هدررفت غذا در استرالیا؛ ضربه میلیاردی به اقتصاد
استرالیا¹ هر سال حدود ۷.۶ میلیون تُن غذا را دور می‌ریزد؛ رقمی که برآورد می‌شود بیش از ۳۶ میلیارد دلار هزینه اقتصادی داشته باشد. حدود ۷۰ درصد از این غذاها هنوز برای خوردن مناسب‌اند و این یعنی هدررفت، هم یک مسئله جدی برای کسب‌وکارهاست و هم فرصتی از دست‌رفته برای کمک به افرادی که با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند.
بخش مهمی از این اتلاف در صنعت مهمان‌داری رخ می‌دهد. این بخش سالانه حدود ۱.۲ میلیون تُن پسماند غذایی تولید می‌کند و هزینه آن حدود ۶.۴ میلیارد دلار گزارش شده است؛ یعنی به‌طور متوسط نزدیک به ۶۶ هزار دلار برای هر کسب‌وکار خدمات غذایی در سال. با این حال، کمتر از یک‌چهارم کسب‌وکارها به‌طور منظم میزان غذای دورریخته‌شده‌شان را بررسی می‌کنند.
هزینه‌هایی که داخل سطل پنهان می‌ماند
هزینه هدررفت غذا در چند مرحله شکل می‌گیرد: کسب‌وکار برای خرید مواد اولیه پول می‌دهد، اگر غذای آماده فروش نرود بخشی از درآمد از دست می‌رود، و در نهایت برای جمع‌آوری و انتقال زباله هم هزینه پرداخت می‌شود. چون این هزینه‌ها ممکن است بین تیم‌ها و بودجه‌های مختلف تقسیم شده باشد، اثر واقعی آن برای مدیران و صاحبان کسب‌وکار همیشه به‌راحتی دیده نمی‌شود.
دلایل رایج شامل بیش از نیاز سفارش دادن، آماده‌سازی غذاهایی که فروش نمی‌رود و فاسد شدن مواد اولیه است. برای کسب‌وکارهایی که زیر فشار هزینه‌های عملیاتی هستند، ثبت دقیق چیزی که دور ریخته می‌شود می‌تواند راه‌های کاهش هزینه را نشان دهد؛ بدون اینکه قیمت‌ها بالا برود یا نیاز به جذب مشتری بیشتر باشد.
یک نمونه عملی از تغییر ساده
کارل رایزبورو²، صاحب یک پاب و کارخانه آبجوسازی در سیدنی³، بعد از اینکه متوجه حجم اتلاف شد، روش برخورد با تفاله غله حاصل از فرآیند آبجوسازی را تغییر داد. او به‌جای دور ریختن حدود ۵۰ کیلوگرم از هر بچ، ترتیبی داد تا این تفاله برای استفاده در باغ‌ها یا خوراک دام جمع‌آوری شود. این تغییر باعث شد تعداد دفعات جمع‌آوری سطل‌ها کمتر شود و کسب‌وکارش سالانه حدود ۵ هزار دلار صرفه‌جویی کند.
بحث فقط مالی نیست. غذایی که به محل دفن زباله می‌رسد می‌تواند به انتشار متان کمک کند و از طرف دیگر، هر غذای دورریخته‌شده یعنی آب، انرژی، زمین، حمل‌ونقل و نیروی کاری که برای تولید آن مصرف شده هم بی‌نتیجه مانده است.
قدم‌های قابل اجرا برای کسب‌وکارها
یک قدم اولیه و روشن این است: اندازه‌گیری کنند چه چیزی دور ریخته می‌شود، محل وقوع آن را مشخص کنند و بررسی کنند آیا می‌توان روش‌های خرید، آماده‌سازی، نگهداری یا اهدای غذا را بهتر کرد. وقتی اتلاف قابل مشاهده شود، به‌عنوان یک هزینه پنهان عملیاتی بهتر دیده می‌شود و می‌توان بخش بیشتری از غذای قابل خوردن را به مصرف رساند.
پاورقی نام‌ها (اصل انگلیسی):
¹ Australia
² Karl Riseborough
³ Sydney