اختلاف فعالان محیط‌زیست بر سر پارک ملی بزرگ کوالا در استرالیا

آیا گرینز می‌تواند «پارک ملی بزرگ کوالا» را متوقف کند؟

یک کشمکش سیاسی بر سر «اعتبارهای کربنی» ممکن است آینده «پارک ملی بزرگ کوالا» در «نیو ساوت ولز»¹ را تعیین کند؛ پارکی که مدت‌ها وعده داده شده و قرار است به حفاظت از زیستگاه کوالاها و کاهش قطع درختان در جنگل‌های بومی کمک کند. این مناقشه همچنین شکاف رو‌به‌گسترش در میان فعالان محیط‌زیست را پررنگ کرده است.

این پارک برای حدود ۱۷۶ هزار هکتار در شمال «نیو ساوت ولز»¹ برنامه‌ریزی شده و هدفش حفاظت از زیستگاه کوالا، کاهش بهره‌برداری از جنگل‌های بومیِ دولتی و ایجاد یک ذخیره بزرگ حفاظتی است. اما شکل‌گیری آن به یک روش جدید در بازار کربن گره خورده که به دولت‌ها اجازه می‌دهد با توقف برداشتِ برنامه‌ریزی‌شده از جنگل‌های بومیِ عمومی، «واحدهای اعتبار کربن استرالیا»² تولید کنند.

حزب «نشنالز»³ تلاش می‌کند این روش را از طریق یک «طرح عدم‌اعتبار در سنا» لغو کند. رأی‌گیری که ابتدا انتظار می‌رفت در آگوست انجام شود، به ۱۵ سپتامبر موکول شده تا «گرینز»⁴ تصمیم بگیرد آیا از این طرح حمایت می‌کند یا نه. این وضعیت می‌تواند یک هم‌پیمانی غیرمعمول بسازد: رأی دادن «گرینز»⁴ در کنار «ائتلاف»⁵ و «نشنالز»³ برای رد کردن قواعد اعتبار کربن.

چرا گرینز دچار اختلاف شده است؟

بخشی از کمپین‌های محیط‌زیستی می‌گویند اعتبارهای پیشنهادی آزمون «اضافه‌بودن»⁶ را پاس نمی‌کنند. در اصول بازار کربن، اعتبارها باید نشان‌دهنده کاهش انتشارهایی باشند که در غیر این صورت اتفاق نمی‌افتاد.

«مؤسسه استرالیا»⁷ همراه با رهبران پیشین «گرینز»⁴ مثل «باب براون»⁸ و «کریستین میلین»⁹ می‌گویند دولت «نیو ساوت ولز»¹ از قبل به ایجاد پارک کوالا متعهد بوده است؛ بنابراین حفاظت از جنگل‌ها نباید به اعتبارهایی تبدیل شود که شرکت‌ها بتوانند با آن «انتشار» خود را جبران کنند. از نگاه این منتقدان، گذار از جنگل‌داریِ بومی باید با بودجه عمومی تأمین شود، نه با بازار کربن.

منتقدان همچنین نگران‌اند این مدل به آلاینده‌ها اجازه دهد هم‌زمان با ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای در جاهای دیگر، ادعای منفعت زیست‌محیطی کنند. به همین دلیل، بحثی شکل گرفته که در آن گروه‌هایی که همگی خواهان پایان دادن به قطع درختان بومی هستند، بر سر این‌که «اعتبار کربن» راه قابل‌قبولی برای تأمین مالی این هدف هست یا نه، اختلاف جدی دارند.

«مؤسسه استرالیا»⁷ رأی سنا را یک «آزمون بزرگ اقلیمی» برای «گرینز»⁴ تحت رهبری «لاریسا واترز»¹⁰ توصیف کرده است. گزارش‌ها می‌گویند سناتورهای «گرینز»⁴ نتوانسته‌اند به موضع واحد برسند و همین موضوع به تعویق رأی‌گیری منجر شده است.

استدلال طرفدارانِ حفظ روش چیست؟

حامیان این طرح می‌گویند رد کردن روش جدید ممکن است به‌جای تقویت، به حفاظت از جنگل‌ها لطمه بزند. روش «مدیریت بهبود‌یافته جنگل‌های بومی»¹¹ به‌عنوان یک چارچوب گسترده طراحی شده و فقط به پارک کوالا محدود نیست. طرفداران می‌گویند این چارچوب می‌تواند به تأمین مالی حفاظت دائمی از جنگل‌هایی کمک کند که در غیر این صورت ممکن است برای بهره‌برداری تجاری در دسترس باقی بمانند.

