برآورد تازه از هزینه‌های بلندمدت طرح «وان نیشن»
طرح پیشنهادی حزب وان نیشن¹ برای اینکه کارگران بتوانند بخشی از حق بیمه بازنشستگی اجباری‌شان را به‌جای پس‌انداز بازنشستگی، به حقوق دریافتی (Take-home pay) تبدیل کنند، طبق یک مدل‌سازی جدید می‌تواند تبعات مالی بلندمدتی داشته باشد. بر اساس برآورد سوپر ممبرز کانسیل²، این سیاست در «ارزش پول امروز» ممکن است هزینه‌های دولت را تا ۱۹۰ میلیارد دلار افزایش دهد؛ بخش بزرگی از این عدد به افزایش هزینه‌های ایج پنشن³ نسبت داده شده است.
در این مدل‌سازی همچنین آمده است فردی که امروز ۲۰ ساله است، در طول عمر کاری‌اش به‌طور متوسط ۳۷۰۰ دلار مالیات بر درآمد بیشتری پرداخت می‌کند تا بخشی از هزینه‌های ایجادشده پوشش داده شود. طبق همین برآورد، اثر سالانه این سیاست بر بودجه می‌تواند در دهه‌های آینده رشد کند و تا دهه ۲۰۷۰ به حدود ۴.۵ میلیارد دلار در سال برسد.
«وان نیشن» دقیقاً چه می‌گوید؟
حزب وان نیشن¹ می‌گوید کارگران باید اجازه داشته باشند برای مدت حداکثر سه سال، بخشی از سهم «اجباری آینده» سوپر را به شکل افزایش حقوق دریافت کنند. طبق توضیحات منتشرشده، کارفرما همچنان ۱۲ درصد «سوپر گارانتی» را پرداخت می‌کند، اما کارگر می‌تواند یک افزایش ۳ درصدی در دستمزد خود (با مالیات ترجیحی) دریافت کند.
پالین هنسن⁴ این پیشنهاد را راهی برای کاهش فشار هزینه‌های زندگی معرفی کرده است. به گفته او، برای یک کارمند تمام‌وقت با درآمد حدود ۹۰,۵۰۰ دلار، این تغییر می‌تواند حدود ۲,۳۰۰ دلار پولِ اضافه «پس از کسر مالیات» در هر سال ایجاد کند.
چرا گفته می‌شود هزینه‌ها بعداً بالا می‌رود؟
نگرانی اصلی سوپر ممبرز کانسیل² این است که برداشت از پس‌انداز بازنشستگی در زمان حال، می‌تواند باعث شود افراد در دوران بازنشستگی پشتوانه مالی کمتری داشته باشند. در آن صورت، اگر افراد بیشتری واجد شرایط دریافت ایج پنشن³ شوند یا به آن نیاز پیدا کنند، بخشی از هزینه‌ها به مالیات‌دهندگانِ سال‌های آینده منتقل می‌شود. در این تحلیل، همچنین به کاهش درآمدهای مالیاتی ناشی از کوچک‌تر شدن موجودی سوپر افراد هم اشاره شده است.
عدد ۱۹۰ میلیارد دلار به‌عنوان یک برآورد بلندمدت مطرح شده و هزینه «فوری و همین حالا» نیست. این رقم به اجرای سیاست و همچنین به فرض‌های مدل‌سازی درباره رفتار افراد و اثر آن بر پس‌انداز بازنشستگی وابسته است؛ بنابراین بیشتر به‌عنوان تخمین اثر احتمالی بر وضعیت مالی دولت در آینده ارائه شده، نه یک هزینه قطعیِ پرداخت‌شده.
این بحث در شرایطی مطرح می‌شود که سیستم سوپر در استرالیا⁵ حدود ۴.۸ تریلیون دلار پس‌انداز بازنشستگی را در خود نگه داشته است. هم‌زمان، این پیشنهاد دوباره بحث قدیمی‌تری را برجسته کرده: اینکه «سوپر» باید عمدتاً ابزار پس‌انداز برای دوران بازنشستگی بماند یا دسترسی‌پذیرتر شود تا برای نیازهایی مثل مسکن و هزینه‌های روزمره هم به کار بیاید.
معامله‌ای میان پول امروز و پس‌انداز فردا
حامیان این ایده می‌گویند کارگران در دوران فشار هزینه‌های زندگی، باید اختیار بیشتری برای دسترسی به درآمد داشته باشند. در مقابل، منتقدان می‌گویند پایین آمدن پس‌انداز بازنشستگی می‌تواند برخی افراد را در آینده در موقعیت ضعیف‌تری قرار دهد و فشار بیشتری به سیستم پرداخت مستمری دولتی وارد کند.
در یک مدل‌سازی جداگانه که سوپر ممبرز کانسیل² به آن اشاره کرده، گفته شده اگر یک کارگر تمام‌وقتِ «میانه» (median) به مدت سه سال یک‌چهارم از سهم واریزی را برداشت کند، ممکن است در زمان بازنشستگی در ارزش پول امروز حدود ۲۵,۰۰۰ دلار کمتر داشته باشد.
در مجموع، جذابیت سیاست برای برخی افراد «فوری» توصیف شده؛ یعنی پول بیشتر در جیب در زمان حال. ریسکی که در مدل‌سازی‌ها مطرح می‌شود، «با تأخیر» است؛ یعنی کاهش موجودی سوپر، افزایش اتکا به ایج پنشن³ و افزایش بار مالیاتی در سال‌های بعد.
پاورقی نام‌های اصلی:
¹ One Nation
² Super Members Council
³ Age Pension
⁴ Pauline Hanson
⁵ Australia