فشارهای جمعیتی و بسته پیامهای فوری
حزب وان نیشن¹ هویت سیاسیاش را بر «مخالفت» بنا کرده است: مخالفت با مهاجرت بالا، مخالفت با مداخله دولت و در سالهای اخیر، مخالفت با سازوکارهای نهادیای که امنیت مالی بلندمدت استرالیاییها را شکل میدهد. مواضع تازه این حزب یک تنش بزرگتر را نشان میدهد؛ وان نیشن «راهحل فوری» را تبلیغ میکند—پول بیشتر در جیب مردم، مهاجر کمتر و دولت کوچکتر—برای مسائلی که ماهیتشان جمعیتی و ساختاری است. در این روایت، نگرانی این است که سیاستهایی که برای راضیکردن نارضایتی کوتاهمدت طراحی میشوند، میتوانند فشارهای آینده استرالیا² را بیشتر کنند.
مهاجرت؛ خطِ جدایی سیاسی
مهاجرت همچنان در مرکز هویت سیاسی وان نیشن است. این حزب برنامه مهاجرتی استرالیا را تهدیدی علیه برداشت مورد نظرش از «ملت استرالیا» میداند و بارها روی کاهش مهاجرت خالص سالانه از خارج از کشور به ۱۳۰ هزار نفر تاکید کرده است.
اما همین عدد باعث اختلاف داخل حزب شده است. نماینده وان نیشن، دیوید فارلی³، اخیراً طوری صحبت کرد که فاصلهگرفتن از این سیاست تعبیر شد و گفت سطح پیشنهادی مهاجرتِ حزب تفاوت چشمگیری با موضع حزب کارگر⁴ ندارد. بعد از آن، پالین هانسون⁵ وارد ماجرا شد و دوباره رقم ۱۳۰ هزار نفر را بهعنوان سیاست رسمی وان نیشن تاکید کرد.
این اختلاف فقط یک دعوای داخلی نیست؛ نشان میدهد تبدیل یک شعار پوپولیستی ساده مثل «مهاجرت را کم کنید» به یک برنامه اقتصادی منسجم چقدر دشوار است. جذابیت سیاسی این شعار سریع و قابل انتقال است، اما پیامدهایش دیرتر دیده میشود: کوچکتر شدن جمع مالیاتدهندگان در سن کار، محدودتر شدن عرضه نیروی کار و فشار بیشتر بر مالیه عمومی.
تحلیل منتشرشده در دی دیپلومات⁶ این بحث را در زمینه نرخ پایین زاد و ولد و پیرشدن جمعیت در استرالیا قرار میدهد. با نرخ باروری حدود ۱٫۴۸ تولد به ازای هر زن، مهاجرت به یکی از ابزارهای مهم برای کندکردن بدتر شدن نسبت «شاغلان به بازنشستگان» تبدیل شده است. طبق برآوردهای تریژری⁷ که در این گزارش به آن اشاره شده، استرالیا برای کاهش بدترین اثرات پیرشدن جمعیت به پذیرش سالانه دستکم ۲۳۵ هزار نفر مهاجر نیاز دارد.
در عین حال، مهاجرت راهحل کامل نیست. تازهواردها ممکن است از کسانی که در داخل کشور وارد بازار کار میشوند مسنتر باشند و مهاجرت بهتنهایی پیامدهای بلندمدت باروری پایین را حذف نمیکند. با این حال، در این چارچوب، مهاجرت یکی از معدود ابزارهای موجود برای تعدیل افت جمعیتی معرفی میشود.
تناقض سوپرنیوشن
بخش دوم دستورکار وان نیشن به سوپرنیوشن⁸ مربوط میشود؛ نظام اجباری پسانداز بازنشستگی در استرالیا.
مخالفت این حزب با سوپرنیوشن به همان نارضایتیای گره میخورد که سیاست مهاجرتیاش را نیز تغذیه میکند: بیاعتمادی به دولت و دلخوری از پولی که کارگران امروز دسترسی آزاد به آن ندارند. پیام سیاسی ساده است: استرالیاییها باید بتوانند بیشتر از درآمد خودشان استفاده کنند، نه اینکه پولشان تا زمان بازنشستگی قفل شود.
این استدلال در دوره فشار هزینههای زندگی اثرگذارتر میشود. خانوادههایی که با افزایش هزینهها روبهرو هستند ممکن است بپرسند چرا نباید بتوانند از پساندازهای انباشته خود استفاده کنند. این موضع همچنین از بار احساسیِ این تصویر بهره میبرد که سوپرنیوشن «پول مردم» است که از دسترس «آدمهای معمولی» دور نگه داشته میشود.
اما دسترسی زودهنگام میتواند یک مسئله مالی بلندمدت بسازد. اگر افراد بیشتری با پسانداز ناکافی به سن بازنشستگی برسند، فشار بر ایج پنشن⁹ (مستمری دولتی سالمندان) احتمالاً افزایش پیدا میکند. در این صورت، دولت با تعهد بزرگتری روبهرو میشود؛ آن هم دقیقاً زمانی که جمعیت در سن کار، نسبت به کل جمعیت، کوچکتر شده است.
این همان تناقض ساختاریِ مرکزِ سیاست است: حزبی که دنبال کاهش مهاجرت است، یکی از منابع اصلی مالیاتدهندگان آینده را کوچکتر میکند؛ و حزبی که میخواهد دسترسی به پسانداز بازنشستگی را آسانتر کند، میتواند تعداد افرادی را که بعداً به حمایت دولت وابسته میشوند بالا ببرد. در کنار هم، این دو پیشنهاد بهجای کمکردن نسبت وابستگی، میتوانند آن را بدتر کنند.
پوپولیسم و جذابیتِ «الان»
پیام وان نیشن به این دلیل کار میکند که مسائل پیچیده سیاستگذاری را به انتخابهای فوری سیاسی تبدیل میکند. مهاجرت به مسئله مرزها، هویت و فشار بر مسکن و خدمات عمومی گره میخورد؛ سوپرنیوشن به مسئله آزادی فردی و دسترسی به پول خود آدم.
طبق گزارش نظرسنجیهای منتشرشده از سوی اسبیاس نیوز¹⁰، وان نیشن رشد کرده و به حدود ۲۱ درصد رسیده و همسطح لیبرالها¹¹ قرار گرفته، در حالی که کارگرها روی ۳۳ درصد بودهاند. قدرت این حزب در تمایلش برای رقابت بیرون از مناطق سنتی هم دیده میشود. در انتخابات میاندورهای سیکرت هاربر¹² در استرالیای غربی¹³، وان نیشن کارزار جدیای را در حوزهای که پایگاه سنتی کارگرها محسوب میشود پیش برد؛ در حالی که در انتخابات ایالتی ۲۰۲۵ تنها ۸٫۴ درصد رأی اولیه گرفته بود.
در گزارشهای ایبیسی نیوز¹⁴ به فعالیت تهاجمی در شبکههای اجتماعی و استفاده از محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی برای حمله به کارنامه کارگرها در آن حوزه اشاره شده است. این روشها با محیطی همخوان است که در آن توجه و خشم میتواند سریعتر از تحلیل دقیق سیاستها بسیج شود.
در نتیجه، یک عدمتقارن شکل میگیرد: سود یک تغییر سیاست را میتوان در یک جمله فروخت، اما هزینههایش ممکن است دههها بعد آشکار شود. «پول بیشتر همین حالا» راحتتر از هشدار درباره تعهدات مستمری در سال ۲۰۴۵ منتقل میشود.
چالش بزرگتر برای نظام سیاسی
اوجگیری وان نیشن همزمان با بحث گستردهتری درباره ریشههای سیاست پوپولیستی رخ داده است. نخستوزیر آنتونی آلبانیزی¹⁵ رشد وان نیشن را به اضطرابِ ناشی از الگوریتمها ربط داده و تنظیمگری فناوری را در مرکز دستورکار احتمالیِ دوره سوم قرار داده است. دولت در حال بررسی «وظیفه مراقبت» برای پلتفرمهای دیجیتال است؛ از جمله اقداماتی که میتواند شرکتها را ملزم کند خطرهای ناشی از ویژگیهای آسیبزا یا اعتیادآور را شناسایی و کاهش دهند.
اینکه چنین تنظیمگریای بتواند اثرات سیاسیِ خشم آنلاین را کم کند یا نه، قطعی نیست. با این حال، این بحث نشان میدهد سیاست وان نیشن چگونه کار میکند: با روایتهای سادهشده، تکرار شکایتها و تمرکز بر نهادهایی که بهزعم آنها کنترل زندگی را از دست استرالیاییها خارج کردهاند.
این حزب همزمان دنبال منابع بیشتر در پارلمان است. هانسون از آلبانیزی خواسته تعداد مشاوران اختصاصیافته به وان نیشن از چهار نفر به نه نفر افزایش پیدا کند و استدلال کرده در مقایسه با گرینز¹⁶ (با ۱۱ نماینده و ۱۷ مشاور) در موقعیت نامساعد قرار دارد. وان نیشن اکنون شش نماینده دارد. این درخواست، در کنار تصویرسازیِ «نابرابری و بیپاسخیِ ساختار سیاسی»، رشد حضور نهادی حزب را نشان میدهد.
وقتی مسائل ساختاری به جنگ فرهنگی تبدیل میشوند
چالشهای جمعیتی استرالیا نه فقط با مهاجرت حل میشود و نه سوپرنیوشن میتواند جایگزین اصلاحات گستردهتر در بهرهوری، دستمزدها، مسکن، سلامت و درآمدهای بازنشستگی شود. اما اگر سیاستی همزمان مهاجرت را کاهش بدهد و دسترسی پیش از بازنشستگی به پساندازها را آسانتر کند، باید توضیح بدهد شکاف مالی ایجادشده چگونه مدیریت خواهد شد.
این همان پرسشی است که پیام سیاسی وان نیشن بهسادگی به آن وارد نمیشود. پلتفرم پایدار معمولاً باید با چند انتخاب سخت روبهرو شود: استرالیا به چند مهاجر نیاز دارد، چه نوع مهاجرتی بیشترین فایده را دارد، پسانداز بازنشستگی چطور باید محافظت شود و حمایتهای دولتی در جامعه پیرشونده از چه منابعی تامین میشود. این پرسشها معمولاً با شعارهای کوتاه جمع نمیشوند.
در چارچوبی که دی دیپلومات⁶ آن را «دو حمله همزمان» توصیف میکند، موضوع فقط کنار هم قرار گرفتن مواضع ضد مهاجرت و ضد سوپرنیوشن نیست؛ بلکه تلاش برای تبدیل فشارهای بلندمدت ساختاری به گلایههای کوتاهمدت سیاسی است.
پانوشتها
¹ One Nation
² Australia
³ David Farley
⁴ Labor
⁵ Pauline Hanson
⁶ The Diplomat
⁷ Treasury
⁸ Superannuation
⁹ Age Pension
¹⁰ SBS News
¹¹ Liberals
¹² Secret Harbour
¹³ Western Australia
¹⁴ ABC News
¹⁵ Anthony Albanese
¹⁶ Greens
¹⁷ The Sydney Morning Herald
¹⁸ The Guardian