NDIS از ابزار دیجیتال I-CAN برای بودجهبندی استفاده میکند
برنامه بیمه ملی معلولیت (NDIS) در نیمه دوم سال ۲۰۲۶ روش جدیدی را برای طراحی طرحهای هزینهای معرفی میکند که مبتنی بر ابزار «Instrument for the Classification and Assessment of Support Needs (I-CAN)» است. این ابزار دیجیتالی، توسعهیافته در دانشگاه ملبورن¹ و مرکز مطالعات معلولیت²، به ارزیابهای آموزشدیده کمک میکند تا بودجه شرکتکنندگان را بهصورت منسجمتر و عادلانهتر تعیین کنند. توجه کنید این سیستم هوش مصنوعی نیست و تأیید نهایی همه طرحها توسط کارکنان NDIS انجام میشود.
ابزار I-CAN تکمیلکننده ارزیابیهای حضوری است که در آنها شرایط زندگی شرکتکننده، نیازهای پشتیبانی و نظرات خانواده، مراقب یا متخصصان بهداشتی مورد بررسی قرار میگیرد. پرسشنامهای درباره شرایط محیطی و شخصی نیز دادههای مرتبط را جمعآوری میکند.
پس از گردآوری دادهها، ابزار نیازهای پشتیبانی را محاسبه و پیشنویس بودجه را تولید میکند که بدون تغییر توسط کارکنان NDIS تأیید میشود. اگر اصلاحی لازم باشد، بهجای ویرایش دستی، مجدداً ارزیابی انجام میشود. هدف این رویکرد ارائه بودجههای منصفانهتر، شفافتر و انعطافپذیرتر، کاهش وابستگی به گزارشهای پرهزینه و اختصاص زمان بیشتر کارکنان به مشارکت با شرکتکنندگان است.
شرکتکنندگان همچنان حق درخواست بازنگری طرح را بهصورت داخلی یا از طریق دادگاه بازنگری اداری (ART) دارند، اگرچه دادگاه دیگر صلاحیت تغییر مستقیم طرحها را نخواهد داشت و اهمیت ارزیابی اولیه را پررنگتر میکند.
این تغییرات در چارچوب اصلاحات گسترده NDIS در سالهای ۲۰۲۵–۲۰۲۶ قرار دارد که بر پایداری، عدالت و تخصیص بهتر منابع تأکید دارند. از جمله این اصلاحات میتوان به بهروزرسانی چارچوب قیمتگذاری خدمات و اصلاح دستورالعملهای مدیریت و پشتیبانی برای افزایش سازگاری طرحها و بهبود تجربه شرکتکنندگان اشاره کرد.
منابع انگلیسی اصلی ابزار:
1. University of Melbourne
2. Centre for Disability Studies
