سفر جادهای در «Pacific Coast Way»؛ از میشن بیچ تا تاونزویل
برای یک رانندگی فراموشنشدنی که دو طرفش پر از وسوسههای بینراهی است، Pacific Coast Way در کوئینزلند یک بزرگراه تعطیلاتیِ گسترده و طولانی است. بهترین روش این است که مسیر را تکهتکه و با توقفهای کوتاه تجربه کنید.
حدود دو ساعت جنوبِ کرنز¹، مقصد اول من میشن بیچ² بود؛ تکهای تماشایی از بهشت که نسبت به جاهای مشهورتر، خلوتتر است. در مسیر، میشود در اینیسفیل³ توقف کرد؛ شهری که آن را پایتخت آرتدکوِ استرالیا میدانند. حدود یک قرن پیش، یک سیکلون بزرگ شهر را با خاک یکسان کرد و بسیاری از ساختمانهای چوبی از بین رفتند. همین اتفاق باعث شد شهر با بتن مسلحِ مقاوم در برابر سیکلون و با سبک معماری آرتدکو—که آن زمان محبوبیت زیادی داشت—بازسازی شود. این میراث هنوز هم در ساختمانهای رنگارنگ و سبکپردازیشده شهر دیده میشود؛ داستانی که تا حدی یادآور پیشینه نپیر⁴ است.
میشن بیچ² در قلب منطقه Cassowary Coast⁵ قرار دارد و در امتداد حدود ۱۴ کیلومتر ساحل طلایی کشیده شده؛ با حاشیهای از نخلها، پاندانوسها و درختان کاغذی. درست وقتی وارد شهر شدم، یک کاسواری با خونسردی از میان بوتهها آمد کنار جاده؛ با سر و گردنی پررنگ و چشمگیر، طوری که انگار یک شترمرغ لباس مبدل پوشیده باشد. در این حوالی، کاسواریها حق تقدم دارند. از این پرندهها فاصله بگیرید؛ لگدشان میتواند خطرناک باشد، چنگالی شبیه خنجر دارند و اگر خیلی نزدیک شوید ممکن است دنبالتان کنند—آن هم با سرعتی تا حدود ۵۰ کیلومتر در ساعت.
در تمام سال، آب دریا برای شنا گرم است؛ با این حال بهتر است فقط در محدودههای مشخصِ شنا که زیر نظر ناجیان غریق هستند وارد آب شوید؛ محدودههایی که با تورهای محافظِ استینگر پوشش داده میشوند و همچنین برای دوری از «سالتـیها» (کروکودیلهای آبشور) که گاهی در خورها و رودخانههای اطراف کمین میکنند.
چیزی که میشن بیچ² را خاص میکند این است که حالوهوای آرام، ریلکس و رویاییاش را حفظ کرده و آدم حس نمیکند شهر زیر بارِ گردشگرها له شده باشد. مسیرهای جنگلی کنار ساحل در Kennedy Track⁶ هم برای پیادهروی بسیار دلپذیر است.
اگر عاشق شیرینی هستید، برای Charley’s Chocolate Factory⁷ وقت بگذارید تا کل فرایند تولید شکلات از دانه تا تکه نهایی را ببینید. در نام «Charley» هم عمداً طوری نوشته شده که دردسر کپیرایتِ یک داستان معروف کودکانه را نداشته باشد. تولید کاکائو در شمالِ کوئینزلند رو به رشد است و چارلیز، مزرعه کاکائوی خودش را دارد؛ تجربهای «از مزرعه تا میز» و «از درخت تا شکلات» که با تستهای رایگان همراه است. در بین طعمهای خلاقانهشان، من شکلات Pina Colada را امتحان کردم که در آن از رامِ تقطیرشده محلی، آناناس محلی و نارگیل ارگانیک استفاده شده بود. Tropical Crunch هم پیشنهاد خوبی است؛ ترکیبی از شکلات شیریِ تولید محلی و گرانولای گرمسیری.
کمی شمالِ میشن بیچ²، سراغ بینگِل بی⁸ بروید؛ یک خلیج کمترشناختهشده و فوقالعاده خوشمنظره که جنگلهای بارانی کنارش را قاب گرفتهاند و حالوهوای بوهو دارد؛ انگار تکهای از بایرون بی⁹ به سمت شمال پرتاب شده باشد. Bingil Bay Café¹⁰ هم جای جذابی است؛ با رنگوبوی سایکدلیک دهه ۱۹۷۰ که آدم را یاد Austin Powers¹¹ میاندازد. منوی مفصلش برای سلیقههای مختلف مناسب است، اما تاکوهای ماهیشان را از دست ندهید: ماکرل سوخاریِ محلی، سالسای ذرت شیرین، آووکادو، خامه ترش، سس چیلی شیرین، گشنیز و لایم. اگر به نوشیدنیهای دستساز علاقه دارید، سری هم به Bingil Bay Distillery¹² بزنید.
شب را در The Elandra Resort Mission Beach¹³ ماندم؛ جایی که با زیباییِ طبیعی و حسِ راحتی و آرامش، آدم را تحت تأثیر قرار میدهد. همین که میرسید، میفهمید با یک فضای متفاوت طرف هستید. این اقامتگاه بوتیک، اواخر امسال سهساله میشود و برای من جزو گزینههای محبوبِ اقامت در استرالیاست؛ یک لوکسِ گرمسیریِ کمسروصدا. این ریزورت روی صخره و در دلِ ۶ هکتار جنگل بارانیِ خصوصی قرار دارد و منظرهاش رو به دریای کورال¹⁴ و جزایر نزدیکِ دانک¹⁵ و بدارا¹⁶ باز میشود. مجموعه فقط ۲۰ اتاق و سوئیت طراحیشده دارد و همین، حس خلوت و دوری از شلوغی را پررنگ میکند. امکانات هم کامل است: تختهای تمپور-پدیک، تلویزیون هوشمند ۵۵ اینچ، مینیبار و دستگاه اسپرسوساز.
سکوی استخر با رنگهای روشن و آرامشبخش طراحی شده و استخرِ چهارفصل آن کنار صندلیهای آفتابگیر و منظره ساحلی قرار دارد. بارِ کنار استخر هم کوکتلهای خوشساختی سرو میکند؛ یکی از کوکتلها که برایم درست کردند Coral Sea Crush بود (باکاردی، بلو کوراسائو، آناناس، لیمو و آب نارگیل). رستوران Open-Terrace¹⁷ هم برای غذا خوردن گزینه دلپذیری است؛ مخصوصاً غذاهای دریایی مثل میگو سیر، کالاماری و اسپاگتی خرچنگ. برای صبحانه هم یک کروسان ژامبون و پنیرِ حجیم با کره خردل خوردم که رویش تخممرغ نیمرو گذاشته بودند.
حدود یک ساعت دورتر از میشن بیچ² به Paronella Park¹⁸ رفتم؛ پارکی تاریخی و متفاوت با ترکیبی از گیاهان و سازههای خیالانگیز که حدود ۹۰ سال قدمت دارد. این مجموعه در پنج هکتار، کنار آبشار زیبای Mena Creek Falls¹⁹ گسترده شده و توسط مهاجر اسپانیایی Jose Paronella²⁰ شکل گرفته؛ کسی که رؤیای ساختن یک قلعه را با الهام از کودکیاش در Catalonia²¹ داشت. او قلعه را ساخت و در کنار آن، فضای پیکنیک زیر آبشار، پاویونها، تونلها، پلها و راهپلههای بزرگِ روباز را هم ایجاد کرد؛ بهعلاوه باغی با بیش از ۷۰۰۰ گیاه و درخت گرمسیری. یکی از بخشهای چشمگیر، ردیفی از درختان کائوری بود که مثل ستونها و منارههای یک کلیسا در این جنگل قد کشیدهاند.
قلعه سنگیِ مرکزیِ پارک زمانی سالن رقص و سینما داشته و در دوران جنگ جهانی دوم بین سربازهای آمریکایی محبوب بوده است. Jose Paronella²⁰ برای خودکفایی پارک، نخستین سامانه برقآبیِ خصوصیِ کوئینزلند را هم نصب کرد و از انرژی آبشار بهره گرفت. با این حال، حوادث طبیعی در طول سالها به مجموعه آسیب زد و آتشسوزیِ ۱۹۷۹ بخشهایی از قلعه را دربر گرفت. از سال ۱۹۹۳، Mark Evans²² و Judy Evans²³ مالک پارک هستند و برای احیای رؤیای خوزه تلاش کردهاند؛ هر روز هم جلوی ورودی اصلی از بازدیدکنندهها استقبال میکنند. در کافه پارک، غذاها تازه و خوشطعم است و در محوطه هم منطقه لانهگذاری لاکپشتها دیده میشود. اگر با موتورخانه/کمپر سفر میکنید، در Paddock Van Park²⁴ کنار پارک، شب اول رایگان است. شبها هم آبشار و بخشهایی مثل بقایای قلعه با نورپردازی دیده میشوند.
در مسیر ادامه، از اینگهام²⁵ رد شدم و بعد یک سفر فرعی به داخل خشکی داشتم تا به Wallaman Falls²⁶ برسم؛ بلندترین آبشار تکریزشِ دائمیِ استرالیا. این آبشار در دلِ جنگلهای بارانیِ ثبتشده در میراث جهانیِ Girringun National Park²⁷ قرار دارد؛ جایی که Stony Creek²⁸ به Wallaman Falls²⁶ تبدیل میشود و ۲۶۸ متر با یک پرده واحد سقوط میکند؛ اغلب هم مهِ آبشار با رنگینکمان همراه میشود. از آن بالا، منظره گستردهای به سمت Herbet River Valley²⁹ دیده میشود.
در راهِ تاونزویل³⁰ توقف خوبی در Frosty Mango³¹ در Mutarnee³² داشتم؛ کافی است دنبال مجسمه بزرگ Mango Man³³ کنار جاده باشید. در کوئینزلند به «چیزهای بزرگ» علاقه دارند. فروشگاه پر از خوراکیهای شیرین است و فقط روی انبه محلی تمرکز ندارد؛ بلکه مجموعهای از میوههای گرمسیری را هم عرضه میکند. یکی از نکتههای جالب برایم «گیلاسهای برزیلی» بود که از گیلاسهای محلی ترشتر هستند. بستنیِ میوهایِ واقعیشان طرفدار دارد و من هم یک «مانگو تریفل» امتحان کردم که حسابی خوشخوراک بود.
کمی بعد، با نزدیک شدن به شهر، گستره شهریِ تاونزویل³⁰ دیده میشود؛ شهری که نماد بزرگش Castle Hill³⁴ است. این توده عظیم سنگی بالای شهر ایستاده و نویسنده آن را با Table Mountain³⁵ در کیپتاون³⁶ مقایسه میکند. این تکسنگ گرانیتیِ صورتیرنگ در گرگومیش میدرخشد و بعد از تاریکی هم نورپردازی میشود. برای منظره بهتر، میتوانید پیاده به Castle Hill³⁴ صعود کنید؛ مسیر Goat Track³⁷ شیبدار است و رفتوبرگشتش حدود ۳۰ دقیقه طول میکشد.
The Strand³⁸ در تاونزویل، یک پرومناد ساحلیِ ۲ کیلومتری است که پر از رستورانها و کافههای دعوتکننده است؛ زیر سایه نخلها و کنار امکانات تفریحی مثل استخر سنگیِ آب دریا با تور محافظِ استینگر، پارک آبیِ کودکانه با تم دریایی، باربکیوهای رایگان و یک پاویون شنا.
در مرکز شهر هم میشود دید که تاونزویل³⁰ روی حفظ معماری میراثیاش حساس است؛ از ساختمانهای تجاری باشکوه مثل Customs House³⁹ با فرم دایرهای، تا ویلاهای قدیمی قرن نوزدهم و چند پاب کلاسیک استرالیایی با ایوانهای چوبیِ بزرگ.
