پیروزی و جنجال
رابرت اروین¹، فعال حفظ حیاتوحش ۲۱ ساله استرالیایی، در فصل سی و چهارم برنامه «دنسینگ ویت د استارز»⁶ با همکاری همرقص حرفهایاش، ویتنی کارسون²، موفق به کسب جام میروربال⁷ شد. اما این موفقیت در آمریکا با واکنشهای منفی همراه بود؛ بسیاری از تماشاگران اعتراض داشتند که برنامه بارها و بارها به یاد پدر فقید او، استیو اروین⁵، اشاره کرده است.
برنامه همچنین از مادر او، تری اروین³، و خواهرش، بیندی اروین⁴، در قالب اجراهای ادای احترام جداگانه استفاده کرد و عکسهای بزرگ استیو را روی زمین رقص نمایش داد.
درک اختلاف
بسیاری از تماشاگران آمریکایی پیشزمینه رابطه رابرت با پدرش را نمیدانستند. استیو اروین⁵، معروف به «کروکودایل هانتر»⁸، زمانی که رابرت دو ساله بود در اثر برخورد بالههای خارّدار یک ماهی برقآسا مستقیماً به قفسه سینهاش هنگام تصویربرداری مستندی در صخره مانع بزرگ⁹ کشته شد. رابرت تقریباً هیچ خاطرهای از پدرش ندارد و بار سوگواری برای کسی که بهندرت میشناخت برای او مسئلهای عمیق بوده است.
خانواده اروین تصمیم گرفتند با ادامه کار در حوزه حفاظت از حیاتوحش و اجرای برنامههای ادای احترام عمومی، میراث پدر را زنده نگهدارند و مأموریت او را ادامه دهند.
دیدگاه خانواده اروین
در پادکست «ویال فایلز»¹⁰، رابرت توضیح داد: «هیچ مسیر سوگ آسان یا یکسانی وجود ندارد، اما برای من جشن گرفتن پدر و ادامه راه او بزرگترین افتخار است.» او صراحت در ابراز احساسات را ضروری دانست و گفت قابل قبول است که در لحظههای مهم زندگی، اشک بریزیم.
چرایی نادیده گرفته شدن بین آمریکاییها
رابرت با اشاره به تفاوتهای فرهنگی در مواجهه با غم و اهمیت حفظ میراث خانوادگی تأکید کرد که یادآوری استیو یک وظیفه مقدس است، نه ابزار جذب مخاطب. او در مواقعی که شهرت بر او سنگینی میکند، با فعالیتهای سادهای مانند موجسواری در خانهاش در استرالیا به آرامش میرسد.
Source: news.com.au, eviemagazine.com, youtube.com, abc6onyourside.com, aol.com, dailyvoice.com, hellomagazine.com