شورش حامیان راست افراطی علیه وان نیشن بر سر سیاست مهاجرت

چرا راست افراطی استرالیا علیه وان نیشن⁷ شوریده است

اوج‌گیری حزب وان نیشن⁷ بر یک وعده سیاسی ساده بنا شد: محدود کردن مهاجرت، به چالش کشیدن احزاب بزرگ و نمایندگی رأی‌دهندگانی که فکر می‌کنند استرالیا¹ کنترل مرزهایش را از دست داده است. اما تنش‌های اخیر بر سر سیاست مهاجرتی این حزب، واقعیتی پیچیده‌تر را نشان داده؛ واقعیتی که در آن، بخشی از راست افراطی حالا به‌جای رقیبان سنتی، خودِ وان نیشن را هدف می‌گیرد.

جرقه اصلی، مجموعه‌ای از اظهارنظرهای متناقض درباره «اهداف مهاجرتی» حزب بود. دیوید فارلی²، نماینده وان نیشن، گفت هدف حزب برای «مهاجرت خالصِ برون‌مرزی» ۱۳۰ هزار نفر است، اما هم‌زمان اضافه کرد که حزب اجازه می‌دهد دست‌کم ۱۰۰ هزار نیروی کار مهاجر دیگر از مسیر برنامه‌های ویزایی موجود وارد شوند. با این حساب، عدد مؤثر می‌تواند به حدود ۲۳۰ هزار نفر برسد؛ رقمی که به‌گفته منتقدان، بسیار بالاتر از چیزی است که بسیاری از حامیان وان نیشن از سیاست حزب برداشت کرده بودند.

پالین هنسون³ سریع وارد عمل شد و این برداشت را رد کرد. او دوباره تأکید کرد سیاست وان نیشن کاهش «مهاجرت خالصِ برون‌مرزی» به ۱۳۰ هزار نفر است و گفت این عدد کمتر از نصف سطح فعلی حزب کارگر⁸ است که حدود ۳۰۰ هزار نفر عنوان می‌شود.

این اختلاف، برای حزبی که هویت خود را تا حد زیادی بر سیاست مهاجرت بنا کرده، یک نقطه آسیب‌پذیر آشکار ایجاد کرده است. گاردین⁹ وان نیشن را در موضوع مهاجرت «بی‌سروسامان» توصیف کرد و بارنابی جویس⁴ هم گفت فارلی یک «اشتباه تازه‌کارانه» انجام داده است. برای منتقدان جناح راست، مسئله فقط لغزش زبانی یک نماینده نیست؛ بلکه این ماجرا تردیدهایی را درباره این ایجاد کرده که آیا وان نیشن می‌تواند شعارهای سخت‌گیرانه‌اش را به یک سیاست اجرایی منسجم تبدیل کند یا نه.

بحران اعتبار در جناح راست

اظهارات فارلی به‌ویژه از این جهت بحث‌برانگیز شد که ظاهراً جایگاه وان نیشن را به سطح حزب کارگر نزدیک‌تر نشان می‌داد؛ چیزی که بسیاری از هواداران انتظارش را نداشتند. او استدلال کرد نیروهای کارِ روستایی و ماهرِ اضافه باید جدا از رقم «مهاجرت خالص» حساب شوند. اما برای رأی‌دهندگانی که روی مجموع افرادی که وارد کشور می‌شوند تمرکز دارند، این تفکیک می‌تواند بیشتر شبیه حسابداری باشد تا کاهش واقعی.

گزارش‌های ای‌بی‌سی نیوز¹⁰ گفتند پیشنهاد فارلی می‌تواند عملاً رقم مهاجرت را به حدود ۲۳۰ هزار نفر در سال برساند؛ حتی با وجود اصرار هنسون که هدف رسمی ۱۳۰ هزار است. این ابهام به مخالفان فرصت داد وان نیشن را متهم کنند که برای مخاطبان مختلف، پیام‌های متفاوت می‌دهد.

