بحران فرسودگی شغلی در استرالیا
موج جدیدی از فرسودگی شغلی در سراسر استرالیا در حال گسترش است و میلیونها کارمند با افزایش مشکلات روانی و نارضایتی از توان کارفرمایان در حفظ مرزهای سالم بین کار و زندگی، احتمالاً در سال آینده قصد ترک شغل خود را دارند. پژوهش تازه آلایانز استرالیا¹ که توسط 9News² برجسته شده، نشان میدهد ۲.۷۳ میلیون استرالیایی—حدود یک نفر از هر شش کارمند—در ۱۲ ماه آینده ممکن است شغلشان را رها کنند و این مسأله اگر بدون تغییر ساختاری ادامه یابد، میتواند تهدیدی جدی برای پایداری کسبوکارها باشد.
یافتههای کلیدی پژوهش ملی
شیوع فرسودگی: تقریباً ۵۹٪ کارمندان از اضطراب و مشکلات روانی مرتبط با کار گزارش میدهند و بار کاری سنگین، جلسات بیوقفه و مهلتهای غیرواقعی را عوامل اصلی میدانند. بهطور متوسط، کارکنان هر هفته ۳.۳۱ ساعت را صرف وظایف یا جلساتی میکنند که آنها بیفایده میدانند و ۳۲٪ احساس میکنند بهدلیل برنامههای متوالی نمیتوانند استراحت کافی داشته باشند.
موانع مدیریتی و ساختاری: تقریباً ۸۰٪ کارمندان و دو سوم مدیران معتقد نیستند سازمانهایشان عادات یا حد و مرزهای مناسب کاری را برای جلوگیری از فرسودگی اجرا میکنند. ۷۸٪ از مدیران موانع سیستمی—مانند کمبود زمان، منابع، فناوری مناسب و تضاد اولویتها—را بهعنوان مانع اصلی تغییر پایدار میدانند.
افزایش ادعاهای غرامت روانی: نرخ ادعاهای غرامت روانی اولیه بین سالهای مالی ۲۱-۲۰۲۱ و ۲۵-۲۰۲۴ حدود ۲۸.۴٪ افزایش یافته و میانگین زمان مرخصی برای هر ادعا اکنون ۸۱ روز است. فشارهای روحی و کاری ۳۴٪ این ادعاها را تشکیل میدهند که پس از آسیبهای فیزیکی در رتبه دوم قرار دارد.
فشارهای بیرونی: فراتر از محل کار، ۱۹٪ کارمندان بهدلیل ابزارهای فناوری نمیتوانند «خاموش» شوند و ۲۵٪ میگویند فشارهای هزینههای زندگی در تمرکز آنها تأثیر میگذارد.
هزینه انسانی و اقتصادی
بحران فرسودگی شغلی فقط یک مشکل فردی نیست، بلکه موضوعی با ابعاد اقتصادی ملی است. تحلیلهای اخیر نشان میدهد فرسودگی سالانه حدود ۳۹ میلیارد دلار از طریق کاهش بهرهوری، غیبت و جابهجایی پرسنل به کسبوکارهای استرالیایی تحمیل میکند. نقشهای مرتبط با بهداشت و درمان، مدیریت پروژه و فناوری در معرض بیشترین خطر هستند، اما هیچ بخشی از گزند مصون نیست.
گزارش برنامه جاهطلبیهای زنان ۲۰۲۵ نشان میدهد ۷۲٪ زنان سال گذشته فرسودگی را تجربه کردهاند و مدیران سختگیر، مسئولیتهای فرزندپروری، نابرابری دستمزد و آزار در محل کار از مهمترین عوامل آن بوده است. یکسوم کارمندان بهخاطر هزینه، کمبود وقت یا انتظار طولانی برای دسترسی به کمک پزشکی را به تأخیر میاندازند، هرچند از برنامههای حمایتی در محل کار آگاه هستند.
راهکارهای کنونی کارکنان و نارساییها
اکثر استرالیاییها برای مدیریت سلامت روان خود به روشهای شخصی متکیاند؛ فعالیت بدنی (۴۶٪)، ارتباطات اجتماعی (۴۳٪) و عادات سالم مانند خواب و تغذیه مناسب (۴۱٪) بیشترین طرفداران را دارند. با این حال، تنها ۱۶٪ از حمایتهای حرفهای مانند مشاوره یا برنامههای کمک به کارکنان استفاده میکنند که نشاندهنده شکاف میان منابع موجود و احساس دسترسی یا راحتی کارکنان است.
ضرورت تغییر ساختاری
آلایانز استرالیا¹ از کسبوکارها میخواهد رویکردی جامع و پیشگیرانه برای رفاه کارکنان اتخاذ کنند. مارک پیتمن³، مدیرکل اجرایی مسئول صدمات شخصی در آلایانز استرالیا¹، تأکید میکند که اگرچه بیمه میتواند از کارمندان آسیبدیده حمایت کند، «بهترین نتایج از پیشگیری حاصل میشود». از جمله توصیهها میتوان به بازطراحی مشاغل برای بار کاری قابلمدیریت، استقرار زمان بازیابی در طول روز، تعیین و اجرای مرزهای قطع ارتباط پس از ساعات کاری و حمایت از مراقبان و والدین برای مواجهه با فشارهای خارجی اشاره کرد.
هلن لاوسون ویلیامز⁵، همبنیانگذار برنامه ضدفرسودگی TANK⁴، به کارکنان توصیه میکند علائم اولیه فرسودگی مانند خستگی، تحریکپذیری یا بیانگیزگی را بشناسند و پیش از تشدید مشکل در مورد عوامل استرسزا صحبت کنند.
مسیر پیش رو
ابعاد بحران فرسودگی نیازمند بیش از مقاومت فردی است. سازمانهای استرالیایی در سال آینده قصد دارند حدود ۳۳.۸۳ میلیارد دلار در حمایت از سلامت روان سرمایهگذاری کنند که نشانهای از درک فزاینده از شدت این مشکل است. با این حال، تا زمانی که ریشههای سیستمی فرسودگی—بار کاری بیشازحد، مدیریت ناکارآمد و حمایت ناکافی از تعادل کار و زندگی—حل نشود، این سرمایهگذاریها ممکن است ناکافی باشند.
اگر روند فعلی ادامه یابد، استرالیا نه تنها با خروج انبوه نیروی کار مواجه خواهد شد، بلکه سلامت بلندمدت نیروی کار و بهرهوری ملی نیز در خطر است.
منابع انگلیسی:
- Allianz Australia
- 9News
- Mark Pittman
- TANK
- Helen Lawson Williams