یکی از نمادهای جدید شهر، خانه تیم North Queensland Cowboys⁴⁰ است: Queensland Country Bank Stadum⁴¹ (همانطور که در متن آمده). طراحیاش خاص است؛ سه طرف بسته و در عین حال نزدیک به مرکز شهر، شبیه مقایسهای که با One New Zealand Stadium⁴² در کرایستچرچ⁴³ مطرح میشود. سمت شمالیِ استادیوم باز طراحی شده تا هنگام تماشای بازی، خط آسمان شهر هم در دید باشد.
در شهر چند موزه جالب وجود دارد، اما یکی از متفاوتترین گزینهها Museum of Underwater Art⁴⁴ است؛ مجموعهای از مجسمهها و آثار هنری زیر آب از هنرمند Jason deCaires Taylor⁴⁵. این مجموعه را با موزه زیرآبی معروفِ کانکون⁴⁶ مقایسه میکنند و در متن به آن به عنوان نخستین موزه از این نوع در استرالیا و حتی نیمکره جنوبی اشاره شده است. هدف موزه این است که با روایت داستانهای Great Barrier Reef⁴⁷ و مردم بومی منطقه از طریق هنر، توجه به حفاظت از ریف را تقویت کند. در حال حاضر ۲۹ مجسمه در آب پراکنده شدهاند؛ از جمله اثر اصلی Ocean Siren⁴⁸، تندیسی ۴ متری از یک دختر جوان بومی که در آبهای کمعمق نزدیک ساحل و کمی دورتر از The Strand³⁸ قرار دارد و با تغییر دمای آب، رنگش عوض میشود.
برای اقامت، در متن از The Ville Resort-Casino⁴⁹ نام برده میشود که در فاصله پیادهروی تا The Strand³⁸ و در لبه بندر قرار دارد؛ گزینهای مناسب اگر بخواهید به Great Barrier Reef⁴⁷ هم سر بزنید. بارِ داخل استخرِ این مجموعه یعنی Splash Bar⁵⁰ حالوهوای تعطیلات گرمسیری را با معماری سفید، گلهای کاغذیِ پررنگ و منظره دریای کورال¹⁴ کامل میکند؛ میتوانید در استخر وقت بگذرانید یا در کابانای کنار استخر دراز بکشید.
در پایان، نویسنده از این مسیر بهعنوان راهی برای فاصله گرفتن از روزمرگی یاد میکند؛ جادهای که یک طرفش جنگل بارانی و طرف دیگرش ریف قرار دارد—ترکیبی از باغی یکمیلیونساله و بزرگترین «استخر» دنیا.
پانوشت نامهای انگلیسی
¹ Cairns
² Mission Beach
³ Innisfail
⁴ Napier
⁵ Cassowary Coast
⁶ Kennedy Track
⁷ Charley’s Chocolate Factory
⁸ Bingil Bay
⁹ Byron Bay
¹⁰ Bingil Bay Café
¹¹ Austin Powers
¹² Bingil Bay Distillery
¹³ The Elandra Resort Mission Beach
¹⁴ Coral Sea
¹⁵ Dunk
¹⁶ Bedarra
¹⁷ Open-Terrace
¹⁸ Paronella Park
¹⁹ Mena Creek Falls
²⁰ Jose Paronella
²¹ Catalonia
²² Mark Evans
²³ Judy Evans
²⁴ Paddock Van Park
²⁵ Ingham
²⁶ Wallaman Falls
²⁷ Girringun National Park
²⁸ Stony Creek
²⁹ Herbet River Valley
³⁰ Townsville
³¹ Frosty Mango
³² Mutarnee
³³ Mango Man
³⁴ Castle Hill
³⁵ Table Mountain
³⁶ Cape Town
³⁷ Goat Track
³⁸ The Strand
³⁹ Customs House
⁴⁰ North Queensland Cowboys
⁴¹ Queensland Country Bank Stadum
⁴² One New Zealand Stadium
⁴³ Christchurch
⁴⁴ Museum of Underwater Art
⁴⁵ Jason deCaires Taylor
⁴⁶ Cancun
⁴⁷ Great Barrier Reef
⁴⁸ Ocean Siren
⁴⁹ The Ville Resort-Casino
⁵⁰ Splash Bar