Zang News

انتقال پوسوم‌های کمیاب استرالیا به پناهگاه جدید برای جلوگیری از انقراض

تلاش‌های حفاظتی در ویکتوریا برای نجات پوسوم‌های لیدبیتر، از گونه‌های بسیار کمیاب و در معرض خطر انقراض، وارد مرحله تازه‌ای شد. بر اساس گزارش گاردین، جمعیت نوع دشت‌زی این جانوران در منطقه حفاظت‌شده یلینگبو به تنها ۱۳ قلاده کاهش یافته بود. تخریب زیستگاه‌ها بر اثر قطع درختان، آتش‌سوزی‌های جنگلی و... (برای ادامه اسکرول کنید)
انتقال پوسوم‌های کمیاب استرالیا به پناهگاه جدید برای جلوگیری از انقراض

پناهگاه تازه برای نجات «پوسوم لیدبیتر» در ویکتوریا

با باقی ماندن تنها ۱۳ فرد از گونه کم‌جمعیت «پوسوم لیدبیتر»¹ در طبیعتِ منطقه حفاظت‌شده «یلینگبو»²، حالا امید اصلی حفاظت‌گران به یک پناهگاه اختصاصی در «هینینگ فارم»³ بسته شده است؛ جایی که به‌عنوان «خانه‌ای جدید» برای این کیسه‌دارِ در خطر انقراضِ بحرانی طراحی شده تا آینده امن‌تری داشته باشد.

این جانور برای بقا فقط به درخت نیاز ندارد؛ بلکه به ترکیب دقیقی از پناهگاه، غذا و ساختار جنگل وابسته است. در «یلینگبو»²، زیستگاهِ باقی‌مانده‌ها لزوماً همه این نیازها را به اندازه کافی فراهم نمی‌کند. از سوی دیگر، این نوع زیستگاه خنک، مرطوب و تاریک—با درختان پیرِ بزرگ برای لانه‌سازی و بوته‌زارهای متراکم برای مخفی شدن—به‌دلیل میراثِ قطع درختان و آتش‌سوزی‌های جنگلی رو به کاهش است.

دکتر دن هارلی⁴، بوم‌شناس ارشد در «زو Викتوریا»⁵ که سال‌ها با این گونه کار کرده، می‌گوید این‌ها «پوسوم‌های معمولیِ حیاط خانه» نیستند. این گونه که به دلیل حرکت‌های آکروباتیک شبانه‌اش به «پری‌های جنگل» معروف شده، تقریباً فقط در «ویکتوریا»⁶ زندگی می‌کند؛ هرچند اخیراً گزارشی از مشاهده آن آن‌سوی مرزِ «نیو ساوت ولز»⁷ در «پارک ملی کوشچوشکو»⁸ ثبت شده است. این گونه دو گروه ژنتیکی دارد: زیرگونه کوهستانی و زیرگونه کم‌جمعیتِ جلگه‌ای که فقط در «یلینگبو»² پیدا می‌شود.

«یلینگبو»² حدود ۵۰ کیلومتر شرق «ملبورن»⁹ قرار دارد و بخش کوچکی از یک جامعه اکولوژیکیِ در معرض تهدید به نام «باتلاقِ اکالیپتوس کامفورا با علف‌های جگنِ فراوان»¹⁰ است؛ نوعی جنگل که زمانی در «ویکتوریا»⁶ گسترده بود اما حالا تقریباً از بین رفته است. این محدوده علاوه بر پوسوم‌ها، زیستگاه کلیدیِ «هانی‌ایتر کلاه‌خودی»¹¹ هم هست؛ پرندهِ نمادین ایالت که آن هم در خطر انقراضِ بحرانی قرار دارد.

اما کاهش جمعیتِ پوسوم‌های جلگه‌ای در «یلینگبو»² شدید بوده است: از بیش از ۱۱۰ فرد ثبت‌شده در سال ۲۰۰۳، تعدادشان در دهه گذشته به حدود ۲۰ تا ۳۰ رسید. امسال نیز بوم‌شناسان اعلام کردند تقریباً نیمی از باقی‌مانده‌ها بین اکتبر و جون ناپدید شده‌اند؛ موضوعی که گمان می‌رود با شکار شدن توسط شکارچیان مرتبط باشد.

در واکنش به بدتر شدن شرایط، تیم «زو Викتوریا»⁵ تصمیم گرفت مداخله کند و پوسوم‌های باقی‌مانده را به «هیلزویل سنکچوئری»¹² منتقل کند. به گفته دکتر هارلی⁴، برای چند هفته عملاً هیچ پوسومی در طبیعت «یلینگبو»² باقی نمانده بود. این نگهداریِ اسارت‌گونه قرار بود موقت باشد تا آماده‌سازی محل جدید در «هینینگ فارم»³ کامل شود.

