Zang News

مبارزه برای نجات سواحل در حال ناپدید شدن استرالیا

فرسایش ساحلی در حال تهدید سواحل استرالیاست. رئیس شورای Gingin، از پیشروی دریا به سمت ساحل ارزشمند جامعه خود خبر داد. امسال، یک چشم‌انداز محبوب در Lancelin به منظور جلوگیری از سقوط به دریا تخریب شد. همچنین خانه‌ها و زیرساخت‌ها در سواحل دیگر کشور، از جمله Inverloch در ویکتوریا، در... (برای ادامه اسکرول کنید)
مبارزه برای نجات سواحل در حال ناپدید شدن استرالیا

مقدمه

اکثر مردم استرالیا¹ در چند کیلومتری ساحل زندگی می‌کنند. با این حال در سراسر کشور — از موج‌شکن‌های شهری و نوارهای تفریحی گرفته تا جزایر شنی دورافتاده و حاشیه تالاب‌ها — سواحل در حال کوچک‌شدن، بازگشت غیرمنتظره یا ناپدید شدن کامل هستند. گزارش ABC² نشان می‌دهد که فرسایش ساحلی تحت تأثیر افزایش سطح دریا به خاطر تغییرات اقلیمی، امواج طوفانی پرانرژی‌تر و رشد ساخت‌وساز انسانی به جوامع، شوراها و دولت‌ها فشار می‌آورد تا بین گزینه‌های دفاع، سازگاری یا عقب‌نشینی انتخاب کنند.

چه اتفاقی در حال رخ دادن است و چرا

سواحل شن از دست می‌دهند. افزایش سطح دریا باعث می‌شود طوفان‌ها دسترسی بیشتری به ساحل پیدا کنند و جزر و مدهای بالا بتوانند به نقاط داخلی نفوذ کنند. حتی افزایش‌های کم هم موجب می‌شود امواج بیشتر به تپه‌های شنی و زیرساخت‌های ساحلی حمله کنند و فرسایش را تسریع نمایند. طوفان‌ها و تغییر الگوهای موج شن را یا به داخل آب یا طول ساحل منتقل می‌کنند؛ اغلب یک رویداد بزرگ می‌تواند ساحل را بسیار باریک‌تر کند. در برخی مناطق کاهش بلندمدت «مزمن» دیده می‌شود و در سایر نواحی افت شدید و ناگهانی رخ می‌دهد.

مناطق در خط مقدم

ساحل شرقی شهری و گردشگری در نیو ساوت ولز⁵ و کوئینزلند⁶ بارها در معرض طوفان‌ها و جزر و مدهای بلند قرار گرفته‌اند که به پیاده‌روها و املاک ساحلی فشار می‌آورند. بادی (سیدنی) و بخش‌هایی از گلد کوست نمونه‌هایی هستند که حساسیت عمومی به از دست رفتن ساحل را نشان می‌دهند. در بخش جنوب‌شرقی ویکتوریا⁷ و ایست گیپس‌لند¹³ نیز اتفاقات عمده فرسایش تپه رخ داده است. در استرالیای جنوبی⁸ و استرالیای غربی⁹ سواحل آدلاید و تپه‌های شنی سواحل جنوبی با تغییرات سریع خط ساحلی مواجه‌اند؛ حتی سواحل دورافتاده کیمبرلی¹⁰ و پیلبارا¹¹ در حال تغییر هستند. جزایر کم‌ارتفاع تنگه تورس¹² و جوامع ساحلی بومی پیشاپیش با فشارهای عقب‌نشینی و غرق‌شدگی روبه‌رو هستند.

گزارش‌ها و منابع استرالیایی

CSIRO³ و اداره هواشناسی⁴ پیش‌بینی‌های ملی سطح دریا و راهنمای مخاطرات ساحلی را منتشر می‌کنند تا دولت‌های ایالتی و شوراها بتوانند سواحل آینده را مدل‌سازی و برنامه‌ریزی کنند. برنامه مدیریت سواحل نیو ساوت ولز¹٩ و اصلاحات قانون مدیریت سواحل²⁰ طرح‌های منطقه‌ای و منابع مالی برای ترمیم و انتقال را هدایت می‌کنند. کوئینزلند استراتژی‌های تطبیقی خطرات ساحلی²¹ را برای محدوده‌های شوراها تدوین کرده و ویکتوریا ارزیابی‌های آسیب‌پذیری خطر ساحلی²² را منتشر می‌سازد. دانشگاه UNSW¹٤، دانشگاه ولونگونگ¹٥ و دانشگاه آدلاید¹٦ به‌همراه شوراهای محلی مطالعات موردی مانند تغذیه مصنوعی سواحل و بازسازی تپه‌ها را مستند کرده‌اند. انجمن شهرداری‌های سواحل استرالیا¹٧، باشگاه نجات غریق¹٨ و گروه‌های زیست‌محیطی در درخواست برای عقب‌نشینی مدیریت‌شده و تأمین مالی راهکارهای طبیعی فعال هستند.

