آیا میشود با پرداختی جابسیکر زندگی کرد؟
پرداختی جابسیکر قرار است حمایتی موقت باشد؛ یعنی کمک کند افراد در زمان جستوجوی کار یا دوره بیماری، از پس هزینههای پایه بربیایند. اما گزارشی از ایبیسی نیوز¹ یک سؤال مستقیم مطرح میکند: آیا واقعاً میتوان با این پول زندگی کرد؟
در مثال گزارش، یک فرد مجرد که هیچ پساندازی ندارد، بیشترین مبلغ ممکن را دریافت میکند: ۸۰۸.۷۰ دلار در هر دوهفته. با اضافه شدن کمکهزینه اجاره به میزان ۱۴۶.۲۷ دلار و مکمل انرژی به میزان ۸.۸۰ دلار، مجموع دریافتی به ۹۶۳.۷۵ دلار در هر دوهفته میرسد؛ یعنی حدود ۶۸ دلار در روز.
این ۶۸ دلار در روز چطور خرج میشود؟
عدد ۶۸ دلار شاید در نگاه اول قابلقبول به نظر برسد، اما وقتی هزینهها ردیف میشوند، فشار بودجه روشن میشود. گزارش میگوید بعد از پرداخت هزینههای مسکن، در سناریوی نمونه فقط ۲۶۳.۷۵ دلار برای تمام هزینههای دیگر باقی میماند؛ از خوراک و رفتوآمد گرفته تا دارو، قبضها، تلفن، اینترنت، لباس، و هزینههای مرتبط با پیدا کردن کار.
در بخش مسکن، گزارش به قیمتهای بازار اجاره اشاره میکند: اجاره یک واحد یکخوابه در بازار خصوصی میتواند بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ دلار در هفته باشد. برای کاهش هزینه، مثال گزارش روی زندگی در خانه اشتراکی میرود؛ اجاره حدود ۳۵۰ دلار در هفته برای یک واحد دوخوابه معمولی که سهم فرد در هر دوهفته ۷۰۰ دلار میشود؛ یعنی بیش از ۷۲ درصد کل دریافتی.
خوراک، قبضها و هزینههای ضروری
بعد از اجاره، گزارش هزینههای ضروری برای جستوجوی کار را هم اضافه میکند: داشتن تلفن برای تماسها و مصاحبهها (حدود ۲۲ دلار در هر دوهفته) و اینترنت (حدود ۱۵ دلار در هر دوهفته، با فرض تقسیم هزینه با همخانه).
با این حساب، پول باقیمانده قبل از خرید غذا محدود میشود. طبق یافتههای جدید انگلیکِر استرالیا² درباره هزینههای زندگی، یک فرد مجرد برای خوراک و خریدهای سوپرمارکتی دستکم به ۳۲۰ دلار در هر دوهفته نیاز دارد. در مثال گزارش، این یعنی حتی قبل از اینکه خرید غذا کامل شود، حساب وارد کسری میشود و فرد حدود ۹۳.۲۵ دلار کم میآورد.
گزارش سپس به هزینه برق اشاره میکند (حدود ۶۴.۵۰ دلار در هر دوهفته) و نشان میدهد کسری بیشتر میشود. بعد هم هزینههای رفتوآمد را مطرح میکند: اگر فرد خودرو داشته باشد، هزینههایی مثل بنزین، رجیستریشن، گواهینامه و بیمه شخص ثالث میتواند حدود ۲۶۶ دلار در هر دوهفته باشد.
در همین سناریوها، گزارش یادآوری میکند هنوز هزینههای پزشکی، دندانپزشکی، مراجعه به پزشک، پوشاک، عوارض جادهای، پارکینگ و قبضهای گاز و آب محاسبه نشدهاند.
اگر کمی درآمد اضافه داشته باشند چه؟
طبق گزارش، دریافتکنندگان میتوانند تا ۱۵۰ دلار در هر دوهفته درآمد داشته باشند بدون اینکه پرداختیشان کاهش پیدا کند. اما حتی با این درآمد اضافه هم فاصله با هزینههای پایه، در مثال گزارش، همچنان زیاد میماند و مشکل اصلی حل نمیشود.
جابسیکر و خط فقر
گزارش موضوع را در چارچوب فقر هم بررسی میکند. به یافتههای شورای خدمات اجتماعی استرالیا (ACOSS)³ و دانشگاه نیو ساوت ولز⁴ استناد میشود که میگویند درآمد کمتر از ۵۸۴ دلار در هفته (بعد از مالیات) برای یک فرد مجرد، زیر خط فقر محسوب میشود.
در همین بخش، از کاساندرا گُلدی⁵ مدیرعامل ACOSS³ نقل میشود که خواستار افزایش پرداختی به دستکم ۶۰۰ دلار در هفته شده و میگوید سطح فعلی مردم را مجبور به انتخابهای سخت میکند.