دولت «نیو ساوت ولز»¹ ایجاد پارک و کاهش قطع درختان را به درآمد حاصل از اعتبارها گره زده است. این دولت می‌گوید پول پروژه برای خودِ پارک هزینه می‌شود، از جمله مدیریت زمین و یک برنامه «رِینجر» بومی، و به درآمد عمومی دولت اضافه نخواهد شد.

همچنین اعلام شده اعتبارهایی که از پارک کوالا تولید می‌شود به شرکت‌های نفت و گاز فروخته نخواهد شد. با این حال، دولت فدرال ایده اعمال چنین محدودیتی به شکل ملی را نپذیرفته و همین موضوع پرسش‌هایی درباره استفاده از اعتبارهای مشابه در پروژه‌های آینده ایجاد کرده است.

طرفداران اضافه می‌کنند مقدار اعتبارهای مورد انتظار از این روش کم است—کمتر از ۱٪ از کل اعتبارهای سالانه استرالیا—و بنابراین تعیین‌کننده این نیست که شرکت‌ها به‌طور کلی به «آفست»های کربنی دسترسی آسان داشته باشند یا نه.

چه چیزی در خطر است؟

پرسش فوری این است که آیا روش اعتباردهی در رأی سنا باقی می‌ماند یا نه. اگر لغو شود، ممکن است «نیو ساوت ولز»¹ نتواند پروژه «پارک ملی بزرگ کوالا» را در قالب این طرح ثبت کند.

پیامدها می‌تواند فراتر از پارک کوالا باشد. این روش ممکن است الگوی حفاظت از جنگل‌های بومیِ عمومیِ دیگر هم باشد؛ از جمله مناطقی در جنوب «نیو ساوت ولز»¹ و شاید «تاسمانیا»¹². برای نمونه، پیشنهاد «پارک ملی جنگل‌های بزرگ جنوبی»¹³ می‌تواند از چارچوبی بهره ببرد که بعد از پایان قطع درختان، پروژه‌های حفاظتی را واجد دریافت اعتبار می‌کند.

در مقابل، لغو روش می‌تواند دولت‌ها را مجبور کند حفاظت از جنگل‌ها را مستقیم و از بودجه عمومی تأمین کنند. یک «فکت‌چک» اخیر هم گفته حفاظت از پارک کوالا لزوماً وابسته به درآمد آفست‌های کربنی نیست و به تعهدهای بودجه‌ای موجود دولت «نیو ساوت ولز»¹ اشاره کرده است.

همین تفاوت، هسته اصلی دوراهی «گرینز»⁴ است: رأی منفی می‌تواند جلوی شکل‌گیری یک دسته بحث‌برانگیز از آفست‌ها را بگیرد، اما هم‌زمان می‌تواند یک سازوکار مالی را حذف کند که دولت «نیو ساوت ولز»¹ می‌گوید برای تثبیت پارک و پایان دادن به قطع درختان در جنگل‌های مربوطه به آن نیاز دارد.

دو اولویت محیط‌زیستی در برابر هم

این اختلاف فقط تقابل میان حامیان حفاظت و طرفداران چوب‌بُری نیست؛ بلکه برخورد دو اولویت محیط‌زیستی است. یک طرف می‌خواهد جنگل‌ها محافظت شوند بدون این‌که اعتبارهایی ساخته شود که ممکن است به ادامه آلودگی مشروعیت بدهد. طرف دیگر معتقد است اگر روش معتبر باشد و حفاظت واقعاً دائمی شود، درآمد بازار کربن می‌تواند پایان قطع درختان را سریع‌تر کند و هزینه حفاظت بلندمدت را پوشش دهد.

تعهد دولت «نیو ساوت ولز»¹ برای نفروختن اعتبارهای پارک کوالا به شرکت‌های سوخت فسیلی، یکی از نگرانی‌ها را هدف گرفته، اما بحث اصلی درباره «اضافه‌بودن»⁶ همچنان باقی است: آیا اعتبار گرفتن از پارکی که از قبل وعده داده شده، واقعاً نشان‌دهنده کاهش واقعی انتشار است یا نه.

قرار است سنا در ۱۵ سپتامبر درباره موضوع تصمیم بگیرد. برای «پارک ملی بزرگ کوالا»، این رأی می‌تواند هم درباره شیوه تأمین مالی حفاظت و هم درباره این‌که روند ایجاد پارک طبق برنامه فعلی دولت پیش برود یا نه، اثر مستقیم داشته باشد.

پاورقی نام‌ها و اصطلاحات (اصل انگلیسی):

¹ New South Wales (NSW)

² Australian Carbon Credit Units (ACCUs)

³ Nationals

⁴ Greens

⁵ Coalition

⁶ additionality

⁷ The Australia Institute

⁸ Bob Brown

⁹ Christine Milne

¹⁰ Larissa Waters

¹¹ Improved Native Forest Management method

¹² Tasmania

¹³ Great Southern Forest National Park