ادعای جنجالی درباره بحران هزینه‌ها در استرالیا؛ ۱۰۰ هزار دلار درآمد در مرز فقر

آیا ۱۰۰ هزار دلار واقعاً خط فقر جدید خانواده‌های استرالیاست؟

ادعایی مبنی بر این‌که خانواده‌های استرالیایی برای این‌که «بالای خط فقر» بمانند، باید سالی ۱۰۰ هزار دلار درآمد داشته باشند، بحث گسترده‌ای را درباره تفاوت میان «فقیر شمرده شدن در تعریف‌های رسمی» و «توان داشتن برای یک زندگی نسبتاً راحت» به راه انداخته است.

این ادعا از سوی مالکِ یک آژانس املاک (که نامش اعلام نشده) و در گفت‌وگویی با مشاور مالیاتی و کسب‌وکار، لارنس پتروتسلی¹ مطرح شد. او گفت فردی با درآمد ۱۰۰ هزار دلار ممکن است بعد از مالیات حدود ۸۰ هزار دلار دریافت کند و سپس اگر اجاره‌نشین باشد، با اجاره هفتگی ۸۰۰ دلار، حدود ۴۰ هزار دلار در سال فقط صرف اجاره شود. به گفته او، هزینه‌های غذا، حمل‌ونقل، بیمه و خرج بزرگ کردن دو کودک هم خیلی سریع باقی‌مانده پول را مصرف می‌کند.

این مثال یک نگرانی واقعی درباره «توان پرداخت» را نشان می‌دهد؛ اما با شاخص‌هایی که معمولاً برای سنجش فقر استفاده می‌شود، هم‌خوانی کامل ندارد. استرالیا² «یک خط فقر رسمی واحد» ندارد. یکی از معیارهایی که در گزارش‌های اخیر به آن اشاره شده و بر اساس پژوهش ای‌کاس³ و یونیورسیتی آو نیو ساوث ولز⁴ است، آستانه را حدود ۵۸۴ دلار در هفته برای یک بزرگسال تنها و ۱۲۲۶ دلار در هفته برای یک زوج با دو کودک برآورد می‌کند؛ این ارقام به‌مراتب پایین‌تر از ۱۰۰ هزار دلار در سال هستند.

معیار دیگری یعنی «خط فقر هندرسن⁵» که توسط ملبورن اینستیتیوت⁶ به‌روزرسانی می‌شود، آستانه هفتگی را برای خانواده‌ای با دو بزرگسال و دو کودک حدود ۱۳۲۰ دلار (با احتساب هزینه مسکن) اعلام می‌کند که تقریباً برابر با ۶۸٬۶۰۰ دلار در سال است. این‌که هر عدد چگونه با ادعای ۱۰۰ هزار دلار مقایسه شود، به نوع شاخص، تعریف «درآمد» و شیوه محاسبه هزینه مسکن بستگی دارد.

به این ترتیب، عبارت «خط فقر ۱۰۰ هزار دلاری» بیشتر به‌عنوان توصیفی از فشار مالی مطرح شده است تا یک آستانه رسمی فقر. ممکن است یک خانوار از نظر آماری بالاتر از معیارهای رایج فقر قرار بگیرد اما همچنان اجاره، قبض‌ها و هزینه‌های نگهداری کودک، فضای مالی کمی برای پس‌انداز یا مدیریت هزینه‌های ناگهانی باقی بگذارد. اعداد مطرح‌شده در این مصاحبه، یک نمونه فردی از فشار هزینه‌هاست و لزوماً «بودجه ثابت و مشترک» همه خانواده‌های استرالیا را نشان نمی‌دهد.

برخی ارقام منتشرشده نیز از فاصله میان رشد دستمزدها و افزایش هزینه‌های زندگی می‌گویند: طبق گزارشی که در پوشش رسانه‌ای این موضوع به آن اشاره شده، دستمزدها بین جولای ۲۰۲۰ تا جون ۲۰۲۶ حدود ۲۰.۳ درصد رشد کرده، در حالی که هزینه‌های زندگی در همین بازه ۲۸.۴ درصد افزایش داشته است.

در نهایت، محور اصلی بحث به این برمی‌گردد که «سرِ کردن» و «به سختی گذراندن» دقیقاً چه معنایی دارد. ممکن است حقوق یک خانواده از خط فقر آماری بالاتر باشد، اما در عمل برای اجاره‌نشینی در یک محله مشخص، پرداخت هزینه‌های روزمره و داشتن حاشیه امن مالی کافی به نظر نرسد.

پاورقی

¹ Lawrence Petruzzelli

² Australia

³ ACOSS

⁴ University of New South Wales (UNSW)

⁵ Henderson Poverty Line

⁶ Melbourne Institute