جهش هزینههای فرزندپروری در استرالیا
هزینه بزرگ کردن بچه در استرالیا¹ طی دو دهه گذشته بهطور چشمگیری بالا رفته و همزمان فشار بیشتری به بودجه خانوادهها وارد کرده است؛ موضوعی که دوباره بحثها درباره مراقبت کودک، مرخصی والدین و نرخ رو به کاهش تولد را داغ کرده است.
بر اساس تحلیل تازهای که به سفارش گروه حمایتی ذا پرِنتهود² تهیه شده، هزینههای اداره یک خانواده در این بازه زمانی ۱۳۴٪ افزایش یافته، در حالی که درآمد خانوادهها حدود ۱۰۲٪ رشد کرده است. این ارقام بر پایه بررسی شرکت مشاورهای کانل گریفین³ بهدست آمده است.
این فاصله برای خانوادههای دارای فرزند یعنی خرجهای ضروری با سرعتی بیشتر از پولی رشد کردهاند که برای پرداخت آن در دسترس است. برآورد ذا پرِنتهود² نشان میدهد بزرگ کردن یک کودک حدود ۱۷,۸۰۰ دلار در سال هزینه دارد و خانوادههایی با دو یا چند فرزند با هزینه سالانه حداقل ۳۶,۵۰۰ دلار روبهرو هستند.
سهم رو به رشد مراقبت کودک
مراقبت کودک و آموزش سالهای ابتدایی از بزرگترین عوامل افزایش هزینه زندگی خانوادگی معرفی شدهاند. طبق این تحلیل، مراقبت کودک حالا ۳۳٪ از کل هزینه بزرگ کردن بچه را تشکیل میدهد؛ در حالی که این سهم در سال ۲۰۰۳ ۲۷٪ بود.
این افزایش با وجود کمکهای دولتی از طریق یارانه مراقبت کودک⁴ رخ داده است. یارانهها میتوانند میزان پرداخت مستقیم خانوادهها را کمتر کنند، اما هزینههای گستردهتر بچهدار شدن را حذف نمیکنند؛ از جمله خوراک، مسکن، حملونقل، درمان، پوشاک و همچنین کاهش درآمد وقتی والدین ساعات کارشان را کم میکنند یا از کار خارج میشوند.
آمارها همچنین تفاوت بین «هزینه واقعی بزرگ کردن کودک» و «فشار قابل مشاهده در بودجه هفتگی» را نشان میدهد. قرار است جورجی دِنت⁵، مدیرعامل ذا پرِنتهود²، تأکید کند که فشار مالی زندگی خانوادگی با سرعتی بیشتر از رشد درآمد خانوارها بالا میرود.
شکاف روبه افزایش توان پرداخت
یافتهها میگویند خانوادههای استرالیایی فقط با گرانی قیمتها روبهرو نیستند، بلکه با شکاف بزرگتر «توان پرداخت» هم مواجهاند. در همان دورهای که هزینههای خانواده ۱۳۴٪ بالا رفت، درآمد خانوارها حدود ۱۰۲٪ افزایش پیدا کرد.
این اختلاف میتواند روی تصمیمها اثر بگذارد: اینکه خانوادهها بچهدار شوند یا نه، چه زمانی بچه بیاورند، و آیا بیش از یک فرزند داشته باشند یا نه. موضوع وقتی حساستر شده که استرالیا¹ با پیشبینی کاهش رشد جمعیت روبهرو است و در آیندهای نهچندان دور احتمال دارد تعداد مرگومیر از تعداد تولدها بیشتر شود.
این برآوردها از بعضی محاسبات قبلی بالاتر است. پژوهشی که سیدنی مورنینگ هرالد⁶ به نقل از دانشگاه ملی استرالیا⁷ آورده، هزینه سالانه بزرگ کردن یک کودک را حدود ۱۳,۰۰۰ دلار و دو کودک را حدود ۲۳,۰۰۰ دلار برآورد کرده و مجموع هزینه را طی ۱۷ سال حدود ۳۹۱,۰۰۰ دلار دانسته است.
تفاوت در برآوردها به تفاوت فرضها برمیگردد؛ مثل هزینه مسکن، مراقبت کودک، آموزش، درآمد از دسترفته و سن کودکان. با این حال، نتیجه کلی مشابه است: فرزندپروری برای خانوارهای استرالیا¹ به تعهد مالی سنگینی تبدیل شده است.
جدل درباره پاسخ سیاستی
این ارقام دوباره درخواستها برای سیاستهایی را بالا برده که هزینه بزرگ کردن کودک را کم کنند، نه اینکه فقط به پرداختهای نقدی تکیه شود. از نگاه برخی گروههای مدافع، مراقبت کودک مقرونبهصرفهتر، مرخصی والدین بهتر و حمایت قویتر از خانوار میتواند فشار را کمتر کند.
این بحثها همزمان با بررسی ایده «بونوس نوزاد» در فضای سیاسی شکل گرفته است؛ اینکه آیا یک پرداخت جدید برای نوزاد میتواند نرخ تولد را بالا ببرد یا نه. برای نمونه، پیشنهاد پرداخت ۷۵,۰۰۰ دلار برای هر نوزاد مطرح شده و برآورد شده اگر برای حدود ۳۰۰,۰۰۰ تولد سالانه در استرالیا¹ اعمال شود، بیش از ۲۲.۵ میلیارد دلار در سال هزینه خواهد داشت.
منتقدان پرداختهای بزرگ یکباره میگویند هزینههای ادامهدار فرزندپروری از هزینه آغازین بچهدار شدن مهمتر است. مراقبت کودک، مسکن و کاهش ظرفیت درآمدزایی میتواند سالها روی خانوادهها اثر بگذارد و همین موضوع باعث شده برخی، حمایتهای بلندمدت را پررنگتر از یک پرداخت تکمرحلهای بدانند.
در ماههای اخیر بحث «آموزش همگانی سالهای ابتدایی کودکی» هم مطرح شده است. حزب لِیبر⁸ گفته دسترسی به آموزش ابتدایی میتواند راه موثرتری برای حمایت از خانوادهها و اثرگذاری بر نرخ تولد باشد.
فراتر از عدد تیتر
افزایش ۱۳۴٪ شاخصی برای رشد کلی هزینههای خانوادگی است و به این معنا نیست که همه خانوارها دقیقاً یک صورتحساب یکسان خواهند داشت. هزینهها بسته به محل زندگی، شرایط مسکن، میزان استفاده از مراقبت کودک، انتخاب مدرسه و الگوی اشتغال والدین فرق میکند.
با این حال، این ارقام نشان میدهد چرا بسیاری از مردم استرالیا¹ احساس میکنند پدر و مادر شدن از نظر مالی سختتر شده است. خانوادهها در دورهای باید هزینههای بالاتر را جذب کنند که دستمزدها همپای افزایش هزینههای ضروری رشد نکرده است.
مسئله سیاستگذاری فقط تشویق مردم به بچهدار شدن نیست. اگر دولتها بخواهند به چشمانداز جمعیتی استرالیا¹ بپردازند، لازم است مدیریت واقعیتهای اقتصادی بلندمدت زندگی خانوادگی برای والدین فعلی و آینده آسانتر شود.
برای بسیاری از خانوارها، پرسش دیگر فقط «آیا بچه میخواهیم؟» نیست؛ پرسش این است که «آیا هزینه بزرگ کردن بچه را میتوانیم پرداخت کنیم؟»
پانوشتها (نامهای اصلی انگلیسی):
¹ Australia
² The Parenthood
³ Connell Griffin
⁴ Child Care Subsidy
⁵ Georgie Dent
⁶ Sydney Morning Herald
⁷ Australian National University
⁸ Labor