در اواخر اکتبر، ۹ پوسوم (شش جلگه‌ای، دو کوهستانی و یک دورگه) به پناهگاه تازه‌ساز در «هینینگ فارم»³ منتقل و رهاسازی شدند و قرار است در سال ۲۰۲۷ افراد بیشتری هم به این محل اضافه شوند. این مزرعه روی زمین‌های کشاورزیِ پاک‌سازی‌شده و در محل تلاقی رودخانه‌های «یارا»¹³ و «دان»¹⁴ قرار دارد. «پارکس Викتوریا»¹⁵ همراه با «گرینینگ استرالیا»¹⁶ و دیگر شریک‌های دولتی و اجتماعی، طی سال‌های گذشته ۹۰۰ هزار درخت، درختچه و علف را با دست کاشته‌اند تا شرایط سیلاب‌دشت احیا و وضعیت خنک و مرطوبِ مناسب برای پوسوم‌ها بازسازی شود.

برای کاهش خطر شکارچیان، حصاری به طول ۳.۶ کیلومتر نصب شده که اجازه می‌دهد رهگذران وارد شوند، اما «روباه‌ها» و «گربه‌های وحشی» نتوانند وارد محدوده شوند. پوسوم‌ها به شکل زوج‌ها یا گروه‌های سه‌تایی رهاسازی می‌شوند، چون به گفته دکتر هارلی⁴ این گونه «تک‌همسرِ سریالی» و به‌شدت قلمروطلب است: «هر گروه یک خانواده است و ما داریم یک محله می‌سازیم.»

در طبیعت، این حیوان‌ها از «عسلک» و شیره درختِ اکالیپتوس‌ها و آکاسیاها تغذیه می‌کنند و همچنین با خوردن حشرات مثل سوسک‌ها، عنکبوت‌ها و جیرجیرک‌ها پروتئین می‌گیرند. اما «هینینگ فارم»³ هنوز جنگلی جوان است، منابع غذایی‌اش کاملاً مشخص نیست و همچنین حفره‌های طبیعیِ درختانِ بسیار پیر برای لانه‌سازی را ندارد. به همین دلیل، تیم حفاظت‌گر سکوهای تغذیه کمکی، جعبه‌های لانه و مسیرهای حرکتیِ ساخته‌شده از شاخه‌ها را نصب کرده تا هر نقطه رهاسازی شبیه یک «دهکده کوچک در تاج درختان» شود.

با این حال، خودِ این پناهگاه به‌تنهایی برای نجات زیرجمعیت جلگه‌ای کافی تلقی نمی‌شود. دکتر هارلی⁴ برآورد می‌کند دست‌کم ۲۲۰ هکتار زیستگاه مناسب لازم است تا این زیرجمعیت بتواند دوام بیاورد. او می‌گوید حفاظت‌گران در چشم‌اندازهایی کار می‌کنند که تغییر کرده‌اند و تهدیدها همچنان وجود دارند و مسیرها ساده نیست.

به گفته گزارش‌ها، تا پیش از کشف دوباره این گونه در دهه ۱۹۶۰، «پوسوم لیدبیتر»¹ منقرض‌شده تصور می‌شد. امروز هم به‌دلیل از دست رفتن تاریخی و ادامه‌دارِ درختان بزرگِ دارای حفره—بر اثر قطع درختان و آتش‌سوزی‌ها—این گونه در وضعیت بسیار شکننده قرار دارد و جمعیت کوهستانی آن نیز کاهش را تجربه می‌کند.

پروفسور دیوید لیندن‌مایر¹⁷ از «دانشگاه ملی استرالیا»¹⁸ که بیش از ۴۰ سال این گونه را مطالعه کرده، گفته وضعیت بحرانی «یلینگبو»² قابل پیش‌بینی و قابل پیشگیری بوده است. او از ایجاد نشدن «گِریت فارست نشنال پارک»¹⁹—پارک ملی پیشنهادی در جنگل‌های بلند و مرطوبِ خاکسترِ ارتفاعات مرکزی—به‌عنوان اقدامی کلیدی برای حفاظت از این گونه یاد می‌کند و از عملکرد دولت ایالتی انتقاد دارد.

در همین حال، «انجمن پارک‌های ملی ویکتوریا»²⁰ یادآوری می‌کند که «پوسوم لیدبیتر»¹ نماد جانوری ایالت است و هشدار می‌دهد این گونه در دردسر جدی قرار دارد؛ موضوعی که فوریتِ اقدام‌های حفاظتی را پررنگ‌تر می‌کند. در متن گزارش تأکید شده پناهگاه جایگزین حفاظت از زیستگاه‌های وحشی نیست، اما می‌تواند در دوره‌ای که حفاظت‌گران برای بهبود چشم‌انداز گونه تلاش می‌کنند، نقش یک پناه امن را بازی کند.

پانوشت منابع نام‌ها
¹ Leadbeater’s possum
² Yellingbo conservation area
³ Haining Farm
⁴ Dr Dan Harley
⁵ Zoos Victoria
⁶ Victoria
⁷ New South Wales
⁸ Kosciuszko National Park
⁹ Melbourne
¹⁰ sedge-rich eucalyptus camphora swamp
¹¹ helmeted honeyeater
¹² Healesville Sanctuary
¹³ Yarra River
¹⁴ Don River
¹⁵ Parks Victoria
¹⁶ Greening Australia
¹⁷ Prof David Lindenmayer
¹⁸ Australian National University
¹⁹ Great Forest National Park
²⁰ Victorian National Parks Association

Source: theguardian.com, article.wn.com, vnpa.org.au

Share: