ویدیوی جنجالی وزیر استرالیایی درباره بحران مسکن خبرساز شد؛ تشبیه بازار مسکن به اوشی

انتقادها از ویدئوی «اوشی‌ها» درباره بحران مسکن

وزیر ارتباطات، آنیکا ولز¹، پس از انتشار ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی با موجی از انتقاد روبه‌رو شده است؛ ویدئویی که در آن او تلاش می‌کند با استفاده از کلکسیونی‌های محبوب اوشی‌ها² از وولورثز³، بحران دسترسی‌پذیری مسکن در استرالیا⁴ را توضیح دهد.

ولز در این ویدئو بازار مسکن را با بازار این اسباب‌بازی‌های نسخه محدود مقایسه می‌کند و می‌گوید هر دو به «عرضه و تقاضا» وابسته‌اند. او توضیح می‌دهد که عرضه مسکن هم‌پای تقاضا جلو نرفته و همین موضوع باعث بالا رفتن قیمت‌ها شده و ورود خریداران خانه‌اولی به بازار را سخت‌تر کرده است.

او در ویدئو می‌پرسد: «اوشی‌ها و بازار مسکن استرالیا چه شباهتی دارند؟» و سپس می‌گوید هر دو بازار «با عرضه و تقاضا تعیین می‌شوند»؛ در حالی که تعداد زیادی از اوشی‌ها مقابل او چیده شده‌اند.

اشاره به سیاست‌های مسکن حزب کارگر

ولز با همین قیاس، چند سیاست مسکنی حزب کارگر⁵ را مطرح می‌کند؛ از جمله اقداماتی برای افزایش عرضه خانه‌های جدید و همچنین طرحی که به خریداران واجد شرایط خانه‌اولی اجازه می‌دهد با ۵ درصد سپرده اولیه خانه بخرند.

او برای توضیح ایده سپرده ۵ درصدی، یک مثال از اوشی‌ها می‌زند: به‌جای اینکه فرد معادل کامل یک رقم فرضی (مثلاً ۳۰ دلار) را پس‌انداز کند، تنها ۱.۵ دلار می‌پردازد که همان ۵ درصد است.

وزیر همچنین می‌گوید تغییرات در نظام مالیاتی می‌تواند سرمایه‌گذاران ملکی را به خرید خانه‌های نوساز ترغیب کند؛ موضوعی که از نگاه او هم عرضه اجاره را بالا می‌برد و هم باعث می‌شود خانه‌های موجود بیشتری برای خریداران خانه‌اولی در دسترس قرار بگیرد. او در ویدئو می‌گوید در بودجه اخیر، حزب کارگر به سرمایه‌گذاران مسکن یا «کلکسیونرهای اوشی» گفته می‌توانند همچنان از سیستم مالیاتی برای خرید استفاده کنند، اما «فقط برای خریدهای جدید».

واکنش‌ها؛ «لحن کودکانه» یا «ساده‌سازی قابل فهم»

این ویدئو خیلی سریع در فضای آنلاین واکنش‌برانگیز شد. برخی مخاطبان آن را شبیه برنامه کودک پلی اسکول⁶ دانستند و بعضی دیگر گفتند لحن ویدئو طوری است که انگار با «کودک سه‌ساله» صحبت می‌شود.

سخنگوی ارتباطات اپوزیسیون، سارا هندرسون⁷، ویدئو را «شرم‌آور» و «مزخرفات کودکانه» توصیف کرد و گفت چنین مقایسه‌ای سختی‌های واقعی مردم درگیر با اجاره‌های بالا، افزایش قیمت خانه و کمبود عرضه را کوچک جلوه می‌دهد.

بخش زیادی از انتقادها نه به اصل مفهوم عرضه و تقاضا، بلکه به لحن و شکل ارائه برمی‌گشت؛ موضوعی که برای بسیاری از اجاره‌نشین‌ها و متقاضیان خرید خانه، به‌شدت جدی و احساسی است.

«سیاست با زبان فرهنگ عامه» و ریسک‌های آن

این ویدئو بخشی از رویکرد کلی ولز با عنوان «سیاست به‌عنوان فرهنگ عامه» است؛ رویکردی که می‌کوشد سیاست‌های دولتی را با ارجاع‌های فرهنگی آشنا برای مخاطب توضیح دهد.

با این حال، واکنش‌ها یادآوری کرد که ساده‌سازی بحث‌های پیچیده می‌تواند نتیجه معکوس بدهد. چون بحران مسکن فقط به عرضه و تقاضا محدود نیست و عواملی مثل هزینه زمین، هزینه ساخت، نرخ بهره، رشد جمعیت، قوانین برنامه‌ریزی شهری، فعالیت سرمایه‌گذاران و رشد درآمد خانوارها هم در آن نقش دارند.

به‌دنبال این ماجرا، بحث گسترده‌تری هم شکل گرفته است: سیاستمداران برای توضیح مسائل اقتصادی سخت باید سراغ مثال‌های ساده و همه‌فهم بروند، یا اینکه چنین مثال‌هایی ممکن است برای افرادی که تحت فشار مالی هستند «بی‌حس و بی‌تفاوت» یا «تحقیرآمیز» به نظر برسد.

چالش سیاسی در موضوعی حساس

این جنجال در شرایطی رخ داده که مسکن یکی از زیر ذره‌بین‌ترین موضوعات سیاست در استرالیاست؛ طوری که هر پیشنهاد درباره سپرده اولیه، معافیت‌ها یا تغییرات مالیاتی و برنامه‌های افزایش عرضه، با تجربه روزمره اجاره‌نشین‌ها و خریداران بالقوه سنجیده می‌شود.

برای حزب کارگر، این ویدئو می‌تواند راهی برای جلب توجه به سیاست‌ها باشد، اما در عین حال باعث می‌شود تمرکز از خودِ اقدامات به سمت شکل ارائه برود. برای اپوزیسیون هم این ماجرا فرصتی برای حمله است؛ با این ادعا که دولت بحران مسکن را به اندازه کافی جدی نمی‌گیرد.

پاورقی نام‌ها و عناوین:
¹ Anika Wells
² Ooshies
³ Woolworths
⁴ Australia
⁵ Labor (Political Party)
⁶ Play School
⁷ Sarah Henderson