راهکارها

تغذیه مصنوعی (ارسال و تخلیه شن) برای بازسازی سریع ساحل اجرا می‌شود، اما هزینه‌بر و موقتی است. مهندسی نرم و احیای تپه‌ها با پوشش گیاهی بومی و نصب حصارهای شن روش‌هایی کم‌هزینه و سازگار با محیط هستند که زمان‌برند. سازه‌های سخت مانند دیوارهای ساحلی و موج‌شکن‌ها حفاظت فوری می‌کنند اما ممکن است فرسایش مجاور را تشدید کنند. برنامه‌های عقب‌نشینی مدیریت‌شده و خرید اجباری املاک چالش‌های سیاسی و اجتماعی دارند و برنامه‌های داوطلبانه‌ای در برخی شوراها در حال آزمایش است. مدیریت یکپارچه حوضه ساحلی، برنامه‌ریزی کنترل توسعه، تنظیم بیمه و مدیریت بحران را در یک چارچوب کلی پیش می‌برد. راهکارهای مبتنی بر طبیعت همچون احیای تالاب‌ها، جنگل‌های حرا و تپه‌ها می‌توانند مزایای زیست‌محیطی و مهار رسوب را هم‌زمان فراهم کنند.

نمونه‌ها و درس‌ها

بسیاری از پروژه‌های محلی مانند تغذیه مصنوعی و دیوارهای ساحلی در کوتاه‌مدت مؤثرند اما روند بلندمدت عقب‌نشینی ساحل را متوقف نمی‌کنند. مدیریت رسوب از مسیر رودخانه تا دهانه می‌تواند به اندازه دفاع محلی اهمیت داشته باشد. گفت‌وگوی شفاف و زودهنگام با جوامع درباره گزینه‌ها و هزینه‌ها، ازجمله احتمال عقب‌نشینی، به کاهش تنش کمک می‌کند. نیاز به تأمین مالی و هماهنگی بین سطوح مختلف حکمرانی احساس می‌شود؛ جوامع کم‌توان و بومی از آسیب‌پذیری بیشتری برخوردارند.

توصیه‌های کارشناسان

استفاده از برنامه‌ریزی مبتنی بر سناریو که سنجش‌های واقعی از افزایش سطح دریا و آمار طوفان‌ها را دربرگیرد، برای تعیین نقاط اقدام ضروری است. اولویت دادن به راهکارهای طبیعی و نرم و نگاه کردن به سازه‌های سخت تنها در مواردی که جابه‌جایی ممکن نیست، توصیه می‌شود. سرمایه‌گذاری در پایش مداوم، نقشه‌برداری ساحلی و تحقیقات فرایندهای ساحلی برای تصمیم‌گیری هوشمند اهمیت دارد. تطبیق برنامه‌های ساحلی با مقررات ساخت، کنترل توسعه و چارچوب‌های بیمه می‌تواند از پاکتاختگی آینده جلوگیری کند. حمایت از جوامع آسیب‌پذیر با برنامه‌های منصفانه انتقال و پشتیبانی اجتماعی به‌ویژه برای جوامع بومی ضروری است.

چه معنایی برای استرالیایی‌ها دارد

خطرهای فردی و مالی در بسیاری از مناطق ساحلی در حال افزایش است؛ حق بیمه و در دسترس بودن بیمه مسکن به اولویت مهمی تبدیل می‌شود. فعالیت‌های تفریحی و گردشگری تأثیر خواهند دید؛ باریک‌تر شدن سواحل و کاهش جاذبه‌های ساحلی اقتصادهای محلی را دچار تغییر می‌کند.

نحوه دنبال کردن تحولات

وب‌سایت‌های مدیریت سواحل ایالتی و صفحات برنامه‌ریزی شوراها نقشه‌ها، طرح‌ها و مطالب مشورتی را منتشر می‌کنند. CSIRO³، اداره هواشناسی⁴ و گروه‌های تحقیق ساحلی دانشگاهی گزارش‌های فنی و خلاصه‌های قابل‌فهم درباره پیش‌بینی سطح دریا و آسیب‌پذیری ساحلی ارائه می‌کنند. رسانه‌های محلی و گروه‌های مردمی پوشش اخبار فوری و تصمیمات شورا درباره سواحل و نوار ساحلی را پیگیری می‌کنند.

پانویس‌ها

1. Australia
2. ABC
3. CSIRO
4. Bureau of Meteorology
5. New South Wales
6. Queensland
7. Victoria
8. South Australia
9. Western Australia
10. Kimberley
11. Pilbara
12. Torres Strait
13. East Gippsland
14. UNSW
15. University of Wollongong
16. University of Adelaide
17. Australian Coastal Councils Association
18. Surf Life Saving
19. NSW Coastal Management Program
20. Coastal Management Act
21. Queensland coastal hazard adaptation strategies
22. Victoria’s coastal hazard vulnerability assessments

Source: abc.net.au

Share: