فشارِ بحث مهاجرت؛ از «عدد» تا محل اسکان و خدمات
بحث مهاجرت در استرالیا¹ داغتر شده، اما محور گفتوگو فقط روی اندازه پذیرش سالانه نمانده است. در گفتوگوی تازه، موضوعهایی مثل اینکه مهاجران در کدام شهرها و مناطق توزیع شوند، آیا محلهها و شهرها خانه و خدمات کافی برای رشد جمعیت دارند، و سیاست مهاجرت چگونه به کمبود نیروی کار در مناطق مختلف پاسخ بدهد، پررنگ شده است.
در گزارش ABC News²، کارشناس مهاجرت آلن گاملن³ میگوید توجه سیاسی بیش از حد روی یک عدد متمرکز شده: مهاجرت خالصِ برونمرزی (NOM)⁴. او این شاخص را «انتزاعی» توصیف میکند و میگوید بدون توضیح روشن، سیاستگذاری را به سمت هدفگذاریهای کلی میبرد. در همین زمان، بخشهایی از استرالیا که بیرون از شهرهای بزرگاند، خواستار یک «راهبرد منسجم ملی برای اسکان و جمعیت» شدهاند تا بحث فقط روی کم و زیاد شدن یک عدد نچرخد.
مذاکره دولت و اپوزیسیون درباره مسیر بعدی سیاست مهاجرت
این بحث همزمان با مذاکره دولت فدرال⁵ و اپوزیسیون بر سر جهت آینده سیاست مهاجرت پیش میرود. به گزارش ABC، آنتونی آلبانیزی⁶ (نخستوزیر) و انگس تیلور⁷ (رهبر اپوزیسیون) گفتوگوهایی داشتهاند و هر دو حزب بزرگ نگرانیها درباره سطح فعلی NOM را پذیرفتهاند.
ائتلاف (Coalition)⁸ پیشنهاد داده سطح مهاجرت به ساختوساز مسکن گره بخورد و هدفش این است که NOM به زیر 170 هزار نفر برسد. دولت هم کاهش NOM به حدود 225 هزار نفر در سال آینده را پیشبینی کرده، هرچند در سالهای قبل برخی برآوردها بالاتر از انتظار ثبت شدهاند.
اختلاف فقط بر سر «هدف کلی» نیست. در بستههای مورد بحث، موضوعهایی مثل سختگیرانهتر شدن قواعد ویزای خانوادگی، سقفگذاری برای تعداد بکپکرها⁹، و محدودیتهایی درباره حق کار و حق اعتراض برای بعضی از متقاضیان پناهندگی مطرح شده است. ائتلاف همچنین روی تغییرات در ویزاهای دانشجویی و فارغالتحصیلی و برخورد سختتر با پروندههایی که «نامعتبر» یا «غیرواقعی» ارزیابی میشوند، تأکید کرده است.
جولیَن هیل¹⁰، معاون وزیر امور چندفرهنگی، گفته دولت در «مرحله بعدی» اصلاحات مهاجرت با اپوزیسیون کار میکند. او هدف را داشتن سیستمی با «کنترل و دقت» بیشتر توصیف کرده و همزمان به هشدارها درباره تبدیل شدن این بحث به یک رقابت سیاسی برای سختگیری بیشتر اشاره کرده است.
در مناطق؛ نیاز به نیروی کار و مشکلِ زیرساخت
برای بسیاری از جوامع منطقهای¹¹، پرسش اصلی فقط این نیست که مهاجرت بالا برود یا پایین بیاید. خیلی از مناطق برای پر کردن شغلها در سلامت، کشاورزی، مهماننوازی، ساختوساز و بخشهای دیگر به مهاجران نیاز دارند، اما همزمان با کمبود مسکن، حملونقل، آموزش و خدمات درمانی کافی روبهرو هستند.
همین تنش باعث شده درخواستهایی مطرح شود که سیاست مهاجرت به برنامهریزی منطقهای نزدیکتر شود؛ یعنی دولتها بهجای تعیین یک عدد ملی بهصورت جداگانه، بررسی کنند نیروی کار دقیقاً کجا لازم است و آیا زیرساخت محلی ظرفیت پذیرش تازهواردها را دارد یا نه.
گروه صنعت استرالیا¹² هم از دولت خواسته روشنتر توضیح بدهد مهاجرت چگونه به خدمات ضروری و اقتصاد گستردهتر کمک میکند. این نگاه، این فرض را زیر سؤال میبرد که «فقط با کاهش عدد ملی» فشارهای مسکن و خدمات عمومی حل میشود؛ چون اثر رشد جمعیت در شهرها، مناطق و بخشهای شغلی یکسان نیست.
