Zang News

تفاوت شرایط بحرانی در استرالیا و بریتانیا؛ بدون توصیه به انبارکردن مواد غذایی

کارشناسان مدیریت بحران در استرالیا تأکید می‌کنند که آمادگی برای مقابله با بلایای طبیعی، حملات سایبری و بحران‌های جهانی، بیش از احتکار مواد غذایی و کالاهای ضروری، به همکاری اجتماعی و ارتباط با همسایگان نیاز دارد. برخلاف بریتانیا که دولت از شهروندان خواسته ذخایر اضطراری غذا و مایحتاج تهیه کنند،... (برای ادامه اسکرول کنید)
تفاوت شرایط بحرانی در استرالیا و بریتانیا؛ بدون توصیه به انبارکردن مواد غذایی

کارشناسان: ارتباط محلی از انبارکردن مهم‌تر است

در حالی که در نقاط مختلف جهان از خانواده‌ها خواسته می‌شود برای اختلال‌های احتمالی آماده شوند، هم‌زمان با افزایش تهدیدهای ناشی از بلایای اقلیمی، حملات سایبری و بی‌ثباتی جهانی، متخصصانِ حوزه تاب‌آوری می‌گویند بهتر است به‌جای انبارکردن دستمال توالت، شبکه‌های محلی و ارتباط با جامعه را جدی بگیرید.

دولت UK¹ ماه گذشته کارزاری راه انداخت و از مردم خواست «ذخیره اضطراری» تهیه کنند. نخست‌وزیر بریتانیا، Andy Burnham²، گفته ذخیره او شامل لوبیا، سوپ و اسنک Twiglets³ است؛ چون می‌گوید بدون این خوراکی طعم‌دار با Marmite⁴ مدت زیادی دوام نمی‌آورد. این کارزار در بریتانیا باعث شد این سؤال مطرح شود که آیا استرالیایی‌ها هم باید همین کار را انجام دهند یا نه.

هم‌زمان، یک «درخواست اضطراری» جعلی در شبکه‌های اجتماعی پخش شد که وانمود می‌کرد از طرف نخست‌وزیر استرالیا، Anthony Albanese⁵، مردم را به ذخیره‌سازی کالاهای ضروری دعوت کرده است. این موضوع بحث را داغ‌تر کرد و National Emergency Management Agency (Nema)⁶ هم در پاسخ به راستی‌آزمایی Australian federal police⁷ گفت دولت «از استرالیایی‌ها نخواسته غذا یا آب ذخیره کنند» و همچنین «از مردم خواسته نشده برای وضعیت اضطراری مشخصی آماده شوند؛ به‌جز رخدادهای آب‌وهوایی شدید که احتمال می‌رود در این فصلِ پرریسک‌تر رخ دهد».

سخنگوی Nema⁶ در گفت‌وگو با The Guardian⁸ توضیح داد استرالیا از نظر نوع و الگوی خطرات با بریتانیا و برخی کشورها متفاوت است: «آتش‌سوزی‌های جنگلی، سیل، سیکلون‌های گرمسیری، توفان‌های شدید، موج گرما و خشکسالی هر منطقه را به شکل متفاوتی درگیر می‌کنند و هم‌پوشانیِ بحران‌ها فشار طولانی‌مدت بر منابع وارد می‌کند.» به گفته او، توصیه‌های آمادگی باید با شرایط محلی و نیازهای جوامع منطقه‌ای، دورافتاده و دارای تنوع فرهنگی همخوان باشد.

کیت اضطراری؛ فرق «آمادگی» با «پریپر» بودن

روند جهانیِ «پریپینگ» یا «بقاگرایی» بعد از همه‌گیری Covid⁹ در سال ۲۰۲۰ بیشتر مطرح شد و در استرالیا هم دیده می‌شود. اما کارشناسان می‌گویند بین آماده‌بودن برای اختلال‌ها و «پریپرهای افراطی یا مبتنی بر تئوری توطئه» تفاوت وجود دارد.