این دقیقاً همان نوع ناسازگاری است که می‌تواند توسط چهره‌های رقیب در طیف محافظه‌کار و ملی‌گرای استرالیا مورد بهره‌برداری قرار بگیرد. بخشی از حمایت وان نیشن بر این پایه بوده که خود را سرسخت‌تر از ائتلاف و «اصیل‌تر» از احزاب جریان اصلی نشان دهد. اگر سیاست حزب قابل معامله به نظر برسد یا آن‌قدر فنی تنظیم شود که امکان پذیرش تعداد بیشتری را فراهم کند، بخشی از حامیان ممکن است به گزینه‌های دیگر فکر کنند.

رقابت‌های داخلی، ماجرا را پررنگ‌تر کرده است

اختلاف بر سر مهاجرت، هم‌زمان با رقابت‌های درون‌حزبی هم در جریان است. انتقال بارنابی جویس⁴ از نشنالز¹¹ به وان نیشن، گمانه‌زنی‌هایی درباره جاه‌طلبی‌های او و رابطه‌اش با هنسون ایجاد کرده است. گزارش ای‌بی‌سی¹⁰ نوشته بود جویس اکنون «نقش نفر دوم» را در کنار هنسون بازی می‌کند و در عین حال به این گمانه‌زنی‌ها اشاره کرده بود که او ممکن است در آینده برای رهبری حزب تلاش کند.

این تنش‌ها مهم است؛ چون جویس سبک سیاسی متفاوتی دارد و سابقه طولانی در ساختار پارلمانی دارد. حضور او هم به دیده‌شدن وان نیشن کمک کرده و هم یک کانون توجه دیگر داخل حزب ساخته است.

وقتی یک حزب متحد باشد، چهره‌های برجسته پیام واحد را تقویت می‌کنند؛ اما در حالت اختلاف، هر ناسازگاری علنی به‌عنوان نشانه‌ای از کشمکش عمیق‌تر دیده می‌شود. بنابراین اظهارات فارلی، اصلاح علنی هنسون و انتقاد چهره‌های سابق نشنالز، در قالب بحث بزرگ‌تری درباره اینکه «چه کسی مسیر وان نیشن را تعیین می‌کند» مطرح شده است.

جورج کریستنسن⁵، دیگر سیاستمدار سابق نشنالز و نزدیک به جناح محافظه‌کار، فارلی را نقد کرد و از او خواست پیام مهاجرتی هنسون را تضعیف نکند. فارلی هم پاسخ داد که برای حوزه انتخابیه‌اش می‌جنگد. این رفت‌وبرگشت نشان داد اختلاف‌های داخلی وان نیشن چقدر سریع علنی می‌شود و چقدر راحت، چهره‌های بیرون از حزب در همان طیف راست آماده حمله به آن هستند.

چرا راست افراطی دنبال گزینه‌های دیگر می‌گردد

نارضایتی راست افراطی از وان نیشن الزاماً به معنای رد دستورکار این حزب نیست؛ در بسیاری از موارد، مسئله «انتظار برای ثبات ایدئولوژیک بیشتر» است.

وان نیشن از خشم نسبت به مهاجرت، فشار مسکن، تغییرات فرهنگی و بی‌اعتمادی به احزاب بزرگ سود برده است. اما این شکایت‌ها لزوماً به وفاداری دائمی تبدیل نمی‌شود. اگر بخشی از هواداران به این نتیجه برسند که هنسون کوتاه آمده یا حزب نمی‌تواند وعده‌های خود را اجرا کند، ممکن است به سمت نامزدهای مستقل، کنشگران محافظه‌کار یا کارزارهای سیاسی تندتر بروند.

هم‌زمان، این حزب با پرسش‌هایی درباره پیوندهایش با اکوسیستم راست افراطی هم روبه‌روست. دولت فدرال از وان نیشن و ائتلاف خواسته درباره ارتباطاتشان با افرادی که گفته می‌شود در جریان کارزار انتخاباتی ۲۰۲۵ در «اخلال‌گری پولی» در رویدادهای سیاسی نقش داشته‌اند توضیح بدهند. کلیسای مسیحی پلایموث برادرن⁶ این ادعاها را رد کرده و گفته نادرست است.

حتی بدون نتیجه‌گیری قطعی، چنین حاشیه‌هایی تلاش وان نیشن برای نشان دادن خود به‌عنوان یک گزینه پارلمانی منضبط را پیچیده‌تر می‌کند. حزب می‌خواهد از خشم پایگاه اجتماعی سود ببرد و در عین حال اعتبار یک نیروی سیاسی جدی را حفظ کند؛ تعادلی که وقتی پیام‌های سیاستی متناقض باشد و برخی متحدان با فعالیت‌های سیاسی تهاجمی‌تر گره بخورند، سخت‌تر می‌شود.

دوراهی هنسون

ورود هنسون برای شفاف‌سازی ضروری بود، اما هم‌زمان نقطه‌ضعف یک حزب بسیار متمرکز را هم برجسته کرد. وقتی رهبر حزب مجبور می‌شود ظرف چند ساعت بعد از یک پخش مهم، نماینده خودش را علناً اصلاح کند، برخی رأی‌دهندگان ممکن است بپرسند سیاست‌های حزب تثبیت‌شده است یا بداهه‌پردازی می‌شود.

چالش هنسون این است که موضع سخت‌گیرانه‌ای را که برند وان نیشن را ساخته حفظ کند و در عین حال با نمایندگانی مثل فارلی کنار بیاید؛ نمایندگانی که حوزه‌هایشان ممکن است به نیروی کار خارجی وابسته باشد. صنایع روستایی اغلب نیروی کار بیشتری می‌خواهند، حتی وقتی رأی‌دهندگان‌شان در مجموع با مهاجرت بالا مخالف‌اند. این تنش فقط با گفتن اینکه «برخی ورودها خارج از عدد اصلی‌اند» حل نمی‌شود.

هرچه وان نیشن بزرگ‌تر می‌شود، بیشتر با این تناقض‌های عملی روبه‌رو خواهد شد. یک حزب اعتراضی می‌تواند کلی‌گویی کند، اما یک حزب پارلمانی باید روشن بگوید چه کسانی می‌توانند وارد شوند، چند نفر، با چه ویزایی، و آیا این افراد در سقف وعده‌داده‌شده حساب می‌شوند یا نه.

هشدار برای وان نیشن

واکنش اخیر را می‌توان به‌عنوان یک هشدار فهمید؛ نه لزوماً نشانه فروپاشی. وان نیشن همچنان موقعیتی دارد که از نارضایتی عمومی نسبت به تنظیمات مهاجرتی حزب کارگر و از شکاف‌های داخل ائتلاف سود ببرد.

اما این ماجرا یکی از مزیت‌های مرکزی حزب را تضعیف کرده: ادعای اینکه تنها نیروی سیاسی بزرگ است که یک جایگزین روشن ارائه می‌دهد. حالا مخالفان یک خط حمله ساده دارند: اینکه اعداد وان نیشن با شعارهایش نمی‌خواند.

برای بخشی از راست افراطی، همین می‌تواند کافی باشد تا شور و هیجان به خصومت تبدیل شود؛ چون جنبش‌های مبتنی بر خشم سیاسی معمولاً وقتی رهبران عقب می‌نشینند، وعده‌ها را مشروط می‌کنند یا کنترل پیام را از دست می‌دهند، واکنش سختی نشان می‌دهند. بحران اخیر وان نیشن، در نتیجه، فقط درباره حرف‌های یک نماینده نیست؛ درباره توان حزب برای هم‌زمان «وسیله اعتراض بودن» و «سازمان سیاسی منسجم» ماندن است.

پاورقی نام‌ها

¹ Australia

² David Farley

³ Pauline Hanson

⁴ Barnaby Joyce

⁵ George Christensen

⁶ Plymouth Brethren Christian Church

⁷ One Nation

⁸ Labor

⁹ The Guardian

¹⁰ ABC News

¹¹ Nationals