فشار اجتماعی و تجربههای واقعی
گزارش تجربه چند نفر را هم روایت میکند؛ از جمله بیلی-جین⁶ ساکن بریزبین⁷ (نامش به درخواست خودش تغییر داده شده) که میگوید هر دوهفته مجبور میشود بدهکار شود و گاهی برای خریدهای اصلی از افترپی⁸ استفاده میکند. او از تأثیر این فشار بر سلامت روانش میگوید و توضیح میدهد با وجود کارهای شیفتی در حوزههای امنیت و خدمات مشتریان، درآمدش ثابت نیست و حتی برای لباس مناسبِ کار محدودیت دارد.
در بخش دیگری، به نتایج نظرسنجی ACOSS³ در سال ۲۰۲۴ اشاره میشود: از میان ۷۶۰ نفر دریافتکننده حمایت درآمدی، ۹۳ درصد گفتهاند پرداخت هزینههای خرید مواد غذایی برایشان سخت است و ۶۴ درصد گفتهاند وعدههای غذایی را حذف کردهاند یا کمتر غذا خوردهاند (یا هر دو).
گزارش همچنین از ری⁹ در ملبورن¹⁰ (نام تغییر داده شده) میگوید که بهدلیل پیدا نکردن خانه، مدتی در خودرو زندگی کرده و بعد از پیگیری با نماینده محلیاش، توانسته وارد مسکن اجتماعی شود. او توضیح میدهد کمکهزینه اجاره بهتنهایی کافی نیست چون هزینههای دیگر مثل غذا هم هست و «بودجه جور درنمیآید».
همچنین روایت سیلویا¹¹ در ملبورن¹⁰ مطرح میشود؛ فردی ۵۷ ساله که بعد از از دست دادن شغلش، برای خوراک به انبارهای غذای رایگان و تخفیفهای سوپرمارکت تکیه میکند و میگوید برای هزینه سرویس خودرو—که برای رفتن به کلاسهای دانشگاه به آن نیاز دارد—مجبور شده از سوپرانیوئیشن¹² خود برداشت کند.
افزایش دریافتکنندگان بلندمدت و بحث خدمات اشتغال
گزارش اشاره میکند تعداد دریافتکنندگان بلندمدت جابسیکر از سال ۲۰۱۲ به اینسو رشد زیادی داشته و بخشی از دریافتکنندگان بیش از پنج سال روی این پرداختی ماندهاند. همچنین به بحث درباره کارآمدی سیستم خدمات اشتغال اشاره میشود؛ سیستمی که بابت قراردادهای دولتی برای یافتن کار، هزینههای قابلتوجهی دریافت میکند.
در همین چارچوب، بن فیلیپس¹³ پژوهشگر اقتصادی و اجتماعی از دانشگاه ملی استرالیا (ANU)¹⁴ و عضو کمیته مشورتی شمول اقتصادی¹⁵ نقل میشود که درباره ناکافی بودن پول برای گذران زندگی و اثرات چرخهایِ آن صحبت میکند. گزارش میگوید این کمیته در چند گزارش اخیر خود افزایش جابسیکر را بهعنوان اولویت مطرح کرده و آن را نسبت به حداقل دستمزد و میانگین درآمد هفتگی مقایسه کرده است.
در پاسخ به پرسش درباره برنامه دولت برای افزایش جابسیکر، دفتر تانیا پلیبرسِک¹⁶ وزیر خدمات اجتماعی، طبق گزارش میگوید پرداختی فرد مجرد بدون وابسته از سال ۲۰۲۲ سالانه ۴۳۰۰ دلار بیشتر شده و این افزایش در کمتر از چهار سال حدود ۲۵.۵ درصد بوده است. همچنین به اقداماتی مثل داروهای ارزانتر، TAFE رایگان¹⁷، کاهش بدهی دانشجویی و افزایش خدمات بالک-بیلینگ¹⁸ اشاره میشود.
گزارش همچنین به وعده آماندا ریشوِرث¹⁹ وزیر اشتغال برای بازنگری در خدمات اشتغال با رویکرد هدفمندتر اشاره میکند، در حالی که نقش ارائهدهندگان خدماتِ قراردادیِ سودمحور همچنان در مدل جدید مطرح است.
پاورقی نامهای انگلیسی:
¹ ABC News
² Anglicare Australia
³ Australian Council of Social Service (ACOSS)
⁴ UNSW (University of New South Wales)
⁵ Cassandra Goldie
⁶ Billie-Jean
⁷ Brisbane
⁸ AfterPay
⁹ Raye
¹⁰ Melbourne
¹¹ Sylvia
¹² superannuation
¹³ Ben Phillips
¹⁴ ANU (Australian National University)
¹⁵ Economic Inclusion Advisory Committee
¹⁶ Tanya Plibersek
¹⁷ TAFE
¹⁸ bulk-billing
¹⁹ Amanda Rishworth