در استرالیا مدت‌هاست به مردم توصیه می‌شود برای مواقع بلایای طبیعی، مقدار مشخصی از اقلام ضروری را در خانه داشته باشند؛ ایالت‌ها و قلمروها هم راهنمایی‌های منطقه‌ای ارائه می‌کنند که با توصیه‌های ملی Nema⁶ هماهنگ است. برای نمونه، NSW Health¹⁰ از مردم می‌خواهد به ذخیره یک «انبار ضروری» و یک کیت اضطراری فکر کنند که شامل نوشیدنی، غذا (از جمله برای حیوانات خانگی)، لوازم سلامت مثل جعبه کمک‌های اولیه و داروهای نسخه‌ای، لوازم نوزاد، منبع برق اضطراری، رادیوی قابل‌حمل و هر چیزی باشد که خانواده‌های دارای نیازهای ویژه ممکن است لازم داشته باشند.

دولت Victoria¹¹ نیز به ساکنان مناطق مستعد آتش‌سوزی توصیه می‌کند کیت اضطراری داشته باشند؛ از جمله شارژر تلفن، آب بطری، لباس اضافه، لوازم بهداشتی، دارو، چراغ‌قوه با باتری اضافه، مدارک شناسایی و چند صد دلار پول نقد.

Australian Red Cross¹² هم راهنماهای مفصلی برای مواجهه با خطرات مختلف دارد؛ از جمله اینکه چگونه یک برنامه اضطراری خانوادگی تهیه کنید که از طریق یک اپلیکیشن هم قابل دسترسی باشد. Nichola Krey¹³، مدیر بازیابی و تاب‌آوریِ صلیب سرخ استرالیا، می‌گوید: «راه‌های مختلفی برای آماده‌بودن وجود دارد، اما کلید ماجرا این است که وحشت نکنید.» او می‌گوید آماده‌بودن روانی برای بحران یا اختلال، یعنی از قبل با خانواده گفت‌وگو کنید و بدانید در شرایط بحرانی چطور واکنش نشان می‌دهید.

کری¹³ تأکید می‌کند افراد باید خطرات احتمالی محل زندگی‌شان را بشناسند: «ممکن است سیل باشد، ممکن است آتش‌سوزی باشد، ممکن است موج گرمای شدید شهری باشد؛ چیزی که بیشتر و بیشتر می‌بینیم.» او می‌گوید بهتر است بدانید در شرایط اضطراری کجا می‌روید، چه امکاناتی در نزدیکی شما وجود دارد و مدارکی مثل بیمه‌نامه‌ها و شناسنامه‌ها را طوری آماده کنید که در صورت نیاز سریع برداشته شوند.

همسایه‌ها، نه پناهگاه‌ها

بحثِ ذخیره‌سازی در هفته‌های اخیر، با افزایش نگرانی‌ها درباره ثبات جهانی و حملات سایبری بیشتر شده است. برخی همچنین نگران‌اند که رئیس‌جمهور آمریکا، Donald Trump¹⁴، پس از شکست سنگین دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای، دوباره بمباران Iran¹⁵ را از سر بگیرد. هم‌زمان، حملات Russia¹⁶ به Ukraine¹⁷ دوباره شدت گرفته، تهدیدهای بمب‌گذاریِ ساختگی حداقل ۲۵ پرواز در اروپا را مختل کرده و مهاجمان سایبری سیستم‌های سرمایش تجاریِ متصل به اینترنت را در اروپا هدف گرفته‌اند که باعث فاسد شدن غذا شده؛ همچنین از هک بانک‌های خون هم گزارش شده است.

Australian Signals Directorate¹⁸ در اکتبر هشدار داد استرالیایی‌ها باید آماده باشند که دسترسی به برخی خدمات را از دست بدهند. این نهاد در تازه‌ترین گزارش تهدیدات سایبری خود گفته مهاجمانِ مجهز به هوش مصنوعی تلاش می‌کنند زیرساخت‌های حیاتی را مختل کنند و پول و اطلاعات را بدزدند.

