

وقتی بازمانده سرطانِ سیدنی، آنجلا لیتل¹ از خانه بیرون می‌رود، می‌داند ممکن است مردم خیره شوند. اما بعد از سال‌ها درمان سرطان و عوارضی که پشت سر گذاشته، حالا یک چالش دیگر هم روی دوشش سنگینی می‌کند: هزینه تهیه یک چشم مصنوعی.

لیتل در جراحی اورژانسی شب کریسمس ۲۰۱۹ چشمش را از دست داد. چیزی که پزشکان ابتدا فکر می‌کردند سینوزیت مزمن است، درواقع نوع تهاجمیِ سرطانِ سلول سنگفرشی بود. درمان او شامل ۳۰ جلسه پرتودرمانی، شش دوره شیمی‌درمانی و پنج جراحی بزرگ بازسازی بود. آسیب پرتودرمانی و عفونت‌های مداوم در نهایت باعث شد پلک‌هایش برداشته شود و حفره چشم خالی بماند.

حالا که مجوز دریافت چشم مصنوعی را گرفته، با صورتحسابی حدود ۶۵۰۰ دلار روبه‌رو است. او بیکار است و بیمه درمانی خصوصی هم ندارد. این پروتز معمولاً هر چهار سال یک‌بار نیاز به تعویض دارد؛ یعنی این هزینه می‌تواند تکرارشونده باشد و فقط یک‌بار پرداخت نشود.

تفاوت در حمایت از پروتزها

گزارش Nine² از شکافی در سازوکارهای حمایتی استرالیا می‌گوید: پروتز پستان می‌تواند از طریق برنامه فدرال «بازپرداخت پروتزهای خارجی پستان» کمک‌هزینه بگیرد، اما افرادی که بعد از درمان سرطان به پروتز چشم، گوش یا بینی نیاز دارند، معمولاً از حمایت ملی مشابهی برخوردار نیستند. طبق این گزارش، پروتزهای خارجی صورت از طریق Medicare³ یا NDIS⁴ تأمین مالی نمی‌شوند.

یک بررسی مستقل که به سفارش Department of Health⁵ انجام شده، به این نتیجه رسیده که هیچ طرح ملی‌ای برای پوشش گسترده پروتزهای صورت وجود ندارد. این بررسی همچنین از «وصله‌پینه‌ای» بودن مسیرهای حمایتی موجود خبر داده و گفته فقط برخی افراد ممکن است از راه‌هایی مثل بیمه خصوصی یا Department of Veterans’ Affairs⁶ واجد شرایط دریافت کمک شوند.

در این بررسی برآورد شده ایجاد یک برنامه ملی اختصاصی می‌تواند در دهه آینده سالانه بین ۲.۹۱ تا ۶.۲۱ میلیون دلار هزینه داشته باشد. نادیا روزین⁷، مدیرعامل Head and Neck Cancer Australia⁸ گفته حدود ۳۰۰ نفر در سال در استرالیا ممکن است در نتیجه درمان سرطان، چشم، بینی یا گوش خود را از دست بدهند و خواستار تعهد روشن برای دسترسی به پروتز، فارغ از محل زندگی یا توان مالی افراد شده است.

گام بعدی چیست؟

دولت فدرال «گروه کاری برابری در پروتزها» (Prostheses Equity Working Group⁹) را تشکیل داده تا بررسی کند توصیه‌های این گزارش چطور می‌تواند پیگیری شود. سخنگوی دولت گفته همکاری با ایالت‌ها، قلمروها و دیگر ذی‌نفعان ادامه دارد؛ از جمله درباره برنامه‌ریزی خدمات، ظرفیت نیروی کار، مسیرهای ارجاع و حمایت از بیماران. با این حال، گزارش اشاره کرده این گروه کاری هنوز تضمین‌کننده ایجاد یک طرح ملیِ دارای بودجه نیست.

برای لیتل، این مسئله هم عملی است و هم شخصی: اینکه بعد از درمان سرطانی که تا این حد از او گرفته، چطور باید هزینه پروتز را تأمین کند. روایت او توجه را به یک پرسش سیاستی جلب می‌کند؛ اینکه آیا دسترسی به پروتزهای صورت باید به وضعیت مالی افراد وابسته باشد، وقتی نیاز به آن پس از درمان نجات‌بخش ایجاد شده است.

پاورقی

¹ Angela Little

² Nine

³ Medicare

⁴ NDIS (National Disability Insurance Scheme)

⁵ Department of Health

⁶ Department of Veterans’ Affairs

⁷ Nadia Rosin

⁸ Head and Neck Cancer Australia

⁹ Prostheses Equity Working Group

Source: nine.com.au, hearingpractitionernews.com.au, headandneckcancer.org.au, news.hearingtracker.com

Share: