استرالیا در مسیر نظام سلامت آمریکا؛ تمرکز بر درمان بیماری به جای پیشگیری

آیا سیستم سلامت استرالیا به مسیر آمریکا نزدیک می‌شود؟

سیستم سلامت استرالیا ترکیبی از پوشش عمومی همگانی و یک بخش خصوصی قابل‌توجه است. این مدل ترکیبی می‌تواند حق انتخاب بیشتری ایجاد کند و بخشی از بار بیمارستان‌های دولتی را کم کند؛ اما یک سؤال سخت هم مطرح می‌شود: وقتی بخش بیشتری از درمان به توان پرداخت یا توانایی استفاده از گزینه‌های خصوصی وابسته باشد، آیا دسترسی به خدمات کم‌کم به ویژگی‌های نابرابرِ سیستم سلامت ایالات متحده¹ شبیه می‌شود؟

در مطلبی از Health Services Daily² این نگرانی مطرح شده است. منابع اخیر که در دسترس‌اند به چند فشار مرتبط اشاره می‌کنند، اما نشان نمی‌دهند که استرالیا تبدیل شده—یا حتماً قرار است تبدیل شود—به یک سیستم شبیه آمریکا.

بخش خصوصی می‌تواند فشار را کم کند، اما دسترسی برای همه یکسان نیست

بیمارستان‌های خصوصی نقش مهمی در مراقبت‌های درمانی استرالیا دارند. در یک اعلامیه صنعتی که به پژوهش استناد می‌کند، گفته شده بیمارستان‌های خصوصی حدود ۴۰٪ پذیرش‌های بیمارستانی و حدود ۶۷٪ پذیرش‌های مربوط به جراحی‌های انتخابی را پوشش می‌دهند. همان اعلامیه همچنین استدلال می‌کند که فعالیت بخش خصوصی به کاهش تقاضا از بیمارستان‌های دولتی کمک کرده است. [web:6]

این ارقام نشان می‌دهد دو بخش دولتی و خصوصی چقدر به هم وابسته‌اند. اما به‌تنهایی مشخص نمی‌کند بیماران تا چه حد به‌طور برابر به خدمات دسترسی دارند، یا اینکه ارائه خدمات خصوصی در مجموع نتایج درمانی را بهتر کرده است یا نه. چالش سیاست‌گذاری این است که سهم بخش خصوصی حفظ شود، بدون اینکه دسترسی به درمان بیش از پیش به درآمد، بیمه یا محل زندگی وابسته شود.

هزینه و دسترسی به‌موقع، به اندازه «پوشش» مهم‌اند

پوشش همگانی فقط یکی از معیارهای سنجش یک سیستم سلامت است. بیماران علاوه بر داشتن پوشش، به دسترسی به‌موقع به درمان و دارو هم نیاز دارند. یک تحلیل تازه از روند ارزیابی دارو در استرالیا گزارش می‌دهد به‌طور میانگین حدود ۴۶۶ روز فاصله بین تأیید رگولاتوری و دسترسی یارانه‌ای از طریق طرح مزایای دارویی استرالیا³ وجود دارد. در آن گزارش، روش‌های ارزیابی، نبود قطعیت بودجه‌ای و قیمت‌گذاری به‌عنوان عوامل اثرگذار مطرح شده‌اند. [web:4]

انتظار طولانی برای داروی یارانه‌ای، همان مشکلِ «نداشتن بیمه» نیست؛ اما یک نکته کلی را نشان می‌دهد: حتی با وجود پوشش عمومی، ممکن است بیمار با تأخیر روبه‌رو شود یا به نقطه‌ای برسد که بین صبر کردن و پرداخت خصوصی مجبور به انتخاب شود.

مقایسه با آمریکا بیشتر یک هشدار درباره مسیر است

مقایسه با سیستم آمریکا بهتر است به‌عنوان هشدار درباره ریسک‌ها دیده شود، نه اثبات اینکه دو سیستم یکی هستند. سیستم عمومی استرالیا همچنان بخش مرکزی ارائه خدمات درمانی است و در یک اظهارنظر اخیر از وزیر سلامت فدرال، از آن به‌عنوان سیستمی قوی یاد شده که وقتی استرالیایی‌ها نیاز دارند، خدمات ارائه می‌کند. [web:6]

موضوعی که سیاست‌گذاران با آن روبه‌رو هستند این است که با بزرگ شدن نقش بخش خصوصی، خدمات عمومی تا چه حد در دسترس می‌ماند و تا چه اندازه به‌طور کافی پشتیبانی می‌شود. این یعنی نگاه کردن فراتر از تیترهای مربوط به میزان هزینه‌کرد یا تعداد خدمات ارائه‌شده؛ و توجه به اینکه چه کسانی درمان را به‌موقع می‌گیرند، هزینه‌ها روی دوش چه کسانی می‌افتد، و آیا فاصله بین کسانی که می‌توانند پرداخت کنند و کسانی که نمی‌توانند بیشتر می‌شود یا نه.

مدل ترکیبی استرالیا لزوماً قرار نیست شبیه سیستم آمریکا شود. اما حفظ دسترسی گسترده، نیازمند توجه به موضوع توان پرداخت، تأخیرهای دارویی و تعادل بین ارائه دولتی و ظرفیت بخش خصوصی است. منابع اخیر دلیل می‌دهند این سؤال‌ها همچنان مطرح بماند، بدون اینکه به‌تنهایی پاسخ قطعی ارائه کنند.

پاورقی

¹ United States

² Health Services Daily

³ Pharmaceutical Benefits Scheme (PBS)

۴ Pharmaceutical Benefits Advisory Committee (PBAC)

۵ The Australia Institute

۶ The Point

۷ OECD

۸ National Average Drug Acquisition Cost

۹ Vyvanse

۱۰ Ritalin

۱۱ Ozempic

۱۲ Atorvastatin

۱۳ NSW