قتل در پرت و دوباره شدن بحث «خشونت نوجوانان در خانه»
پس از آنکه یک پسر ۱۶ساله در پرت¹ به اتهام قتل مادرش و تلاش برای کشتن خواهرش متهم شد، حامیان حوزه خشونت خانوادگی میگویند خشونتِ نوجوانان در خانه به موضوعی جدیتر و قابلمشاهدهتر تبدیل شده و به حمایتهای تخصصی بیشتری نیاز دارد. این پرونده به حادثه این هفته در حومه بنتلی² مربوط است؛ جایی که پلیس از پیدا شدن جسد مادر در خانه و مجروح شدن دختر نوجوان خبر داد.
کمیسر پلیس استرالیای غربی³، کول بلنچ⁴، گفت گزارشهای خشونت خانوادگی افزایش یافته و بخشی از این گزارشها به مواردی مربوط میشود که کودکان یا نوجوانان علیه والدین خود خشونت بهکار میبرند. در همین حال، ایبیسی⁵ برای دریافت دادههای مشخص از پلیس درخواست کرده، اما گفته شده این اطلاعات بهسادگی در دسترس نبوده است.
به گفته حامیان، این «دعواهای معمول نوجوانی» نیست
جولین اِلات⁶، مدیر اجرایی مؤسسه منابع و آموزش سوءاستفاده خانگی (DART)⁷، میگوید طی ۱۲ ماه گذشته تقاضا برای آموزش و حمایت درباره خشونت نوجوانان در محیط خانه افزایش داشته است؛ چون فعالان میدانی و سازمانها موارد بیشتری از رفتارهای آزارگرانه در خانه گزارش میکنند. او تأکید میکند موضوع فقط درگیریهای رایج نوجوانی نیست و میتواند شامل کنترل اجباری، تهدید و ارعاب باشد؛ بهطوری که اعضای خانواده از ترس واکنش نوجوان، رفتار روزمره خود را تغییر میدهند.
به گفته او، برای این رفتارها یک «علت واحد» وجود ندارد و معمولاً مجموعهای از عوامل پیچیده اثر میگذارند. از جمله چالشهای سلامت روان، تفاوتهای عصبرشدی، مصرف مواد یا دشواری در تنظیم هیجانات؛ هرچند او میگوید این موارد بهتنهایی «علت خشونت» نیستند. او همچنین بر این نکته تأکید میکند که هدف، برچسبزدن به نوجوانان بهعنوان «مرتکب» نیست، بلکه باید نشانههای اولیه رفتار آزارگرانه زودتر دیده شود تا مسیر تشدید خشونت متوقف شود.
نشانههای هشدار و اهمیت اقدام زودهنگام
اِلات میگوید از نشانههای هشدارِ شکلگیری خشونت میتوان به افزایش تهدید و ارعاب، رفتارهای کنترلگرانه، سوءاستفاده مالی و همچنین تغییر رفتار والدین از ترس واکنش نوجوان اشاره کرد. در این گزارش همچنین فهرستی از مسیرهای حمایتی و خطوط تماس برای دریافت کمک معرفی شده است.
فیل واتس⁸، روانشناس کودک و پزشکی قانونی، میگوید زمانی که پرخاشگری از یک احساس گذرا به «الگوی رفتاری» تبدیل میشود، خانوادهها باید موضوع را جدی بگیرند و زودتر دنبال کمک باشند. او همچنین به کمبود خدمات حمایتی در سطح شدیدترِ بحران اشاره کرده است.
کمگزارششدن و نقش شرم
کول بلنچ گفته است خشونتِ فرزندان علیه والدین ممکن است «بهطور قابل توجهی کمگزارش شود»، چون بسیاری از والدین از گزارش دادن جرم علیه فرزندشان خودداری میکنند. کیت فیتز-گیبون⁹، استاد دانشگاه موناش¹⁰، میگوید شرم میتواند مانع درخواست کمک شود؛ چون برخی والدین نگراناند این وضعیت بهعنوان نشانه «والد بد بودن» یا «درست تربیت نکردن» تعبیر شود. او تأکید کرده مسئولیت استفاده از خشونت، بر عهده فردی است که خشونت بهکار میبرد و همین موضوع باید در مسیر حمایتگیری خانوادهها لحاظ شود.
نگرانیهای گستردهتر درباره نوجوانان آسیبپذیر
در گزارشهای مرتبط دیگر نیز حامیان ایمنی کودک در کوئینزلند¹¹ درباره نوجوانانی که پس از خروج از مراقبت دولتی بیخانمان میشوند هشدار دادهاند و همزمان به خطراتی اشاره کردهاند که کودکان آسیبپذیر هنگام جابهجایی بین محلهای نگهداری ناایمن و قرار گرفتن در معرض سوءاستفاده، با آن روبهرو میشوند. همچنین حامیان خشونت خانوادگی هشدار دادهاند برخی دورهها—از جمله زمان جدایی—میتواند برای بازماندگان پرخطرتر باشد و احتمال خشونت شدید در آن افزایش یابد. به گفته سازمانهای حمایتی، هماهنگی بهتر میان خدمات مسکن، پلیس، کار با نوجوانان و خدمات خانواده از خواستههای اصلی برای مواجهه با این روند است.
پاورقی اسامی اصلی
¹ Perth
² Bentley
³ Western Australia
⁴ Col Blanch
⁵ ABC
⁶ Jolene Ellat
⁷ Domestic Abuse Resource and Training Institute (DART)
⁸ Phil Watts
⁹ Kate Fitz-Gibbon
¹⁰ Monash University
¹¹ Queensland
