پیشنهاد پرداخت ۷۵ هزار دلار برای هر نوزاد؛ طرحی برای مقابله با کاهش زاد و ولد

آیا پاداش ۷۵ هزار دلاری برای نوزاد، آینده استرالیا را عوض می‌کند؟

با کاهش نرخ زاد و ولد در استرالیا¹، یک پیشنهاد تازه دوباره همان سؤال قدیمی را پررنگ کرده است: آیا مشوق‌های نقدی می‌توانند مردم را به بچه‌دار شدن ترغیب کنند؟

باب کاتر²، نماینده مستقل مجلس، گفته پرداخت یک‌باره ۷۵ هزار دلار به ازای هر نوزاد می‌تواند این روند را معکوس کند. با این حال، سیاستمداران ارشد این ایده را نپذیرفته‌اند و کارشناسان می‌گویند صرفاً یک رقم بزرگ به‌تنهایی بعید است علت‌های متعددِ به تعویق انداختن فرزندآوری یا تصمیم به نداشتن فرزند را پوشش دهد.

چالش جمعیتی رو به رشد

جدیدترین گزارش بین‌نسلی³ دولت نشان می‌دهد مردم عمر طولانی‌تری خواهند داشت و تعداد تولدها کمتر می‌شود؛ موضوعی که درباره نیروی کار آینده و پایه مالیاتی کشور نگرانی ایجاد کرده است. بر اساس این گزارش، نرخ باروری تا سال ۲۰۶۵ به ۱.۳۴ فرزند به ازای هر زن کاهش پیدا می‌کند.

این چشم‌انداز، بحث درباره مسیر واکنش استرالیا¹ را تندتر کرده است: تشویق به تولد بیشتر، تکیه بر مهاجرت برای حمایت از رشد جمعیت، یا استفاده از ترکیبی از این رویکردها.

پرداخت پیشنهادی و هزینه آن

پیشنهاد کاتر² به سابقه «پاداش نوزاد» در دولت جان هاوارد⁴ اشاره دارد که در سال ۲۰۰۴ اجرا شد. اما مقیاس مبلغ پیشنهادی جدید بسیار بزرگ‌تر است. اگر سالانه حدود ۳۰۰ هزار تولد را مبنا بگیریم، پرداخت ۷۵ هزار دلار برای هر نوزاد می‌تواند بیش از ۲۲.۵ میلیارد دلار در سال هزینه داشته باشد.

جیم چالمرز⁵، خزانه‌دار، و مت کاناوان⁶، رهبر نشنالز⁷، این ایده را رد کرده‌اند و گفته‌اند حمایت از خانواده‌ها باید فراتر از یک پرداخت نقدی یک‌باره باشد.

پاداش نوزادِ قبلی چه می‌گوید؟

پژوهش‌ها درباره سیاست سال ۲۰۰۴ نشان می‌دهد مشوق‌های نقدی می‌توانند روی نرخ تولد اثر بگذارند، اما میزان اثرگذاری محدود بوده است. اقتصاددان الیف آکیول⁸ که در این زمینه تحقیق کرده، گفته با توجه به تفاوت شرایط امروز با آن دوره، تکرار همان نتیجه قطعی نیست. او گفته افزایش مبلغ ممکن است روی تصمیم برخی افراد اثر بگذارد، اما این به‌تنهایی به معنی بهترین استفاده از پول عمومی نیست.

این نتایج همچنین به یک نکته گسترده‌تر اشاره دارد: تصمیم برای بچه‌دار شدن فقط به هزینه‌های اولیه نوزاد مربوط نیست. هزینه‌های ادامه‌دار، دسترسی به خدمات مراقبت از کودک و حمایت خانوادگی نیز می‌توانند در تصمیم‌گیری نقش داشته باشند. حزب لیبر⁹ گفته سرمایه‌گذاری در آموزش و مراقبت از کودکان در سال‌های ابتدایی، پاسخ مناسب‌تری نسبت به برگرداندن پاداش نوزاد است.

فراتر از یک سؤال پولی

پرداخت یک‌باره ممکن است به برخی خانواده‌ها کمک کند، اما به‌تنهایی فشارهای بلندمدتی را که پشت کاهش باروری قرار دارد—یا چالش‌های اقتصادی ناشی از پیرتر شدن جمعیت—حل نمی‌کند. بنابراین بحث سیاستی فقط درباره این نیست که آیا باید پولی به خانواده‌ها داد یا نه؛ بلکه درباره این است که بهترین شکل حمایت در طول سال‌های فرزندپروری چیست.

در حال حاضر، پیشنهاد ۷۵ هزار دلاری دوباره این موضوع را در مرکز توجه گذاشته است. این‌که استرالیا¹ به سمت مشوق‌های نقدی، تقویت حمایت از مراقبت کودک، مهاجرت، یا ترکیبی از آن‌ها برود، همچنان در چارچوب سازگاری با جمعیتی مطرح است که با کاهش تولدها، به سمت سالمندتر شدن می‌رود.

پانوشت‌ها (نام‌های اصلی انگلیسی):
¹ Australia
² Bob Katter
³ Intergenerational Report (IGR)
⁴ John Howard
⁵ Jim Chalmers
⁶ Matt Canavan
⁷ Nationals
⁸ Elif Akyol
⁹ Labor