فشار سیاسی از طرف One Nation
بحث سیاسی با پلتفرم مهاجرتی حزب One Nation¹³ هم تندتر شده است. این حزب به رهبری پالین هنسن¹⁴ وعده داده NOM را از حدود 300 هزار نفر در سال گذشته به 130 هزار نفر کاهش دهد. در طرحهای پیشنهادی این حزب، سختگیری بیشتر برای دانشجویان بینالمللی و ویزاهای فارغالتحصیلی، برنامه مهارتی هدفمندتر، و محدودیتهایی برای متقاضیان کشورهایی که در فهرست «سفر نکنید» وزارت امور خارجه و تجارت قرار دارند، دیده میشود.
به گفته ABC، برخی مهاجرانی که با رسانه گفتوگو کردهاند گفتهاند ممکن است به One Nation رأی بدهند، اما این حمایت را مشروط به «عبور حزب از یک آزمون مهم» دانستهاند؛ موضوعی که نشان میدهد ناراضی بودن از سیاست فعلی، لزوماً به معنی حمایت بدون قید و شرط از برنامههای سختگیرانهتر نیست.
بالا گرفتن این پیشنهادها فشار روی حزب کارگر¹⁵ و ائتلاف را بیشتر کرده تا سیاستهایشان را از One Nation جدا کنند، بدون اینکه طوری به نظر برسد نگرانی رأیدهندگان را نادیده میگیرند. پیتر مالیناسکاس¹⁶، نخستوزیر استرالیای جنوبی¹⁷، هم درباره «رقابت سیاسی برای سختگیری بیشتر» هشدار داده و گفته ممکن است دو حزب بزرگ با رقابت بر سر محدودیتهای سنگینتر، به برنامه مهاجرت آسیب بزنند.
دانشجویان بینالمللی در مرکز جدل
آموزش بینالمللی به یکی از بحثبرانگیزترین بخشهای نظام مهاجرت تبدیل شده است. ویزاهای دانشجویی و فارغالتحصیلی بهعنوان بخشی از تلاش گستردهتر برای کاهش مهاجرت خالص و هماهنگ کردن مسیرهای ویزای موقت با نیازهای بازار کار بررسی میشوند.
دادههای وزارت امور داخلی¹⁸ که ABC گزارش کرده، نشان میدهد رد شدن درخواستهای ویزای دانشجویی به بالاترین سطح 10 ساله رسیده است. نرخ ریجکت از 7.9 درصد در جون 2016 به 24.2 درصد در جون 2026 افزایش یافته است. در سالهای 2025–26 بیش از نیمی از درخواستها از نپال¹⁹ رد شده و بیش از 40 درصد درخواستها از هند²⁰ هم پذیرفته نشده است.
این ارقام در شرایطی مطرح میشود که دانشجویان بینالمللی با بررسیهای سختگیرانهتری روبهرو هستند؛ از جمله اینکه آیا دورهها واقعاً برای هدف آموزشی انتخاب شدهاند یا عمدتاً برای ماندن در استرالیا. دولت همچنین یک دوره آموزش فنیوحرفهای را به دلیل نگرانی از سوءاستفاده ویزایی تعطیل کرده است.
منتقدان محدودیتهای شدید میگویند تصمیمهای یکدست میتواند به دانشگاهها، مؤسسات فنیوحرفهای و اقتصادهای منطقهای که به دانشجویان بینالمللی متکیاند، آسیب بزند. در مقابل، موافقان میگویند کنترلهای سختتر برای حفظ یکپارچگی نظام ویزا لازم است.
بحثِ «طراحی سیاست»؛ نه فقط اندازه پذیرش
در مجموع، جدل مهاجرتی استرالیا بیش از قبل شبیه بحثی درباره طراحی سیاست شده است؛ اینکه سیستم چگونه تنظیم شود، مهاجران کجا زندگی کنند، چه کاری انجام بدهند و آیا شهرها و مناطق از نظر مسکن و خدمات آمادهاند یا نه. گزارش ABC نشان میدهد در کنار دعوای سیاسی بر سر سقفها و اعداد، مطالبهای جدیتر در حال شکل گرفتن است: پاسخ دقیقتر به «چگونگی اسکان و برنامهریزی»، نه فقط «چند نفر».
پاورقی منابع نامها و عناوین
¹ Australia
² ABC News
³ Alan Gamlen
⁴ Net Overseas Migration (NOM)
⁵ Federal Government
⁶ Anthony Albanese
⁷ Angus Taylor
⁸ Coalition
⁹ backpackers
¹⁰ Julian Hill
¹¹ Regional Australia
¹² Australian Industry Group
¹³ One Nation
¹⁴ Pauline Hanson
¹⁵ Labor
¹⁶ Peter Malinauskas
¹⁷ South Australia
¹⁸ Department of Home Affairs
¹⁹ Nepal
²⁰ India
Source: abc.net.au, sbs.com.au, afr.com, tvtonight.com.au, au.news.yahoo.com, workvisalawyers.com.au, immi.homeaffairs.gov.au, europesays.com