Prof Jill Slay¹⁹ از University of Adelaide²⁰، که امسال بر یک بازبینی درباره زیرساخت‌های حیاتی استرالیا نظارت داشته، می‌گوید استرالیا در برابر بدافزار یا هک سیستم‌ها آسیب‌پذیر است. او در بررسی خود از قانون Security of Critical Infrastructure Act²¹، ۱۱ صنعت را بررسی کرده؛ از جمله ارتباطات، دفاع، فناوری فضایی، حمل‌ونقل، آب و برق؛ و این را سنجیده که اگر مشکلی رخ دهد چه می‌شود. او به خطر قطع شبکه انرژی، از کار افتادن تلفن همراه و اینترنت، کمبود سوخت و طیفی از اختلال‌های فلج‌کننده دیگر اشاره کرده است.

به گفته اسلی¹⁹، خطر قطعی‌ها با سرعتی نگران‌کننده بیشتر شده، چون هوش مصنوعی و فناوری‌های دیگر سریع تحول پیدا می‌کنند. او می‌گوید: «آیا می‌ترسم؟ نمی‌دانم. من اسمش را مدیریت ریسک می‌گذارم.» او معتقد است دولت‌ها همیشه درباره محل آسیب‌پذیری‌ها شفاف نیستند و صنایع حیاتی هم اغلب در «جزیره‌های جدا» کار می‌کنند. به گفته او، دو نفر از هر سه نفر دقیق نمی‌دانند تعهداتشان چیست.

اسلی¹⁹ می‌گوید هماهنگیِ حفاظت از بخش‌های مختلف زیرساخت حیاتی به Department of Home Affairs²² مربوط است، اما آموزش عمومی باید بهتر شود: «اگر انسجام اجتماعی می‌خواهید، باید مشکلات را به مردم بگویید و اینکه آنها چه کاری می‌توانند انجام دهند.» او در یک ارائه پارلمانی گفته استرالیا می‌تواند رویکردی شبیه بریتانیا داشته باشد؛ جایی که انسجام اجتماعی «به اندازه زیرساخت فیزیکی برای امنیت ملی حیاتی» تلقی می‌شود؛ منبعی که اگر مختل شود، تاب‌آوری ملی را به‌شدت تضعیف می‌کند.

با این حال، اسلی¹⁹ اضافه می‌کند الان زمانِ ذخیره‌سازیِ سنگینِ خانگی نیست. او می‌گوید: «باید به آن مثل رویدادی به بزرگی کووید فکر کنید. زمان شروع انبارکردن وقتی است که یک رخنه سایبری در داخل کشور داشته باشیم.» و تأکید می‌کند با وجود قابل‌فهم بودنِ ترس، «فکر نمی‌کنم دستمال توالتِ اضافه کمکی کند».

کری¹³ هم می‌گوید در زمان اختلال‌ها، افرادی که در جوامعِ به‌هم‌پیوسته زندگی می‌کنند در بحران از هم محافظت می‌کنند و بهتر به شرایط عادی برمی‌گردند. شناخت محیط، اطلاع از خدمات احتمالی شوراهای محلی و شناخت همسایه‌ها، می‌تواند تاب‌آوری بعد از حادثه را تقویت کند؛ همسایه‌هایی که شاید حتی بتوانند در نهایت دستمال توالت هم قرض بدهند.

پاورقی منابع نام‌ها

¹ UK = United Kingdom

² Andy Burnham

³ Twiglets

⁴ Marmite

⁵ Anthony Albanese

⁶ National Emergency Management Agency (Nema)

⁷ Australian federal police

⁸ The Guardian

⁹ Covid

¹⁰ NSW Health

¹¹ Victoria

¹² Australian Red Cross

¹³ Nichola Krey

¹⁴ Donald Trump

¹⁵ Iran

¹⁶ Russia

¹⁷ Ukraine

¹⁸ Australian Signals Directorate

¹⁹ Prof Jill Slay

²⁰ University of Adelaide

²¹ Security of Critical Infrastructure Act

²² Department of Home Affairs

Source: theguardian.com, phys.org, factcheck.afp.com, theillawarraflame.com.au, michaelleung.info, ground.news